Από sdna.gr
Να κερδίζεις και να μην έχεις όρεξη να πανηγυρίσεις. Να σκοράρεις και να σκέφτεσαι πρώτα πως αυτοί οι παίκτες σε έχουν "γανιάσει", μέχρι να σου χαρίσουν μια νίκη. Όλα τα αρνητικά συναισθήματα, τα οποία δεν επιτρέπουν σε κανέναν από εμάς να χαμογελάσει.
Για να εξηγήσω πλήρως τον τίτλο του κειμένου θα χρειαστώ κάποια λεπτά από τον χρόνο σας, μετά την ανάγνωση του blog. H εικόνα του κειμένου είναι custom και χαρακτηρίζει απόλυτα τον κόσμο του Άρη στην φετινή σεζόν. Όποιος θέλει μπορεί να ρίξει μια ματιά στο Pluribus, το οποίο σαρώνει στις ΗΠΑ (και στη χώρα μας, οκ) και πραγματεύεται ένα σύμπαν το οποίο ένας εξωγήινος ιός έχει αναγκάσει να λειτουργεί ως μία οντότητα, πάντα γελαστή (και γελασμένη). Η πρωταγωνίστρια μας στο έργο είναι η μόνη (Μαζί με μια ντουζίνα ανθρώπους ακόμη) σε όλον τον πλανήτη, που παραμένει κατσούφα, παραμένει νευρική, ιδιοτελής και κρατάει όλες τις παραξενιές της, οι οποίες δεν την αφήνουν να μπει στη "λήθη" της χαράς. (Ελαφρώς αντικομουνιστική σειρά, αλλά προχωράμε...).
Ο Άρης παρουσιάζει ακριβώς όλα αυτά τα στοιχεία, όπως η αγαπητή μας Κάρολ. Βρίσκεται ανάμεσα σε ομάδες που πετυχαίνουν, που εξελίσσονται, που σκοράρουν, που κερδίζουν. Σε αντίθεση με την Κάρολ όμως, ο Άρης προσπαθεί να τους μοιάσει. Κάνει τα πάντα να μας πείσει πως πλέον σοβαρεύτηκε, πως δουλεύει για να βελτιωθεί, πως του αξίζει να χαμογελάσει, όπως οι άλλοι.
ή μήπως όχι; ή μήπως είναι τόση η μαλθακότητα και τόσο το "κινητό" (όπως είπε και ο Χιμένεθ), που οι παίκτες της ομάδας της Θεσσαλονίκης έχουν παρα...χαλαρώσει και πλέον παριστάνουν πως προσπαθούν;
Πάμε στα του ματς και σας αφήνω να ψάξετε τη σειρά, για να συμφωνήσετε ή να διαφωνήσετε μαζί μου στα σχόλια.
Στο πρώτο ημίχρονο απέναντι στην ΑΕΛ Novibet ο Άρης παρουσιάστηκε ίσως πιο σοβαρός από ποτέ. Κυνήγησε το γκολ, πίεσε ψηλά, έτρεξε, έβγαλε αυταπάρνηση.
...απέναντι στη χειρότερη ομάδα της κατηγορίας όμως.
Μάλιστα δέχθηκε γκολ στο 44', το οποίο ευτυχώς δεν μέτρησε. Λέμε "ευτυχώς" προφανώς γιατί αν μετρούσε, και οι κιτρινόμαυροι πήγαιναν στα αποδυτήρια με το 1-1, έχοντας μόλις 45 λεπτά ακόμη στη διάθεση τους για να ξαναπάρουν προβάδισμα, με το γήπεδο να "βράζει", τότε... κλαυ' τα Χαράλαμπε.
Στο β' μέρος η τύχη "χαμογελά" για δεύτερη φορά στον Άρη. Με την κόκκινη κάρτα των φιλοξενούμενων να έρχεται ως Θείο δώρο και να τελειώνει ουσιαστικά το παιχνίδι. Ε! Μόνο μια πολύ κακή ομάδα δεν θα έφευγε από το γήπεδο της με το τρίποντο, έχοντας ένα τόσο μεγάλο αβαντάζ. Am I right?
