Μπαίνουμε στη διαδικασία να συγκρίνουμε μια ομάδα που λειτουργεί σωστά, με μία που λειτουργεί κάνοντας όσα αναφέρονται στο εγχειρίδιο του τι πρέπει να αποφύγεις στο ποδόσφαιρο. Μας ενοχλεί, μας χαλάει, αισθάνεται ο καθένας πως τα μεγέθη δεν έπρεπε να είναι τέτοια, όμως η πραγματικότητα όσο σκληρή κι αν είναι, δεν αλλάζει: Ο Παναθηναϊκός αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να συναγωνιστεί τον ΠΑΟΚ. 

Αν το έκανε ή ακόμη περισσότερο αν το κάνει στη ρεβάνς, θα είναι έκπληξη και μάλιστα μεγάλη. Γίνονται και τέτοιες στο ποδόσφαιρο, χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι κάτι περισσότερο απ’ την εξαίρεση του κανόνα. Ο αντίπαλος που νίκησε τον Παναθηναϊκό, έχει τον ίδιο προπονητή χρόνια, δουλεύει με τον ίδιο τρόπο, διατηρεί ποδοσφαιρικό κορμό και σε αυτόν προσθέτει στοιχεία που χρειάζεται. Έτσι πήρε πρωτάθλημα πριν δύο χρόνια χωρίς να του έχουν βγει οι μεταγραφές, έτσι ο Γιακουμάκης φαίνεται με φορ τεράστιας κλάσης. Σκεφτείτε τώρα να μπει ο ίδιος παίκτης στον Παναθηναϊκό. 

Το ίδιο βασανιστήριο βιώνει το Τριφύλλι και δυστυχώς κανείς δεν ξέρει που τελειώνει αυτό. Γιατί πάντα μα πάντα υπάρχει και πιο κάτω. Ειδικά όταν δεν συμβαίνουν αυτά που πρέπει για να μετριάσεις κάπως το πρόβλημα. 

Ο διαφαινόμενος αποκλεισμός από τον ΠΑΟΚ, δεν θα εκπλήξει κανέναν. Τον περιμέναμε μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας. Το πιο στενάχωρο είναι αυτό. Το που έχει φτάσει ο Παναθηναϊκός, να μην θεωρείται έστω στο ίδιο επίπεδο με τους αντιπάλους του στην Ελλάδα. Προσπαθώντας να τους αντιμετωπίσει με γιόμες του τερματοφύλακα και μάχες του Τετέι. Κάτι που ποδοσφαιρικά είχε και το καλύτερο αποτέλεσμα μέσα στο ματς. 

Η εικόνα του ανήμπορου είναι που ενοχλεί. Τα αποτελέσματα αν έρθουν μέσα από «μάχες» ποδοσφαιρικές, ατυχίες ή αποτελεσματικότητα του αντιπάλου, ενοχλούν όμως δεν εκνευρίζουν. Το χειρότερο είναι ο εκνευρισμός. Το… ποδοσφαιρικό σιχτίρισμα του να αντιμετωπίζεις τον ΠΑΟΚ χωρίς τον κορυφαίο παίκτη του, αλλά και πάλι να μην φαίνεται καθόλου η τεράστια αυτή απουσία. Απουσίες είχε και ο Παναθηναϊκός. Αλήθεια, είναι κανείς σίγουρος πως ακόμη κι αν ήταν όλοι οι απόντες διαθέσιμοι, ο οι Πράσινοι θα νικούσαν πειστικά; 

Δεν έχει νόημα το να κάνουμε υποθέσεις, επειδή τα γεγονότα μετρούν. Το ματς με τον ΠΑΟΚ είναι ένα ακόμη δέντρο στο στοιχειωμένο δάσος του Παναθηναϊκού. Το κάνει διαρκώς κύκλους και όλο στο κέντρο του καταλήγει. Δεν λέει να ξεφύγει με τίποτα. 

