Από sdna.gr
Σκεφτόμουν ακόμα και πριν τη σέντρα, πως το γεγονός ότι το ματς στη Λιβαδειά χαρακτηριζόταν «κρίσιμο», δεν ήταν ακριβώς παράσημο για τον Ολυμπιακό. Όταν μια ομάδα, που θέλει πρωτάθλημα, κουβαλά τέτοια πίεση σε τέτοια έδρα, κάτι ήδη δεν πάει καλά. Τώρα, μετά την απίθανη γκέλα, απέναντι στη μαχητική ομάδα του Νίκου Παπαδόπουλου που από το 42’ έπαιζε με δέκα παίκτες, η εικόνα γίνεται όχι ανησυχητική, γίνεται καθαρά πτωτική. Ξεκάθαρα πτωτική.
Ο Ολυμπιακός δεν είναι σε κακό φεγγάρι. Είναι σε κατηφόρα. Δεν κερδίζει τους μεγάλους στα ντέρμπι. Δεν κερδίζει ούτε στη Λιβαδειά, με τον κόσμο του να του φτιάχνει ατμόσφαιρα «Καραϊσκάκη εκτός έδρας». Το ερώτημα έρχεται μόνο του και είναι αμείλικτο: πώς πας έτσι για πρωτάθλημα; Αν συνεχίσει έτσι, δεν πάει ούτε για πρώτη θέση, ούτε για δεύτερη. Φουλ για τρίτη… και βλέπουμε. Και μη χειρότερα δηλαδή...
Το μεγάλο και βαθύ πρόβλημα δεν είναι η ισοπαλία. Τα άσχημα αποτελέσματα έρχονται και φεύγουν. Το πρόβλημα είναι η... άρνηση αλλαγής. Τα ίδια και τα ίδια, σε μόνιμη βάση. Καμία προσαρμογή στο παιχνίδι, καμία διαφοροποίηση όταν κάτι δεν δουλεύει. Σαν να παίζεις κασέτα που έχει φαγωθεί, αλλά επιμένεις να την ακούς μέχρι τέλους.
Η εικόνα; Αποκρουστική. Παίκτες σχεδόν αδιάφοροι, κουρασμένοι, καμένοι, λίγοι. Ο Ελ Κααμπί να μοιάζει εξαντλημένος και να προτιμά το θεαματικό ψαλίδι αντί να σιγουρέψει το γκολ, ο Τσικίνιο εξακολουθεί... πειστικά σβησμένος κι άλλοι να συμπληρώνουν την ενδεκάδα. Και ναι, σε κακό φεγγάρι βρίσκεται και ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Θα τα πούμε και για τον Βάσκο. Αλλά ας είμαστε σοβαροί και σωστοί.
Η ευθύνη δεν σταματά στον πάγκο. Βαραίνει και τη διοίκηση, που αντί να ανοίξει την αγωνιστική ψαλίδα, ειδικά με Τσάμπιονς Λιγκ στο τραπέζι, έκανε βήματα πίσω με τις πιο πολλές επιλογές της όπως αποδεικνύεται.
Και αυτό που σε τρελάνει πιο πολύ;
Ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να βάλει γκολ. Δεν μπορούσε να δει την εστία. Και τρίτο ημίχρονο να έπαιζαν, γκολ δεν θα έβαζε. Δεν είναι υπερβολή, είναι η εικόνα των όσων είδαμε στη Λιβαδειά. Και δυστυχώς με αυτή την εικόνα είναι αστείο αυτός ο Ολυμπιακός να μιλάει για πρωτάθλημα. Από καμινάδα σε καμινάδα το πήγαινε σε όλο το παιχνίδι και λίγο έλειψε να κατηγορηθεί για… αιθαλομίχλη πάνω από τη Λιβαδειά.
Μηδέν πλάνο. Μηδέν συνεργασίες. Μηδέν κάθετο ποδόσφαιρο. Μηδέν φαντασία. Όλα στην τύχη και «έχει ο Θεός».
Προβλέψιμος όσο δεν πάει και χαρά κάθε αντίπαλου στόπερ και κάθε τερματοφύλακα που περνά ένα ήσυχο απόγευμα κάνοντας εξάσκηση στις εξόδους.
Και ναι, οι αριθμοί λένε ότι είχε πάνω από 20 τελικές προσπάθειες. Ο τέλειος τρόπος να πεις ψέματα. Δύο πήγαν στην εστία. Οι υπόλοιπες ταξίδεψαν στα γύρω μπαλκόνια με θέα τον αγωνιστικό χώρο.
Και κάτι τελευταίο, γιατί πάντα πρέπει να υπάρχει και όριο λογικής.
Γεμιζουν τα social και μιλούν για αλλαγή προπονητή και πραγματικά σοκάρομαι. Αν κάποιοι νομίζουν ότι διώχνοντας τον Μεντιλίμπαρ θα έρθει κάτι καλύτερο, ειδικά τώρα, ας αλλάξουν πλευρό στο κρεβάτι. Το πρόβλημα δεν λύνεται με αποκεφαλισμούς, αλλά με ουσιαστικές αποφάσεις και πραγματικές αλλαγές στο γήπεδο, για τις οποίες πρέπει να δουλέψουν όλοι όσοι (και αν) προλαβαίνουν.
Ο Ολυμπιακός δεν χρειάζεται άλλοθι. Χρειάζεται ποδόσφαιρο. Και αυτή τη στιγμή, δεν παίζει ούτε για να τρομάξει, ούτε για να πείσει, ούτε -κυρίως- για να βάλει γκολ.