Υπάρχει ένα κομμάτι της ποδοσφαιρικής Ελλάδας που δεν έχει δει Τσάμπιονς Λιγκ ούτε στα όνειρά του ή που ζει ακόμα με τα περασμένα μεγαλεία.. Που το βράδυ που ο Μπαπέ κάνει... καρέ στο Καραϊσκάκη, χαζεύει live scores και το πρωί κάνει κήρυγμα για «πέτσινα πέναλτι» και «ομάδες που κλέβουν».

Ε, αυτούς τους πονάει ένα 3-4 σαν το χθεσινό περισσότερο κι από ήττα σε τελικό.

Ο Ολυμπιακός πήγε να παίξει με τη Ρεάλ. Όχι να κρυφτεί. Όχι να βάλει το πούλμαν. Όχι να “κλέψει” αποτέλεσμα, όπως κατηγορείται ότι κάνει στην Ελλάδα. Προηγήθηκε στο 8’ με τον Τσικίνιο, γέμισε το Καραϊσκάκη ελπίδα, και μετά είδε από κοντά τι σημαίνει Κιλιάν Μπαπέ στο κόκκινο. Ο Γάλλος γύρισε μόνος του το ματς σε 1-3 λες και ήταν video game, με το χατ τρικ του να γράφεται ως το δεύτερο πιο γρήγορο στην ιστορία της διοργάνωσης, σε έξι λεπτά και 42 δευτερόλεπτα.

Εκεί, στο 1-3 και με τη Ρεάλ να έχει δοκάρι και τον άξονα να τρίζει, όλοι σκεφτήκαμε το ίδιο: «τώρα γράφει 1-6». Και δεν θα το έλεγες άδικο. Ο αντίπαλος είναι το μεγαλύτερο club της ποδοσφαιρικής ιστορίας, με τον κορυφαίο παίκτη της γενιάς του σε βραδιά καριέρας, που τελείωσε το ματς με τέσσερα γκολ, ήτοι το πρώτο του καρέ στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Κι όμως, αυτή η ιστορία δεν γράφτηκε έτσι.

Διότι στο δεύτερο ημίχρονο, εκεί που άλλοι θα έλεγαν «να μην ξεφτιλιστούμε, να το κλείσουμε», ο Ολυμπιακός έκανε το ακριβώς αντίθετο. Ο Ταρέμι μειώνει σε 2-3, ο Μπαπέ ξαναχτυπά για το 2-4, η Ρεάλ νομίζει πως τελείωσε τη δουλειά, ωστόσο ο Θρύλος όχι μόνο δεν πέφτει, αλλά σηκώνεται πιο επιθετικός, πιο θαρραλέος, πιο… Πειραιώτης. Ο Ελ Κααμπί γράφει το 3-4 στο 81’, το γήπεδο βράζει και τα τελευταία λεπτά θυμίζουν ελληνικό «έλα να το κλέψουμε εμείς τώρα», με τη Ρεάλ κλεισμένη στην περιοχή της να κάνει καθυστερήσεις για να κρατήσει το διπλό.

Αυτό που έκανε ο Ολυμπιακός μετά το κακό πρώτο ημίχρονο δεν ήταν «καλή εικόνα». Ήταν ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ κατάθεση ψυχής απέναντι σε ένα μεγαθήριο. Εμοιαζε λες και μπήκε μέσα όλος ο Πειραιάς, από τα Μανιάτικα και τη Δραπετσώνα, μέχρι πάνω τον Κορυδαλλό και τη Νεάπολη, κι από το Φάληρο έως το Πέραμα.

Ήταν η ομαδάρα του Μεντιλίμπαρ, που έχασε γιατί μπήκε να παίξει μπάλα. Όχι να στηθεί με δέκα πίσω από τη μπάλα, όχι να φοβηθεί, όχι να κάνει αυτό που του ζητάνε ειρωνικά όσοι στην Ελλάδα τον κατηγορούν ότι «παίρνει τα ματς με σφυρίγματα». Χθες, αν ήθελε να «κλέψει» αποτέλεσμα, έπρεπε να κάνει παρκάρισμα τριαξονικου. Αντί γι’ αυτό, πήγε να παίξει στα ίσια. Και γι’ αυτό έχασε στο σκορ, αλλά "κέρδισε" πάλι Ευρώπη.

Από την άλλη πλευρά, το ποδόσφαιρο πάντα θα έχει τις μικρές ειρωνείες του. Διότι όσο κι αν χειροκροτείς την αντίδραση, βλέπεις και τα αγωνιστικά. Ο Ροντινέι στα πρώτα λεπτά με τον Βινίσιους έμοιαζε να κυνηγάει σκιά, η γραμμή Ρέτσου–Πιρόλα άφησε χώρους που απέναντι σε κανονική ομάδα διορθώνονται, ενώ απέναντι στον Μπαπέ πληρώνονται με τρία γκολ σε έξι λεπτά.

