Πολύ μεγάλη νίκη μέσα στο Άμστερνταμ. Τεράστια πρόκριση. Ιστορική.

Στην πρώτη χρονιά του νέου, αμείλικτου φορμάτ του Champions League, εκεί που δεν σε σώζει το καλό διάστημα και δεν σου χαρίζεται δεύτερη ζωή, ο Ολυμπιακός έκανε το 3/3 όταν έπαιζε με την πλάτη στον τοίχο και πέρασε από τη league phase του νέου Champions League.

Μόνο πέρασε; Δε νομίζω. Έβαλε τη σφραγίδα του, για να τα λέμε όλα ακομπλεξαριστα.

Με εξωγήινη εμφάνιση στο δεύτερο ημίχρονο. Με τον Έσσε ξανά εκπληκτικό και σκόρερ, με τον Μπιανκόν ναι μπαίνει... αναγκαστικά και Σιπιόνι... Pacman να καταπίνει μέτρα, μονομαχίες και αντίπαλους μαζί. Ένα ματς με ευκαιρίες που δεν χάνονται, με... μισό δάχτυλο του ποδιού γκολ-οφσάιντ για τον Άγιαξ, με γκολάρα του Ζέλσον από ασίστ της μεταγραφαρας που λέγεται Ταρεμί.

Ο Ολυμπιακός άντεξε, έλεγξε πρώτα τον εαυτό του, μετά το ματς και τελικά το πήρε.

Η χθεσινή είναι μια πολύ μεγάλη στιγμή για τον Πειραιώτη, αλλά και για το ελληνικό ποδόσφαιρο συνολικά, διότι αυτή η βραδιά δεν έφερε μόνο μια πρόκριση. Έφερε και μια σπάνια επιβεβαίωση: για πρώτη φορά στα χρονικά, τέσσερις ελληνικές ομάδες προκρίνονται από league phases και των τριών διοργανώσεων. Η Ελλάδα γράφει ιστορία κι ο Ολυμπιακός είναι μέσα σε αυτήν όχι ως κομπάρσος, αλλά ως πρωταγωνιστής.

Η βραδιά φυσικά είναι του Μεντιλίμπαρ. Και του κόσμου που ταξίδεψε μαζικά στο Άμστερνταμ γιατί το πίστεψε, ενώ οι οιωνοί ήταν όλοι κόντρα. Και δεν ξέχασε και τα αετόπουλα που χάθηκαν άδικα στην καρμανιόλα της Ρουμανίας. Οι μεγάλες ομάδες δεν ζουν μόνο με νίκες. Ζουν και με μνήμη.

Αταλάντα ή η γνώριμη Λεβερκούζεν στο επόμενο ραντεβού. Μια υπέρβαση που δεν μοιάζει πια υπέρβαση, γιατί αυτός ο Ολυμπιακός δεν στέκεται πλέον σε επίπεδο ξένο με όσα έχουμε συνηθίσει, αλλά προχωράει. Και το κάνει με τρόπο που σε αναγκάζει να το πάρεις στα σοβαρά:λ. Τρία παιχνίδια με την πλάτη στον τοίχο, τρεις νίκες. Χωρίς άλλοθι. Χωρίς μισές δουλειές.

Ο Μεντιλίμπαρ έβαλε τον Ολυμπιακό σε άλλη πίστα ευρωπαϊκά. Μπορεί κάποιες στιγμές να είναι… εμμονικός για κάποιους, ξέρετε για εκείνους τους... προπονητές που βλέπουν μια λεπτομέρεια και την κυνηγούν μέχρι να την κάνουν νόμο των social. Αλλά αυτή η... εμμονή είναι που γεννάει την πίστη. Και η πίστη που βγάζει αυτή η ομάδα κάθε φορά που στριμώχνεται, είναι ξεκάθαρα έργο Μέντι.

