Ήταν μία ωραία παναθηναϊκή βραδιά αυτή απέναντι στον ΟΦΗ, με τέσσερα γκολ, όμορφο ποδόσφαιρο και μία άνετη νίκη που ικανοποίησε τους φίλους του τριφυλλιού.

Ακόμη και αυτοί που συνήθως βρίσκουν λόγους για να γκρινιάξουν θα δυσκολεύονταν να εντοπίσουν κάτι μεμπτό, καθώς η ομάδα πραγματοποίησε πολύ καλή εμφάνιση και πήρε ένα αποτέλεσμα που έκανε τους πάντες να χαμογελούν. 

Αν δει κανείς συνολικά την εικόνα, μπορεί να πει ότι τα πράγματα έχουν κυλήσει μάλλον φυσιολογικά στο διάστημα της παρουσίας του Ράφα Μπενίτεθ στον πάγκο του Παναθηναϊκού. Με δεδομένη τη διαδικασία που ακολουθήθηκε εν μέσω απανωτών αγωνιστικών υποχρεώσεων, τραυματισμών, απουσιών, πειραματισμών λες και ήταν καλοκαίρι και αναγκαστικού ροτέισον: από το γκρέμισμα, στο… ίσιωμα και κατόπιν στο χτίσιμο. Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς η ομογενοποίηση, πιο γρήγορα ή χωρίς υπερβολικά σκαμπανεβάσματα. 

Πλέον ο Παναθηναϊκός αρχίζει και γίνεται ομάδα. Δεν βρίσκεται ακόμη στο επίπεδο που θα έπρεπε να βρίσκεται ως σύλλογος με τη δυναμική του και αυτά τα παιχνίδια θα πρέπει να αποτελούν τον κανόνα από εδώ και πέρα. Ωστόσο, θα τα βλέπουμε από εδώ και πέρα με μεγαλύτερη συχνότητα. 

Το πιο σημαντικό στοιχείο είναι ότι το συγκεκριμένο γκρουπ παικτών δεν έχει φτάσει ακόμη ούτε στο 60% όσων μπορεί να προσφέρει στο χορτάρι. Και αυτό συμβαίνει γιατί απουσιάζουν παίκτες σε κομβικές θέσεις. Σημαντικά κομμάτια του παζλ δεν έχουν μπει ακόμη στην εξίσωση.

Ο Παναθηναϊκός είναι χωρίς τον Τσιριβέγια, είναι χωρίς τον Ντέσερς, είναι χωρίς τον Πάλμερ-Μπράουν, ενώ ακόμη δεν έχει μπει πλήρως στο αγωνιστικό πλάνο ένας από τους καλύτερους εξτρέμ που διαθέτει, ο Πελίστρι. Ο Αντίνο μόλις τώρα αρχίζει να συστήνεται στο κοινό. Πέτυχε το παρθενικό του γκολ, παίρνει ψυχολογία και αρχίζει να βρίσκει τα πατήματά του. Θα χρειαστεί φυσικά λίγο χρόνο ακόμη για να φτάσει στο επιθυμητό επίπεδο, αλλά το γεγονός ότι σκόραρε ήταν πολύ σημαντικό. Ο Γιάγκουσιτς δεν έχει παίξει ακόμη ουσιαστικά, ο Σισοκό μόλις εμφανίστηκε. Υπάρχουν κομμάτια που ακόμη αναζητούν χώρο και ρόλο.

Ο Παναθηναϊκός έχει πολλά πράγματα να πάρει από το υπάρχον έμψυχο υλικό του. Όταν το ρόστερ φτάσει σε ένα επίπεδο πληρότητας, τα περιθώρια βελτίωσης θα είναι σαφώς μεγαλύτερα. Σε αυτό προστίθεται και η παρουσία του Ρενάτο Σάντσες. Ένας ποδοσφαιριστής τοπ κλάσης που αρχίζει να δείχνει συνέπεια. Η ποιότητά του δεν αμφισβητήθηκε ποτέ, όμως η σταθερότητά του ήταν πάντα ένα ερωτηματικό λόγω του βεβαρημένου ιατρικού του ιστορικού. Παρ’ όλα αυτά, στα τελευταία παιχνίδια παρουσιάζει ρυθμό και σαφέστατη επιρροή στο παιχνίδι της ομάδας.

Το σημαντικότερο όμως από όλα είναι ότι ο Παναθηναϊκός δείχνει πλέον ομάδα. Αυτό φαίνεται στους πανηγυρισμούς των παικτών, στον τρόπο που αμύνονται, στο πώς παίζει ο ένας για τον άλλον. Φαίνεται ακόμη και σε κάποια μοτίβα στο κομμάτι της κατοχής της μπάλας.

