Το κείμενο συντάσσεται την ώρα που ο Γαλανόπουλος μπαίνει ως αλλαγή στο 60ο επτό, έχοντας χάσει πλέον κάθε ενδιαφέρον για το παιχνίδι, αφού τα λάθη είναι επαναλαμβανόμενα και κουραστικά.

Ας γράψουμε τουλάχιστον, να περνάει και η ώρα...

Ο Άρης κατάφερε να αποκλειστεί με κάτω τα χέρα από έναν Παναθηναϊκό που δεν έπιασε καν υψηλή απόδοση. Τέλος το κύπελλο - τέλος και το τελευταίο αποκούμπι σε αυτή την σεζόν για τους κιτρινόμαυρους. 

Μια χρονιά που κρίθηκε λάθος και προβληματική από τον Ιούλιο μας επιβεβαίωσε πλήρως, όταν λέγαμε πως η όλη λειτουργία του ποδοσφαιρικού τμήματος είναι καταδικασμένη να αποτυγχάνει ξανά - και ξανά - ΚΑΙ ΞΑΝΑ. Δεν είναι λάθος οι επιλογές. Είναι λάθος το όλο σκεπτικό και η νοοτροπία των ανθρώπων που "τρέχουν" το ...πρότζεκτ. Αυτό το καταλαβαίνει και ο πιο άσχετος από ποδόσφαιρο πλέον. 

Στα του αγώνα

Ο Άρης κατέβηκε με αναγκαστικό "χάντικαπ" τον Έλληνα Παναγίδη. Λέμε "χάντικαπ" γιατί η όλη λειτουργία των κιτρινόμαυρων από την αριστερή πλευρά πήγε στα σκουπίδια , πριν καν ξεκινήσει το ματς. Καμία προσπάθεια, καμία τάση για απειλή, μηδενική φαντασία και λάθος τοποθετήσεις, ανάγκασαν τους φιλοξενούμενους να πηγαίνουν μονόπατα, από την δεξιά πλευρά, όσο τουλάχιστον το παιχνίδι ήταν "ανταγωνιστικό". 

Ο Ράσιτς έμοιαζε βαρύς και ασήκωτος, ο Μόντσου συνεχίζει το κρεσέντο της απουσίας του, τουλάχιστον νοητικά, από τον αγωνιστικό χώρο, με λάθος αποφάσεις, αστοχία και... τσαπατσουλιά στην τελική επιλογή, ενώ ο μοναδικός που έμοιαζε "απειλητικός" ήταν και πάλι (συνεχίζει να με εκπλήσσει) ο Γένσεν. Επιθετικά ο Μορόν έδειξε και πάλι πως, αν δεν του βγουν οι 2-3 στιγμές από την αρχή του ματς, θα είναι το λιγότερο άφαντος, ενώ ο Πέρεθ μοιάζει (ακόμη) να ψάχνει να βρει τι τον γεμίζει στο ποδόσφαιρο, ώστε να δείξει λίγο από το ταλέντο του. 

Αμυντικά δε θα σταθούμε ιδιαίτερα σε αυτό το παιχνίδι. Όταν επιλέγεις τον ανέτοιμο Άλβαρο, αντί του Φαμπιάνο είτε δεν καταλαβαίνεις την σοβαρότητα του αγώνα, είτε κάτι...δεν έχουμε μάθει και ο Φαμπιάνο είναι σε χειρότερη κατάσταση από τον Άλβαρο. Και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει πρόβλημα.

Ο μόνος που την γλυτώνει, καθώς δεν μπορούσε να κάνει και πολλά απόψε, είναι ο Αθανασιάδης. 

Στα σημαντικά

Ο Άρης έχασε μια τεράστια ευκαιρία να διατηρήσει την καλή του εικόνα με το "έμπα" του 2026. Έχασε μια μοναδική ευκαιρία να παίξει "τελικό" με τον ΠΑΟΚ, πριν συναντηθεί στον πραγματικό τελικό με ομάδες πιο ...άπειρες από εκείνον. Πάει όμως τώρα αυτό! Πέταξε το πουλάκι! 

Η χρονιά κρίνεται το λιγότερο απογοητευτική, με πολύ λίγες πιθανότητες διάκρισης από το πρωτάθλημα, όπου οι κιτρινόμαυροι βρίσκονται πολύ πίσω στην βαθμολογία και αδυνατούν να βρουν ρυθμό, ώστε να ανέβουν. Η χρονιά κρίνεται τόσο απογοητευτική όμως καθαρά λόγω λαθών που προέρχονται από το εσωτερικό. Δίχως εξωγενείς παράγοντες και δικαιολογίες. 

ΦΤΑΝΕΙ πια με τις δικαιολογίες. Δεν νομίζετε; 

Αυτή εδώ η στήλη κρούει τον κώδωνα εδώ και αρκετούς μήνες. Γίναμε δυσάρεστοι. Γίναμε εμμονικοί σε πολλές περιπτώσεις. Όμως ο Άρης έχει ανάγκη από διαφορετική νοοτροπία και αλλαγή στάσης στα γεγονότα. 

Τα πρόσωπα έχουν μικρότερη σημασία. Όσες μεταγραφές και διορθώσεις και να γίνουν, το γαϊτανάκι θα συνεχίζεται. 

Ο κόσμος της ομάδας το έχει πάρει χαμπάρι εδώ και καιρό. Πλέον δεν δέχεται καμία δικαιολογία. Ακόμη και για τους τραυματισμούς ΚΑΤΙ θα φταίει. Το κακό (το) ριζικό μας τελείωσε... 

ΥΓ Προσωπικά ενοχλούμαι να βλέπω πως ο Άρης χάνει το τρένο της ποδοσφαιρικής εξέλιξης, όταν όλοι οι άλλοι βελτιώνονται και επενδύουν στο ποδόσφαιρο. Εσείς μπορείτε να κλείνετε τα μάτια και να κρύβεστε πίσω από δικαιολογίες. Το κακό θα συνεχίσει να γίνεται όμως... 

ΥΓ2 Οι δηλώσεις Χιμένεθ περί αδίκου αποτελέσματος και ατυχίας είναι κάτι παραπάνω από αλάτι στις πληγές. Καλό θα είναι να ενημερωθούν άπαντες στην ομάδα πως ο κόσμος διαφωνεί κάθετα μαζί τους... 

Πρωτότυπο άρθρο