Και αν ψάχνεις τον ηγέτη αυτής της ομάδας μέσα στο τερέν, δεν χρειάζεται να κοιτάξεις μακριά.

Παναγιώτης Ρέτσος, κυρίες και κύριοι.

Όχι με πόζα. Με δουλειά. Στο Άμστερνταμ έπαιξε σαν αρχηγός που κουβαλάει ευθύνη και την κάνει πράξη: είχε 49 ενέργειες με την μπάλα, δεν κρύφτηκε ούτε στιγμή, έβαλε το πόδι και το σώμα του εκεί που τσούζει. Στο παιχνίδι με την μπάλα μέτρησε 23 σωστές πάσες στις 34, πήρε πρωτοβουλίες ακόμη και με ντρίμπλα (1/2), αλλά το κυρίως έργο του ήταν εκεί που κρίνεται η αξιοπρέπεια μιας άμυνας. Στις μονομαχίες. Κέρδισε 7 από τις 9 συνολικά, ήταν 3/3 στον αέρα, έγραψε 4 κλεψίματα, έκανε 3/3 τάκλιν και μάζεψε 3 ανακτήσεις. Με λίγα λόγια; Έπαιξε το ματς σαν να ήταν προσωπική υπόθεση.

Γιατί για τον Ρέτσο η ομάδα του δεν είναι ένας σύλλογος. Είναι το πρώτο του γήπεδο, η πρώτη του φανέλα στο μυαλό, η ιστορία που μεγάλωσε μαζί της. Στο Άμστερνταμ δεν έπαιξε μόνο για αποτέλεσμα. Έπαιξε για κάτι που κουβαλάει χρόνια μέσα του. Και η φανέλα με τον Έφηβο, πάνω του, δεν είναι σύμβολο, είναι υπόσχεση που την τιμά.

Εδώ μπαίνει ξανά στη σκηνή ο πρέσβης του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Όχι με τυμπανοκρουσίες. Με αποδείξεις. Σε λιγότερο από δύο χρόνια, ο Ολυμπιακός έχει πάψει να είναι εκπρόσωπος της χώρας. Έχει γίνει μέτρο σύγκρισης. Ομάδα που τη βλέπεις στο ταμπλό και ξέρεις ότι δεν θα περάσεις εύκολα. Από εκείνες που δεν ζουν με το καλό πρόσωπο, αλλά με το αποτέλεσμα όταν καίει.

Κάπως έτσι, μέσα σε ένα Johan Cruyff Arena που για ένα βράδυ έμοιαζε περισσότερο με Καραϊσκάκη, ο Ολυμπιακός μίλησε ξανά στην Ευρώπη με χαρακτήρα.

Σε ένα φορμάτ που δεν χαρίζεται σε κανέναν, που Ρεάλ, Ίντερ, Παρί, Γιουβέντους, Ατλέτικο και Γαλατά θα παίξουν play offs, εκεί λοιπόν ο Θρύλος βρέθηκε 18ος στους 36 κορυφαίους της ηπείρου. Κι αυτό δεν είναι συγκυρία, είναι δουλειά.

Τρεις νίκες στη σειρά με την πλάτη στον τοίχο κόντρα σε Καιράτ, Λεβερκούζεν, Άγιαξ μετά από χαστούκι της μεγάλης Ρεάλ. Καμία δικαιολογία. Καμία έκπτωση.

Μαζί του, ένας κόσμος που ταξίδεψε γιατί το πίστεψε. Που κουβάλησε μνήμη, φωνή και πίστη. Γιατί οι μεγάλες ομάδες δεν παίζουν ποτέ μόνες τους.

Ο πρέσβης έκανε ξανά τη δουλειά του.

Και όταν ο πρέσβης ταξιδεύει, δεν πάει για τουρισμό. Πάει για μια θέση στο τραπέζι.

Η πένα έγραψε. Η ιστορία κράτησε σημειώσεις.

Πρωτότυπο άρθρο