Από sdna.gr
Κανείς δεν πέφτει από τα σύννεφα πλέον. Η αγωνιστική εικόνα του Άρη δεν αποτελεί έκπληξη και σίγουρα ο τρόπος με τον οποίο παίζουν οι κιτρινόμαυροι δεν αρέσει σε κανέναν. Το (σημερινό) αποτέλεσμα δεν είναι είδηση, ο τρόπος με τον οποίο η ομάδα επιλέγει να προσεγγίζει τις αναμετρήσεις όμως μας εκπλήσσει κάθε βδομάδα και περισσότερο.
Αναμέτρηση απέναντι στον Βόλο λοιπόν, με την ψυχολογία της ομάδας της Θεσσαλονίκης να βρίσκεται σε μέτρια επίπεδα, έχοντας όμως πολύ δρόμο ακόμη για το φινάλε της σεζόν, συνάμα και πολύ χρόνο για να αποδείξει πράγματα. Μπορεί οι στόχοι να μην είναι δελεαστικοί, όμως... τι α κανς; α τα παρατήσς; Όχι βέβαια. Ο κόσμος πληρώνει, στηρίζει και απαιτεί πραγματούδια στον αγωνιστικό χώρο.
Στο Πανθεσσαλικό,λοιπόν, ο Άρης κλήθηκε να παίξει δίχως Μορόν (ο οποίος ένιωθε ενοχλήσεις όλη την εβδομάδα στον αχίλλειο, αλλά μάλλον χρεωνόμαστε με τη... λέξη και δεν το πήραμε χαμπάρι στα δελτία τύπου της προπόνησης, γιατί δεν είχε αναφερθεί ΠΟΥΘΕΝΑ ως και σήμερα.) με τον Κουαμέ να μπαίνει βασικός και να μην παίρνει μισή μπαλιά.
"Πωτς γκένεν αυτό;" μας ρωτάτε...
Πάμε λοιπόν να δούμε την τακτική προσέγγιση του Μανόλο Χιμένεθ, ο οποίος διατήρησε Χόνγκλα, Ράσιτς και Γένσεν στο κέντρο, με τους δύο τελευταίους, ουσιαστικά, να είναι οι δημιουργικοί και τον πρώτο να μην περνάει το κέντρο και να αναλώνεται αποκλειστικά σε ανασταλτικά καθήκοντα. Πιο πίσω, μπαλιές χαμηλές ή μέτριες, σε μια εναλλακτική προσέγγιση, συγκριτικά με τα παιχνίδια στα οποία αγωνίζεται ο Μορόν. Εξάλλου είναι γνωστό, πως όταν παίζει ο Ισπανός η προσέγγιση κάνει λόγο για long balls, κατέβασμα με πλάτη από τον επιθετικό του Άρη και δύο παίκτες στο πλάι του, ένας βραχύσωμος και ένας ψηλός, ώστε να φύγει η ομάδα μπροστά. Με Κουαμέ όμως αυτό θα έπρεπε να αλλάξει. Πιο χαμηλές μπαλιές, οι οποίες δεν έφτασαν ποτέ στον επιθετικό του Άρη και ένα κέντρο άχαρο, να κοιτάζει, από απόσταση, δίχως να μπορεί να προσωθήσει το παιχνίδι και να απειλήσει. Δίχως τον Μόντσου ο Άρης δεν έχει τον παίκτη να κάνει τις κούρσες και να δημιουργεί. Οι κιτρινόμαυροι στερούνται του "μπαλάτου" - κοντού, που θα χαμηλώσει μέτρα στο γήπεδο για να πάρει μπάλες και να ανέβει η υπόλοιπη ομάδα. Αντ' αυτού έχει τον Χόνγκλα, ο οποίος μόλις πάρει τη μπάλα πρέπει να την μοιράσει δίπλα, είτε στον βαρύ Ράσιτς, είτε στον πιο γρήγορο Γένσεν, ο οποίος, όμως, ΣΙΓΟΥΡΑ δε θα μπορεί να διανύσει 40 μέτρα για να την φέρει στην περιοχή και θα πρέπει να πάρει βοήθεια από τα εξτρέμ ή τα προωθημένα μπακ. Ήτοι, στατικός Άρης, βαρύς και ασήκωτος, με τις γραμμές μακριά η μία από την άλλη.
Πως να φτάσει λοιπόν η μπάλα στην επιθετική τριπλέτα, όταν η ομάδα δείχνει να ξεχνάει ακόμη και τα βασικά; Πως να βγάλεις φάσεις, όταν σκοράρεις το 0-1 και δεν πατάς στην αντίπαλη περιοχή ούτε για αστείο;
Προχωρώντας, σε έναν Άρη του Μανόλο Χιμένεθ, όπου θυμάμαι τον εαυτό μου να ρωτάω συνεχώς για ποιον λόγο η ομάδα αργεί στις αλλαγές της ή κάνει λιγότερες από το επιτρεπτό, απόψε, στον Βόλο, είδαμε τον Μανόλο Χιμένεθ να κάνει τριπλή αλλαγή με την έναρξη του ημιχρόνο και να φρεσκάρει όλη την μεσοεπιθετική του γραμμή.