Αν αναλύσει κανείς ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι, πρέπει να λάβει υπόψη τις τέσσερις βασικές αρχές του παιχνιδιού: τι κάνει μια ομάδα με τη μπάλα, τι κάνει χωρίς τη μπάλα, πώς λειτουργεί στο επιθετικό και στο αμυντικό τρανζίσιον, συν, φυσικά, τις στατικές φάσεις.

Στις στατικές φάσεις φαίνεται ήδη ότι γίνεται προπονητική δουλειά που αποδίδει. Στο προηγούμενο παιχνίδι με τον Άρη υπήρξε η κομπίνα στο κόρνερ που οδήγησε στο γκολ του Ερνάντεθ, ενώ απέναντι στον ΟΦΗ είδαμε το φάουλ του Μπακασέτα και την κίνηση του Γέντβαϊ στο πρώτο γκολ.  

Στο παιχνίδι χωρίς τη μπάλα, η βελτίωση είχε φανεί από νωρίς. Ηταν το πρώτο στοιχείο που έδωσε έμφαση ο Μπενίτεθ. Το πρέσινγκ είναι πιο στοχευμένο, τα τρεξίματα έχουν ένταση και η ομάδα αμύνεται με συνοχή όταν οργανώνεται πίσω από τη μπάλα.

Στο κομμάτι με τη μπάλα, υπήρχαν αρκετά ζητήματα που δεν είναι εύκολο να λυθούν εν ευθέτω χρόνω, πλην όμως κάποια εξ αυτών αρχίζουν να βελτιώνονται. Σε αυτό βοηθά η επιλογή του Μπενίτεθ να επιμείνει στη συνύπαρξη του Ρενάτο Σάντσες με τον Τάσο Μπακασέτα στον άξονα. Πρόκειται για δύο δημιουργικούς μέσους, όχι για κλασικά «εξάρια», κι όμως λειτουργούν αρμονικά και ενίοτε κυριαρχούν στον πιο νευραλγικό χώρο του γηπέδου. Ο Μπακασέτας πολλές φορές αναλαμβάνει πιο ανασταλτικό ρόλο, με τάκλιν και κλεψίματα που δεν περιμέναμε να δούμε στο ρεπερτόριό του παιχνιδιού του. Ο Ρενάτο αξιοποιεί την ποιότητα του στο να κάνει κάθετα μέτρα με τη μπάλα αλλά και στην ποδοσφαιρική του οξυδέρκεια να βλέπει τους χώρους στα μεσοδιαστήματα. Βοηθάει σαφώς και η παρουσία του Ταμπόρδα που είναι εξαιρετικός στο να διακρίνει τους χώρους και συνήθως έχει σκεφτεί πριν πάρει τη μπάλα πού θα τη δώσει. 

Στο επιθετικό τρανζίσιον ο βαθμός είναι πολύ καλός. Η παρουσία του Τετέι είναι καθοριστική, όπως και η ταχύτητα του Αντίνο, ενώ στο μέλλον η πλήρης ενσωμάτωση του Πελίστρι μπορεί να δώσει ακόμη περισσότερη δυναμική. Το πιο ενθαρρυντικό ωστόσο είναι ότι οι μεταβάσεις γίνονται με στόχευση, κι όχι με αποκλειστικό γνώμονα τα χαρακτηριστικά και την αθλητικότητα των παικτών, κάτι που αποτελεί βασικό στοιχείο της ποδοσφαιρικής φιλοσοφίας του Μπενίτεθ.

Στο αμυντικό τρανζίσιον υπάρχουν ακόμη πολλά περιθώρια βελτίωσης. Κυρίως απέναντι στον ΟΦΗ φάνηκαν μεγάλα κενά. Ο ίδιος ο Μπενίτεθ στάθηκε σε αυτό μετά το τέλος του αγώνα, καθώς απέναντι στους Κρητικούς υπήρξαν στιγμές όπου ο Νους, κατά κύριο λόγο, βρήκε χώρους για να τρέξει κάθετα ανενόχλητος και να δημιουργήσει επικίνδυνες καταστάσεις.

Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται ακόμη σε διαδικασία εξέλιξης. Όμως τα σημάδια είναι πλέον ορατά: η ομάδα αρχίζει να αποκτά ομοιογένεια. Να γίνεται ομάδα. Και αν αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι μόνο το 60% των δυνατοτήτων της, τότε η συνέχεια μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο ενδιαφέρουσα.

Πρωτότυπο άρθρο