Όσο καλός και να θέλεις να γίνεις, όση προσπάθεια και να καταβάλεις, αν δεν υπάρχει σωστή προετοιμασία και υπόβαθρό είσαι καταδικασμένος να σου φταίει η τύχη, η μοίρα, το κακό το ριζικό, η διαιτησία και ο ανάδρομος Ερμής. 

Ο φετινός Άρης έχει περάσει από διάφορα στάδια. Η σεζόν που διανύουμε κρίνεται, ήδη, αποτυχημένη. Όχι λόγω των στόχων που δεν κατακτήθηκαν. Αυτό άλλωστε συμβαίνει όλα τα χρόνια, μετά την επιστροφή της ομάδας στα "σαλόνια' της πρώτης κατηγορίας. Ούτε τίτλος, ούτε Ευρώπη, ούτε εξέλιξη... Δεν μας λείπουν αυτά φέτος για να λέμε από τώρα game over. Τι ξεχωρίζει την φετινή σεζόν από τις προηγούμενες; Μα φυσικά η επένδυση και του κόστος του μπάτζετ (λόγια Καρυπίδη, όχι δικά μου), το οποίο, υποτίθεται πως, φέτος θα έκανε το step up και η ομάδα θα κοιτούσε πιο ψηλά. Τετράδα, τίτλος, Ευρώπη. Αυτοί ήταν οι τρεις άξονες του καλοκαιρινού σχεδιασμού. Αντ' αυτού όμως, πρόωρος αποκλεισμός από Κύπελλο και Ευρώπη, αρνητικό σερί αποτελεσμάτων στο πρωτάθλημα, καθώς και βαρομετρικό χαμηλό σε γκολ, xgoals και ανυπαρξία σε ομοιογένεια και σταθερότητα. 

Όλα αυτά, μεταξύ άλλων, καθιστούν την σεζόν καταδικασμένη να αποτυγχάνει, όσο και να προσπαθεί η ομάδα τώρα, στο φινάλε. 

Ας είμαστε ρεαλιστές' 

Η ομάδα του Άρη δείχνει διάθεση τις τελευταίες εβδομάδες. Παίζει, τρέχει, προσπαθεί! Με την έλευση του Γρηγορίου, ο οποίος γνωρίζει πως δε θα κάτσει για καιρό στον πάγκο, επομένως παίρνει ρίσκα, ο Άρης παίζει όσο επιθετικά δεν τον έχουμε δει, μετά την εποχή Μπούργος. Είτε σε σετ παιχνίδι, 11-11, είτε με αριθμητικό χάντικαπ, όπως απόψε, απέναντι στον Ατρόμητο, η ομάδα της Θεσσαλονίκης δείχνει να μην έχει διάθεση να πάρει το πόδι από το γκάζι και παλεύει να βρει αυτή την (ρημάδα) νίκη, που θα την ξεκολλήσει και θα της δώσει ώθηση. Το ερώτημα βέβαια είναι ένα, μπορεί μια νίκη να αλλάξει τα πράγματα; Φυσικά και όχι. Εξάλλου ο Άρης μας έχει αποδείξει πως όσες νίκες και να κάνει, όσα σερί και να χτίσει, είναι ικανός να τα γκρεμίσει σε μία στιγμή, με εντυπωσιακό τρόπο. Άρα προς τι αυτή η πρεμούρα για νίκη; Η απάντηση έχει να κάνει με το άδειο γήπεδο. Το Κλεάνθης Βικελίδης είναι σε, πραγματικά, μελαγχολικά επίπεδα εδώ και μήνες. Μια νίκη ίσως να μην αρκεί για να βρει η ομάδα το σερί της, είναι όμως αρκετή για να πιστέψει ο κόσμος. Έστω λίγο... 

Αγωνιστικά δεν έχουμε να πούμε και να γράψουμε πολλά για αυτά τα παιδιά. Θα ήθελα να αναφέρουμε μόνο δυο τρεις περιπτώσεις παικτών, οι οποίοι αδικούν τον εαυτό τους και το ταλέντο τους. Γιατί, Ε ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ κύριε Γκαρέ μας να είσαι ο κορυφαίος του γηπέδου για 40 λεπτά και να πηγαίνεις να κάνεις τέτοια γκέλα. Δεν επιτρέπεται να στερείς από τον εαυτό σου και την ομάδα τα ποιοτικά λεπτά και τις λύσεις που προσφέρεις μεσοεπιθετικά σε όποια θέση και να σου ζητηθεί.  Γιατί, Ε ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ αγαπητέ Λορέν να ψάχνεις τόσο καιρό ένα γκολ, να έχεις δείξει δυσαρέσκεια για όποιον προπονητή βρέθηκε στον δρόμο σου και να μπαίνεις στο ματς τόσο νωθρός, χάνοντας μάλιστα πέναλτι - μισή νίκη. Γιατί, Ε ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ αγαπητέ Κάρλες Πέρεθ να νιώθεις την πίεση να αυξάνεται και να αποφασίζεις να παίξεις για τους αριθμούς σου, εις βάρος των συμπαικτών σου. Δώσε την πάσα εκεί που πρέπει και μην κοιτάς πως θα τα κάνεις όλα μόνος σου, εφόσον μας έχεις δείξει εδώ και 7 μήνες πως κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό... 

