Από sdna.gr
Ο διαβολοΦεβρουάριος, το ξέραμε πως θα σακάτευε. Τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟΚ, αν εστιάσουμε στους διεκδικητές του τροπαίου της Σούπερ Λιγκ, πρωτίστως. Πουθενά στην Ευρώπη δεν θα βρούμε ομάδα υψηλών απαιτήσεων, να περνά αυτόν τον μήνα άθικτη, ανέγγιχτη, από φθορά. Αλλοι γράφουν απώλειες σε αποτελέσματα, άλλοι σε τραυματισμούς, άλλοι σε στόχους, άλλοι σε κάποια από αυτά ή σε όλα αυτά μαζί. Κάπου, κάπως, κάποτε όλοι κάτι έχασαν. Δεν είναι απαραιτήτως, κρίση. Είναι μάλλον, φυσική συνέπεια. Εχω την εντύπωση ότι κακώς συνηθίζουμε να μετράμε, στις ομάδες, πόσοι λείπουν. Μεγαλύτερη σημασία έχει, να μετράμε πόσο επιβαρύνονται όσοι δεν λείπουν.
Επίσης ξέραμε πως ο ίδιος διαβολοΦεβρουάριος, εφόσον συνεχίζουμε να εστιάζουμε στους διεκδικητές, θα ήταν "ο μήνας της ΑΕΚ". Η πρόκριση τον Δεκέμβριο απευθείας στους "16" του Κόνφερενς Λιγκ υπερπηδώντας την ενδιάμεση φάση, εν συνεχεία τον Ιανουάριο ο αποκλεισμός στο Κύπελλο Ελλάδος, γενικώς η "αποδέσμευση" ημερομηνιών είτε για καλό είτε για κακό, δεν είναι τόσο ότι ξεκούρασαν, ξεκουράζουν, την Ενωση. Οσο είναι ότι της έδωσαν τις επιπλέον, δυσεύρετες για τους άλλους, προπονητικές μονάδες. Από τη στιγμή δε, που η ΑΕΚ στα τετ-α-τετ με τους άμεσους ανταγωνιστές κρατήθηκε στα λεφτά της, η τρέχουσα εικόνα της βαθμολογίας δεν εκπλήσσει κανένα.
Οι άλλοι δεν προπονούνται, μόνο παίζουν, κάνουν αποκατάσταση, δουλεύουν τις στατικές φάσεις, ξαναπαίζουν, ξανακάνουν αποκατάσταση, ξαναδουλεύουν τις στατικές φάσεις, ταξιδεύουν, επιστρέφουν, ξαναφεύγουν, σχοινί-κορδόνι. Ακούγεται οξύμωρο, ίσως. Αλλά το ότι δεν προλαβαίνουν να κάνουν ποιοτική προπόνηση, ακριβώς αυτό είναι που εξουθενώνει. Εξουθενώνει, τα αλληλένδετα. Και τη φυσική ενέργειά τους, και την πνευματική αντοχή. Ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ, είναι εκατό-μηδέν βέβαιον ότι θα παίξουν αυτή την εβδομάδα τις ευρωπαϊκές ρεβάνς με ό,τι έχουν και δεν έχουν. Αν θέλετε, με ό,τι έχει μείνει.
Αλλο τόσο βέβαιον δείχνει, πάντοτε σε σχέση με Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ, ότι εφέτος η προοπτική της ΑΕΚ στην Ευρώπη είναι ρεαλιστική. Η ΑΕΚ "παίρνει σειρά" σε δύο, δυόμιση εβδομάδες. Με την καλή τύχη ότι και τότε, πάλι η ατζέντα μοιάζει προσιτή. Πριν το πρώτο ευρωπαϊκό ματς, η ΑΕΚ αντιμετωπίζει την ΑΕΛ (στο Σ-Κ που θα παίξουν και Ολυμπιακός-ΠΑΟΚ). Μετά το δεύτερο ευρωπαϊκό ματς, αντιμετωπίζει την Κηφισιά. Ανάμεσα στα ευρωπαϊκά ματς, παίζει στο Περιστέρι όπου ο Ατρόμητος στο πρωτάθλημα έχει μία και μοναδική νίκη (επί του ΠΑΟΚ!) σε έντεκα εντός έδρας αγώνες. Μία απίθανη περίπτωση, μιας και το 'φερε η κουβέντα, για να την παρατηρεί κανείς. Στην εντός έδρας βαθμολογία της Σούπερ Λιγκ ο Ατρόμητος υποβιβάζεται (14ος), στην εκτός έδρας βαθμολογία παίρνει ευρωπαϊκό εισιτήριο (4ος).