Για ποιον ακριβώς λόγο; Κι αν το ματς στραβώσει πως θα αλλάξει το κέντρο και η άμυνα;
Που το ματς στράβωσε και η άμυνα άλλαξε προς το χειρότερο...
Τα ρητορικά ερωτήματα συνεχίζονται, επομένως καλύτερο θα ήταν να προχωρήσουμε παρακάτω...
Ο Άρης δείχνει πως στερείται fundamentals. Η ομάδα δεν έχει αρχή, μέση και τέλος. Όχι μόνο στο αγωνιστικό, αλλά και στο οργανωτικό. Είδαμε τον Μόντσου να αποχωρεί, όμως χαφ "μπαλάτο" δεν ήρθε ποτέ. "10ρι" δεν ήρθε επίσης ποτέ. Μπακ δεν ήρθε ποτέ. Στόπερ έφυγε... αλλά δεν ήρθε άλλο στη θέση του.
Ήρθαν όμως επιθετικοί...
Σκέφτομαι συνεχώς ή τουλάχιστον... προσπαθώ να σκεφτώ πίσω από τις λέξεις. Ήρθαν όντως εξτρέμ και επιθετικοί για ενίσχυση ή ήρθαν γιατί κάποιοι θα αποτελέσουν αργά ή γρήγορα παρελθόν; Μορόν και Πέρεθ θα είναι του χρόνου στην ομάδα; Βάζετε το χέρι σας στη φωτιά; Μή(μ)πως, σύμφωνα με αυτή τη θεωρία που σας λέω διακριτικά, ο Άρης ψάχνει από τώρα τις λύσεις για την επόμενη σεζόν, μέσω πειραμάτων και δοκιμών...όσο η σεζόν τρέχει ακόμη και οι στόχοι διαμορφώνονται. Για να το πούμε πιο απλά, σε μια σεζόν που ξεκίνησε από το μηδέν, με 30 μεταγραφές και αναμπουμπούλα, η ομάδα της Θεσσαλονίκης δουλεύει ήδη για την επόμενη χρονιά, από τον Δεκέμβρη. Συγνώμη, αλλά αυτά τα βλέπω τα τελευταία χρόνια μόνο στην Ferrari, και όλοι ξέρουμε πόσο "καλά" (μας) πάει αυτό.
Άσκηση για το σπίτι, με ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν:
Ο Μεντίλ που βρίσκεται;
Ο Βοριαζίδης πότε θα είναι στο 100% και θα τον δούμε να παίζει; (Γιατί ειδικά αυτόν εγώ θέλω να τον δω να καθιερώνεται και η στήλη τον πιστεύει ΠΟΛΥ)
Ο Γιαννιώτας, που είναι ο μόνος "μπρίζας" εντός γηπέδου, γιατί δεν παίζει;
Ο Δώνης πότε θα παίξει βασικός;
Ο Άλβαρο γιατί αποδεσμεύτηκε έτσι απλά;
Πριν κλείσουμε'
Ο ποδοσφαιρικός Άρης πρέπει να ανοίξει τα αυτιά του προς τον κόσμο και να αφουγκραστεί την έντονη δυσαρέσκεια για όλα αυτά τα χρόνια μετριότητας. Είναι άλλο να μην κερδίζεις και να χάνεις στο νήμα κάποιον στόχο. Είναι άλλο να προσπαθείς και να αποτυγχάνεις. Άλλο να παίζεις ωραίο ποδόσφαιρο και εν τέλει να μην διεκδικείς κάτι και... άλλο να μην δείχνεις τίποτα. Το να έχεις για μόνιμο πρωταγωνιστή σου τον Αθανασιάδη για πάνω από 5 παιχνίδια δεν σε καθιστά διεκδικητή, σε καθιστά ομάδα που παλεύει να μην γίνει πολύ χειρότερη...
Αυτό ο κόσμος το καταλαβαίνει απόλυτα πλέον.
Ο Άρης τι ακριβώς κάνει για να το αλλάξει αυτό;
Και ένα μπασκετικό "ΥΓ":
Η χρονιά για τον μπασκετικό Άρη δεν έχει τελειώσει ούτε για αστείο. Καθίστε αναπαυτικά και να είστε έτοιμοι για εκπλήξεις. Το Κύπελλο φέτος ίσως έχει άρωμα ...Αυτοκρατορίας.