Τον περασμένο Οκτώβριο έγινε ριζικές αλλαγές. Στελέχη, προπονητής και όλοι συζητούσαμε για τον Γενάρη που θα έρθει λες και ήταν το φως σωτηρίας στο σκοτεινό τούνελ που βρίσκεται η ομάδα. Μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, η απογοήτευση είναι ακόμη μεγαλύτερη. Γιατί η όποια ελπίδα μπορεί να είχε γεννηθεί στην προσμονή του Γενάρη, στην μεταγραφή Αντίνο, εξανεμίστηκαν με άσχημο τρόπο. 

Ονόματα που πλησίαζαν και δεν έρχονταν. Αλλαγές σχεδίου, πλάνου και τελικά χαμήλωμα του πήχη. Μια διαρκής δικαιολογία κατάστασης, επειδή οι άνθρωποι που ανέλαβαν δεν έχουν καιρό στην ομάδα. Ισχύει αυτό, μόνο που το αποτέλεσμα είναι αποτέλεσμα. Δεν αλλάζει κάτι για την ομάδα. 

Κοινώς δεν θα πάει να πει στους αντιπάλους «παιδιά δεν φέραμε χαφ μέχρι 3 Φλεβάρη γιατί δεν έχουν καιρό αυτά τα στελέχη στην ομάδα, άρα μην παίζετε κι εσείς το καλύτερο παιχνίδι σας». Δεν πάει έτσι. Ο χρόνος τρέχει. Οι υποχρεώσεις περνούν. Οι στόχοι… άστα να πάνε. Θεωρητικά ξεκίνησε το «χτίσιμο» της ομάδας που θα μπει στον Βοτανικό. 

Πώς ακριβώς άρχισε; Με δανεισμούς και κινήσεις που αν εξαιρεθούν τα παιδιά της Κηφισιάς, ο Κοντούρης και ο Αντίνο, κανείς δεν ξέρει αν θα είναι και μετά το καλοκαίρι στην ομάδα; Αβεβαιότητα ακόμη και για το ποιες κινήσεις θα γίνουν; Θα πάρει δεκάρι, δεν θα πάρει δεκάρι. Θα πάρει φορ, δεν θα πάρει φορ. Λες και μαδάνε μαργαρίτες ή δεν μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους. Και όταν αποφασίζουν… χάθηκε ο χρόνος τώρα δεν προλάβαμε. 

Αυτά ακριβώς βλέπαμε επί Γιοβάνοβιτς και λέγαμε πως φταίει ο προπονητής που δεν αποφασίζει εύκολα. Αυτά γίνονταν επί Παπαδημητρίου. Και στην πρώτη μεταγραφική περίοδο της… νέας εποχής του Παναθηναϊκού – όπως παρουσιάζεται – τα ίδια και τα ίδια. 

Το Τριφύλλι πέραν όλων των άλλων, επιβάλλεται να δείχνει και δυναμική. Να βγάζει προς τα έξω αυτή την αύρα της διαφοράς. Τα… δοκάρια, οι αστοχίες, οι καθυστερήσεις, η αναποφασιστικότητα, δεν εξυπηρετεί σε κάτι τέτοιο. Απλά δημιουργεί την εντύπωση πως δεν άλλαξε τίποτα και κοροϊδεύουν οι πάντες. 

Το αγωνιστικό γνωρίζαμε πως θα είναι δύσκολο. Ποιες είναι οι μόνες περιπτώσεις αγωνιστικά που πήγε να φανεί λίγος σφυγμός; Το νέο «αίμα». Οι παίκτες που αποκτήθηκαν. Οι μεταγραφές. Ο Κοντούρης με την Κηφισιά, ο Τετέι και με τον ΠΑΟΚ ακόμη, ο Αντίνο που και μόνο ο τρόπος που δούλεψε ο Λουτσέσκου την αντιμετώπισή του λέει πολλά. 