Οταν με το καλό παρέλθει η ατζέντα που περιγράφουμε, ύστερα έρχεται το μπρέικ των Εθνικών Ομάδων. Κι αν η ΑΕΚ έχει προχωρήσει στους "8", πράγμα φυσιολογικό να επιτευχθεί, εκεί η καλή τύχη είναι ότι οι δύο προημιτελικοί παίζονται τη Μεγάλη Πέμπτη ο ένας, την Πέμπτη του Πάσχα ο άλλος, δηλαδή με κενό (της Κυριακής του Πάσχα) ανάμεσα. Τα μικρά-μικρά σημάδια, εκ πρώτης όψεως φαίνονται ευνοϊκά. Ακόμη και έτσι όμως, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι τότε ο Νίκολιτς θα νοσταλγήσει τις πλήρεις προπονητικές εβδομάδες που τώρα μπορεί να έχει στη διάθεσή του.
Φυσικά δεν είναι όλα, και μόνον, καλεντάρι. Το πρώτο είναι, και δεν θα πάψει ποτέ να είναι, η "ιδέα ποδοσφαίρου" του καθενός. Διότι ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ, βασικά πρόκειται για ζήτημα χρόνου να ενώσουν ξανά τα αλληλένδετα που τούτη τη στιγμή έχουν, λίγο ή αρκετά, διαρραγεί. Εκείνη την ώρα λοιπόν, μόλις αρχίσει η αληθινή μάχη για τους 18 πόντους που ο καθένας έχει να παλέψει στα πλέι-οφ, η ιδέα θα μετρήσει όσο τίποτε άλλο. Θα κάνει, στο φινάλε, τη διαφορά. Ενα παραπάνω ότι σε αυτούς τους 18 πόντους, οι έξι δεν θα είναι με αντίπαλο "σάκο του μποξ". Πλέον, το βελάκι (για την τέταρτη θέση) δείχνει Παναθηναϊκό.
Προτού φτάσουμε στα πλέι-οφ όμως, η "σφαγή" μπροστά μας, στις αμέσως επόμενες εβδομάδες, είναι η όγδοη θέση. Ολοι τη θέλουν, όχι επειδή ονειρεύονται χίμαιρες με ευρωπαϊκές κληρώσεις αλλά για τον...πεζό λόγο να έχουν ξενοιάσει από τον Μάρτιο με την αγωνία της επιβίωσης. Η εκτίμησή μου είναι ότι, στον τερματισμό της κούρσας για την όγδοη θέση, θα πέσουν στο νήμα όσοι φανταζόμαστε και όσοι δεν φανταζόμαστε. Πρακτικά, όλοι πλην Αστέρα και Πανσερραϊκού. Πράγμα που το κάνει ακόμη πιο δύσκολο, ότι όλοι θα καίγονται και όλοι μπορούν να σκοράρουν ανά πάσα Κυριακή βαθμούς, για τον Αστέρα και για τον Πανσερραϊκό.
Στην Τρίπολη όσο πουθενά αλλού στον χάρτη του πρωταθλήματος, μετακινήθηκε εκείνο το "μαύρο σύννεφο" που είπε ο κόουτς Παντελίδης ότι βρήκε στη Λάρισα όταν πήγε να εργαστεί στην ΑΕΛ. Για μένα, ο Αστέρας είναι η μεγαλύτερη (κακή) έκπληξη της σεζόν. Με πολλή, όσο το σκέπτομαι, ειρωνεία. Πέρυσι, το μεγάλο άγχος στον Αστέρα ήταν να σωθεί ο Αστέρας Β για να μη διαλυθεί. Σώθηκε οριακά, επειδή βρέθηκαν η Παναχαϊκή (από την οποίαν αφαιρέθηκαν 15 βαθμοί) και η ΑΕΚ Β. Εφέτος, ο Αστέρας Β έφτιαξε. Εχει σωθεί, ήδη προ πολλού. Και χάλασε... ο Αστέρας Α. Ανεπανόρθωτα; Διόλου απίθανο.
Αν ακούγεται υπερβολή "η μεγαλύτερη έκπληξη της σεζόν", να θυμίσω ότι αναφερόμαστε στην ομάδα, τον Αστέρα, που πέρυσι κατετάγη 6ος. Ο πρώτος, πίσω από το big-5.