Ίσως, αν ο Μεντιλίμπαρ είχε επιλέξει τον πιο «μαχητή» Κοστίνια κόντρα στον Βίνι και είχε παίξει αλλιώς την πλευρά, να μιλάγαμε σήμερα για 3-3 ή και για κάτι παραπάνω, διότι ο Πορτογάλος όταν μπήκε έδωσε μέτρα, σκληράδα, ανάσες στην πτέρυγα. Και σίγουρα, δεν παίζεις με τον Μπαπέ σαν να είναι ο Πιερό της ΑΕΚ, αφήνοντάς τον να τρέχει στην πλάτη της άμυνας με τέτοιο κενό. Του δίνεις μισή φάση και στο γυρίζει σε προσωπικό highlight που γράφεται σε λίστες ρεκόρ.

Όλα αυτά, όμως, είναι κομμάτι μιας μεγαλύτερης εικόνας.

Ο Ολυμπιακός χθες δεν έπαιζε για να αποδείξει ότι «ανήκει» στο Τσάμπιονς Λιγκ. Το έχει αποδείξει δεκαετίες τώρα, με προκρίσεις, με μεγάλες νίκες, με βραδιές που γέμισαν Ευρώπη. Έπαιζε για να ξαναβάλει το σήμα του εκεί που το άφησε πριν από ενάμιση χρόνο ο Ελ Κααμπί, όταν με την κεφαλιά του στη Φιλαδέλφεια χάριζε την πρώτη ευρωπαϊκή κούπα σε ελληνική ομάδα.

Έτσι πήρε ευρωπαϊκό τίτλο ο Θρύλος, με προπονητή που σκέφτεται να κερδίσει, όχι να μην χάσει, με ομάδα που παίζει στα κόκκινα, με κόσμο που γεμίζει γήπεδα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη και δεν φοβάται να ταξιδέψει, να διψάσει, να πονέσει. Και έτσι μεγαλώνει νέες γενιές, διότι το παιδί που χθες είδε τον Ολυμπιακό να βάζει τρία γκολ στη Ρεάλ του Μπαπέ, θα κουβαλάει αυτή τη βραδιά για μια ζωή, ακόμη κι αν στο τέλος η μπάλα δεν του έκανε το χατίρι.

Βεβαίως, αν θες να είσαι σοβαρός, δεν σβήνεις με ένα συγκλονιστικό 3-4 τις γκέλες με Πάφο και PSV στο ίδιο γήπεδο, εκεί όπου ο Ολυμπιακός πέταξε βαθμούς που σήμερα τον κρατούν χαμηλά στη γενική κατάταξη της διοργάνωσης, με μόλις δύο βαθμούς μετά από πέντε ματς, την ώρα που η Ρεάλ έχει 12 και βρίσκεται άνετα στην οκτάδα που περνάει απευθείας στα νοκ άουτ. Αυτές οι βραδιές δείχνουν στην πορεία πόσο κόστισαν. Διότι αν παίζεις έτσι απέναντι στη Ρεάλ, οφείλεις να έχεις «καθαρίσει» Πάφο και Αϊντχόφεν πριν καν αρχίσουν οι υπόλοιποι να ιδρώνουν.

Κι εδώ γυρνάμε πάλι σε αυτούς που βγάζουν φλύκταινες με τον Ολυμπιακό.

Αυτούς που έχουν μάθει να μετράνε Ευρώπη με «συμμετοχές», που ζουν για να δουν μια κλήρωση ομίλων. Που σχολιάζουν το 3-4 με τη Ρεάλ λες και μιλάμε για φιλικό στο Ρέντη. Αυτούς που βλέπουν τον Μπαπέ να βάζει τέσσερα στο Καραϊσκάκη και το μόνο που βρίσκουν να πουν είναι «ναι, αλλά ο Ολυμπιακός εδώ κερδίζει με πέναλτι».

Σε όλους αυτούς, η απάντηση είναι μία: Για να σε "σκοτώσει" ο Μπαπέ στο Καραϊσκάκη, πρέπει πρώτα να φτάσεις να παίζεις με τη Ρεάλ στο Καραϊσκάκη.

Για να σε πονέσει ένα 3-4 τέτοιο, πρέπει να έχεις φτάσει σε σημείο που ο κόσμος σου να χειροκροτεί στο τέλος μια ήττα, όχι επειδή του αρκείται, αλλά επειδή αναγνωρίζει ότι η ομάδα του στάθηκε όρθια, πειραιώτικα, μάγκικα, απέναντι στον κορυφαίο.

Το Καραϊσκάκη, όταν ρετουσαριστεί και μεγαλώσει, δεν θα τον χωράει αυτόν τον Ολυμπιακό ούτε με 50.000 κόσμο, διότι σε τέτοιες βραδιές δεν χωράνε μόνο όσοι είναι στην εξέδρα, αλλά και όσοι τον έφτιαξαν όπως είναι. Οι παλιοί, οι νέοι, οι πιτσιρικάδες που έμαθαν τι σημαίνει να βλέπεις την ομάδα σου να χάνει και να φεύγεις περήφανος, όχι μουτρωμένος.

Χθες, η Ρεάλ πήρε τους τρεις βαθμούς, ο Μπαπέ πήρε σπίτι του τη μπάλα, η UEFA πήρε άλλο ένα highlight για τα αρχεία της.

Ο Ολυμπιακός πήρε κάτι πιο σημαντικό, τη θέση στο τραπέζι των μεγάλων.

Εκεί όπου κάποιοι δεν έχουν κάτσει ποτέ...   

Πρωτότυπο άρθρο