Δεκατρία κακάσχημα συγκροτήματα κατοικιών με αρχιτεκτονικό σχέδιο από καρμπόν. Κάθε ένα με τρία κολλητά δεκαόροφα κτίρια που μοιάζουν με πανύψηλα τσιμεντένια εκτρώματα.

Μετρημένα 4.657 γκρίζα, κεραμιδί και καφέ διαμερίσματα στα οποία φωλιάζει η φτώχεια, η ανέχεια, το άγχος, ο φόβος, η απελπισία, ο θάνατος.

Συρμάτινα κιγκλιδώματα παντού, τσιμεντένιοι τοίχοι, αυτοσχέδιες περιφράξεις, ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατό για να αντέξει τις σφαίρες και την ανταλλαγή από ριπές, αλλά και να εμποδίσει τις παραβατικές συμμορίες να λεηλατήσουν ό,τι έχει απομείνει.

Το σχέδιο της χούντας την συνταγματαρχών στην Αργεντινή προέβλεπε την εξαφάνιση των παραγκουπόλεων από το Μπουένος Αϊρες και την μετεγκατάσταση τους σε νέες γειτονιές - τέρατα στο ανατολικό τμήμα της μητροπολιτικής περιοχής.

Το σχέδιο υλοποιεί στα μέσα της δεκαετίας του '70 ο δικτάτορας Χόρχε Βιδέλα, ο οποίος ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1978 θέλει να κρύψει τα... σκουπίδια κάτω από το χαλάκι και να δείξει στους ξένους την εικόνα μιας κοινωνίας που προοδεύει και ευημερεί.

Περίπου 35.000 ψυχές στριμώχνουν τις ζωές τους σε αυτά τα 30 εκτάρια που πολύ σύντομα αρχίζουν και παίρνουν τα χαρακτηριστικά ενός γκέτο.

Το πρώτο επίσημο όνομα που δίνει ο δικτάτορας Βιδέλα το 1976 για το νέο συγκρότημα κατοικιών είναι το συμβολικό: "Barrio Ejército de los Andes" (Στρατός της γειτονιάς των Άνδεων), θέλοντας να τονώσει το φρόνημα των μετοίκων της, τους οποίους θέλει να μετατρέψει σε δικό του στρατό.

Πολύ σύντομα, η κατάσταση τίθεται εκτός ελέγχου και στην γειτονιά κυριαρχούν οι σφαίρες και τα ναρκωτικά. 

Σε ένα ζωντανό ρεπορτάζ ανταλλαγής πυροβολισμών στην τηλεόραση ο ρεπόρτερ Ζοσέ Ντε Σερ χρησιμοποιεί αυθόρμητα μία μεταφορά που του έρχεται στο μυαλό για να περιγράψει τις σκηνές χάους και χωρίς να το αντιληφθεί γίνεται ο νονός ολόκληρης της υποβαθμισμένης γειτονιάς.

"Εδώ, αυτά που γίνονται θυμίζουν το οχυρό των Απάτσι". 

Η ιστορία έχει γραφτεί, για ολόκληρη την Αργεντινή το μέρος πλέον είναι το Fuerte Apache. 

Είναι ίσως η πιο σκληρή συνοικία σε όλη την Αργεντινή. Στις δικές της λάσπες, ανάμεσα σε λευκές σκόνες, σφαίρες, όπλα, αίμα και ανομία ανέτειλε το άστρο του Κάρλος Τέβες.

Το ντοκιμαντέρ για την ζωή του βοήθησε να ταξιδέψουν σε όλο τον κόσμο μέσω του Netflix συνταρακτικές εικόνες μιας συνοικίας, όπου η αξία της ανθρώπινης ζωής είναι σχεδόν ασήμαντη.

Η αλήθεια, όμως, είναι πολύ σκληρή από όσα μιμητικά προσπάθησε να καταγράψει ο κινηματογραφικός φακός.

Στο Fuerte Apache πάνω από την Μπόκα, την Ρίβερ, ακόμα και πάνω από την Εθνική της Αργεντινής υπάρχει η Mi Refugio, El Triángulo, η Santa Clara, η Villa Reconquista. 

Οι τοπικές ομάδες των μπλοκ κατοικιών, που διοργανώνουν τα δικά τους πρωταθλήματα. Οι ομάδες που αποτελούν ίσως την μόνη ελπίδα των γονιών τους για να αποτρέψουν τα παιδιά τους από τον εύκολο δρόμο της παραβατικότητας.