Αυτό έπρεπε να έχει γίνει Χ2. Με παιδιά που θα είχαν μπει στην ομάδα καιρό τώρα και θα άλλαζαν λίγο την ψυχολογία. Δίνοντας μεγαλύτερη πίστωση χρόνου, μεγαλύτερη ηρεμία στη δουλειά. Εδώ συζητάμε για ρόστερ που ειδικά στα χαφ προκαλεί μελαγχολία. Στο πρώτο μέρος με τον ΠΑΟΚ, ο ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού Τσέριν, ενώ έφευγε συμπαίκτης του δεξιά για να ξεκινήσει μετάβαση στην επίθεση, «πάγωσε» το ρυθμό και γύρισε την μπάλα πίσω. Χαφ όμως δεν είχε αποκτηθεί μέχρι το βράδυ της Τετάρτης. Δεκάρι δεν χρειαζόταν, γιατί είναι ξεκάθαρη η ύπαρξη του απρόβλεπτου, της φαντασίας, της ταχύτητας στη δημιουργία της ομάδας. 

Το θέμα δεν είναι το ένα ματς με τον ΠΑΟΚ. Όπως δεν ήταν το ένα ματς με την ΑΕΚ. Όπως δεν θα είναι το ένα με τον Ολυμπιακό που ακολουθεί. Το θέμα είναι η συνολική αντιμετώπιση της κατάστασης. Μια διαρκής προσπάθεια να δικαιολογηθούν τα πάντα, ενώ έτσι για να αλλάξει λίγο το πράγμα δεν έχει έρθει αυτή η φορά που θα εκπλαγούμε ευχάριστα από κινήσεις. 

Κρέμεται ολόκληρος Παναθηναϊκός για την επιστροφή του απλά σε μια νορμάλ κατάσταση, στον Κοντούρη, στον Τετέι και σε ένα 20χρονο παιδί που ήρθε απ’ την Αργεντινή όπου έκανε προετοιμασία. Πόσο άδικο γι’ αυτά τα μεγάλα ταλέντα. Τα οποία σαφώς και πρέπει να στηριχτούν και να παίζουν, δεν το συζητά κανείς. Όμως επιβάλλεται να θωρακιστούν. Όχι με λόγια και αμφιβολίες και θα δούμε τι θέλουμε, θέλει ο ένας, δεν θέλει ο άλλος, δεν «καίγεται» ο τρίτος, ο τέταρτος προτιμά κάτι διαφορετικό. 

Φάγαμε πάνω από έναν μήνα με παίκτες να κλείνουν και να… ξεκλείνουν. Υποθέσεις ακριβές που θα απασχολήσουν στο τέλος για να πέσουν οι τιμές, όμως τελικά ήρθαν μόνο φθηνές λύσεις και στις πιο ακριβές δεν αρκούσε ο χρόνος τελικά. 

Στον Μπενίτεθ σωστά γίνεται κριτική. Σε αυτό το πλαίσιο, κριτική πρέπει να γίνεται παντού. Για τις ευθύνες του καθενός. Κυρίως για τη συνολική απώλεια της ελπίδας και της όποιας ιδέας πως ο Παναθηναϊκός έχει μια κάποια δυναμική. Αγωνιστικά, μεταγραφικά και συνολικά, αυτό μετατράπηκε σε ανέκδοτο δυστυχώς. Μακάρι τελευταίο διήμερο να αλλάξουν τα πάντα… 

Υ.Γ. Το ζήτημα της νοοτροπίας το αναφέρουμε συχνά. Ίσως να έχει γίνει άλλοθι στην ανεπάρκεια για κάποιους. Σαν να λέμε για εμάς πως δεν μπορούμε να νικήσουμε σε σπριντ τον Μπολτ, επειδή δεν έχουμε τη θέληση κι όχι πως είναι θέμα ταχύτητας. 

Υ.Γ.1: Σε κάθε φυσιολογική ομάδα, η ενσωμάτωση των νέων παικτών γίνεται ομαλά. Ο Παναθηναϊκός δεν μπαίνει σε αυτή την κατηγορία γιατί δεν είναι φυσιολογική ομάδα. Γι’ αυτό και όποιοι έρχονται, παίζοντας σε χαμηλό επίπεδο, χωρίς εμπειρίες, χωρίς προετοιμασία και αγωνιστικό ρυθμό, μοιάζουν να είναι καλύτεροι απ’ αυτούς που προϋπήρχαν. Ή απλά είναι καλύτεροι… 

Πρωτότυπο άρθρο