Ο Άρης όμως είναι κάπου στο μέσο αυτής της ζυγαριάς. Ανάμεσα σε κακή ομάδα και καλή ομάδα, η ομάδα της Μακεδονίας βρίσκεται ακριβώς στην συνοριακή γραμμή, όπου δέχεσαι γκολ στο 93' και σκοράρεις εκ νέου στο 95'. Τα κάνεις όλα "τάνα" για να πάρεις ένα επεισοδιακό αποτέλεσμα.
Για την εικόνα της ομάδας δεν μπορούμε να πούμε πολλά. Ο Άρης παλεύει με τους δαίμονες του, με τις απουσίες και τους τραυματισμούς του και φαντάζομαι τον Χιμένεθ, (ω)σαν την Κάρολ, στη σειρά, να πηγαίνει το βράδυ σπίτι, κατάκωπος, να κοιτάζει λοξά λοξά ένα μπουκάλι με ...μπέρμπον, πριν κοιμηθεί το βράδυ και να το αφήνει στην ησυχία του για ακόμη μια φορά, παλεύοντας να πείσει τον εαυτό του πως υπάρχει ακόμη ελπίδα και πως μπορεί να γυρίσει το καράβι στη σωστή του ρότα.
Not Just Yet... του λέει.
Όμως οσο περνάει ο καιρός η ελπίδα χάνεται. Η ελπίδα αυτή δεν εξαρτάται αποκλειστικά από το αποτέλεσμα (αυτό φάνηκε και απόψε άλλωστε), αλλά πολύ περισσότερο από την διάθεση και το πάθος της ομάδας. Από το όραμα, το οποίο δεν υπάρχει και τον ορίζοντα, ο οποίος όσο πάει περιορίζεται στο μίζερο "κάτσε να δούμε πόσοι θα είναι διαθέσιμοι για το επόμενο παιχνίδι...".
Αν δεν πιστεύετε πως η κατάσταση είναι τόσο σοβαρή και θεωρείτε πως τα παραλέμε, πείτε μου, σε ποιο άλλο γήπεδο έχετε δει κόσμο να πανηγυρίζει λέγοντας συνθήματα κατά του ιδιοκτήτη της ομάδας; ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ!
Μεμονωμένα ο Άρης κρατάει τον εξαιρετικό Φαντικά (που κάνει βέβαια το πέναλτι. Αν και εφόσον θεωρείτε πως είναι πέναλτι. Το αφήνω πάνω σας!), ο οποίος έτρεξε και όργωσε όλο το γήπεδο και από δική του "έμπνευση" ξεκίνησε η φάση του 2-1. Κρατάει επίσης τον σοβαρό και αθόρυβο Γαλανόπουλο, τον ακούραστο και πάντα επικίνδυνο Τεχέρο και φυσικά το "ξεμπλοκάρισμα" του Μορόν. Ο οποίος ίσως πέτυχε το πιο εύκολο γκολ της καριέρας του.
Θα έλεγα πως κρατάει και τον Πέρεθ, όμως του την "φυλάω" του Ισπανού και περιμένω πολλά περισσότερα από εκείνον στο άμεσο μέλλον.
Για τα στόπερ δεν έχω πολλά να πω. Είναι το χαρακτηριστικό παράδειγμα πως αν παίξουν ορισμένοι παίκτες για παραπάνω από μισό παιχνίδι μαζί, ο ένας με τον άλλον, τότε υπάρχει ελπίδα.
Ο Άρης καλείται να αφουγκραστεί τον κόσμο του και να πάψει να θεωρεί πως ένα νικηφόρο αποτέλεσμα είναι αρκετό. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ!
Η ομάδα πρέπει να μάθει να χαμογελάει δίχως τύψεις. Ίσως όμως τα συνθήματά να μην σωπάσουν και ένα συγκεκριμένο γυαλί να μην ξανακολλήσει ποτέ.
...αναμένουμε εξελίξεις και παρακολουθούμε τα γεγονότα.
ΥΓ Ο Γιαννιώτας είναι ίσως ο μόνος που καταλαβαίνει που ακριβώς βρίσκεται και παίζει όπως θέλει η κερκίδα. Μάθετε από εκείνον. Έχει να σας διδάξει πολλά...