Ο Λούκας Τσάβες γεννήθηκε σε ένα από αυτά τα κτίρια, το Nundo 13. Επέλεξε να γίνει κι αυτός τερματοφύλακας, επειδή έκανε το ίδιο και ο μεγαλύτερος αδερφός του στην Villa Reconquista. 

Στο Fuerte Apache τον έμαθε, όσα ξέρει σήμερα. Προσπάθησε να πάρει ότι καλύτερο από την γειτονιά, την εργατικότητα, την ταπεινοφροσύνη, την περηφάνια και να μάθει τι πρέπει να αποφύγει, βλέποντας τα χειρότερα: "Υπήρξαν πολλές δύσκολες στιγμές, γιατί όλα συνέβαιναν μέσα στα κτίρια, κάτω από το σπίτι μου. Είδα πολλές άσχημες καταστάσεις. Μία από τις κυρίαρχες συμμορίες της γειτονιάς είχε ως κρησφύγετο ένα διαμέρισμα μέσα στο κτίριο που έμενα.

Υπήρχαν πολλές βραδιές που άκουγες πυροβολισμούς και έπρεπε να μείνεις μέσα. Παρότι υπήρξαν πολλές δύσκολες στιγμές είμαι περήφανος που μεγάλωσα στο Fuerte Apache. Ο Κάρλος Τέβες έγινε ένα πρότυπο, που έδειξε ότι παρ' όλες τις αντιξοότητες μπορούμε να θριαμβεύσουμε στην ζωή".

Ο Λούκας Τσάβες μεγάλωσε παίζοντας στην Mi Refugio, αλλά στο πρωτάθλημα της γειτονιάς δεν έπαιζε σχεδόν ποτέ τέρμα. Αυτό τον βοήθησε να εξελίξει, να τελειοποιήσει την τεχνική του με τα πόδια. 

Έπαιζε συγχρόνως και τέρμα στην Estrella de Maldonado, μία συνεργαζόμενη ακαδημία με την Ρίβερ Πλέιτ. Ήταν καλός, αλλά άκουγε συνεχώς το ίδιο πράγμα: "Με τέτοιο ύψος δεν πρόκειται ποτέ να γίνεις επαγγελματίας τερματοφύλακας".

Η ανάπτυξη του σταμάτησε στο 1,78. Και στα 15 του, η Ρίβερ Πλέιτ αποφάσισε να τον διώξει από τις ακαδημίες της. Ένα τεράστιο χτύπημα για κάθε παιδί που βλέπει το όνειρο του να γίνεται κομμάτια.

Κι όμως, αυτό το παιδί από το Fuerte Apache, αυτό το αουτσάιντερ της ζωής, με το μικρό μπόι και την μεγάλη ψυχή, μετέτρεψε την αμφισβήτηση στην κινητήρια δύναμη.

Όχι μόνο έγινε τερματοφύλακας, αλλά έγινε και επαγγελματίας. Όχι μόνο έγινε επαγγελματίας, αλλά έπαιξε 219 παιχνίδια με τα γάντια της Αρχεντίνος Τζούνιορς και της Ουρακάν και έκανε πραγματικότητα το ευρωπαϊκό όνειρο στα 2 χρόνια που έμεινε στο Αγρίνιο και τον Παναιτωλικό.

Ο "Πότσι" Τσάβες δεν είναι ένας απλός τερματοφύλακας. Είναι αυτό που λέγαμε στο σχολείο "παγκότερμα". Ανήκει σε εκείνη την ξεχωριστή κατηγορία τερματοφυλάκων που παγιδεύτηκαν σε σώματα επιθετικών, όπως ο Χόρχε Κάμπος, ο Ρενέ Χιγκίτα, ο Χοσέ Λουίς Τσιλαβέρτ, ο Κέιλορ Νάβας, ο Έντερσον...

Όποιος έχει αντέξει στο γκετοποιημένο Fuerte Apache, όποιος έχει αποκρούσει με μαεστρία σφαίρες, ναρκωτικά και συμμορίες, τότε ακόμα και το διαταραγμένο οικοσύστημα του Παναθηναϊκού, του φαίνεται παιχνιδάκι...

Photocredits: Vaggelis Hantzis

Πρωτότυπο άρθρο