Περιμένατε να πω για Ράσιτς ε; Όχι για Πέρεθ; Επειδή έχασε το πέναλτι; Ο Ράσιτς έχασε το πέναλτι στην αρχή του ματς, όμως, βλέποντας το ριπλέι θεωρώ την εκτέλεση περισσότερο άτυχη, παρά αφελή. Μιλάμε για εκατοστά αστοχίας, τα οποία τα διαδέχθηκε ένα ποιοτικό παιχνίδι με τρεξίματα, τάκλιν και μεγάλη προσπάθεια. Για τον Ράσιτς δεν μπορώ και δε θέλω να πω πολλά. Έχει κάνει πολύ χειρότερα παιχνίδια εξάλλου...

Αναφορικά με κάποιους παίκτες που περιμένω να δω περισσότερο στις επόμενες εβδομάδες' 

Ο Μεντίλ σήμερα έδειξε πόσο πίσω βρίσκεται σε φυσική κατάσταση, ρυθμό και παιχνίδια στα πόδια του. Δεν τόλμησε πολλά, δε θύμιζε τον περσινό εαυτό του, που ανέβαινε και ξεχνιόταν μπροστά. Ας το έκανε και ας μας έπιανε το άγχος. Το προτιμώ! 

Διστακτικός γαρ, ο Μαροκινός θέλει πολλά "ψωμιά" ακόμη για να επανέλθει... 

Όσον αφορά τον Δώνη, δεν έχουμε κρύψει ως στήλη πως τον περιμένουμε και θα τον περιμένουμε όσο χρειαστεί, μέχρι να βρεθεί στο 100% του. Μαθαίνω πως πάλι είχε ενοχλήσεις. Το αναφέρω, γιατί, όταν είδα την αλλαγή και το νούμερο του στο ταμπελάκι, μετά την ανάπαυλα, αντί του Πέρεθ, κόντεψα να φύγω από το γήπεδο.  Στο πρώτο ημίχρονο, ενώ η ομάδα δεν έπαιζε πολύ από την μεριά του μάλιστα, ο Έλληνας ποδοσφαιριστής έδειξε πως είναι ένα ποιοτικό εξτρέμ με παραστάσεις και ταλέντο. Μόνο την ενέργεια που κερδίζει το πέναλτι να δει κανείς, καταλαβαίνει. Μακάρι να είναι άμεσα έτοιμος και να παίρνει παραπάνω χρόνο. Τον έχει ανάγκη τόσο ο φετινός, όσο και ο μελλοντικός Άρης. 

Τέλος, μια ειδική αναφορά στον Μιχάλη Βοριαζίδη, ο οποίος επέστρεψε ντούρος και ακμαίος στα γήπεδα.

Παιδιά σαν τον Μιχάλη, τον Γιαννιώτα, τον Αθανασιάδη και όσους παλεύουν και αξίζουν το χειροκρότημα τα έχει ανάγκη η επόμενη... μέρα της ομάδας. Ότι και να γίνει στο τέλος της σεζόν, η βιτρίνα του συλλόγου είναι αυτά τα παιδιά. Στιγμές για χειροκρότημα, στιγμές δύναμης, όπως αυτή, η σημερινή, με την επιστροφή του, έπειτα από την δύσκολη και νικηφόρα μάχη για την υγεία του, είναι όλη η ουσία μιας ομάδας που αναπνέει και κοιτάζει μπροστά. Ο Άρης δεν έχει στη διάθεση του Κωνσταντέλιες, Ελ Κααμπί, Γιόβιτς ή Τέτε (έτσι νομίζω είναι το σωστό, συμπαθάτε με.) έχει όμως Βοριαζίδη και άλλα παιδιά που περιμένουν να καθιερωθούν! και ελπίζω να έχει ως τον Μάιο όλα τα ταλέντα των ακαδημιών του έτοιμα. Αν βρει έναν προπονητή που δε θα φοβάται να τσαλακωθεί και να παίξει για την νίκη παίρνοντας ρίσκα τότε θα επιστρέψει στις χαρούμενες μέρες. Έναν προπονητή σαν τον Γρηγορίου των δύο τελευταίων εβδομάδων, ο οποίος όμως θα ξέρει πως έχει μεγάλη ευθύνη. Σόρι κόουτς, αλλά είμαι σίγουρος πως αν υπέγραφες διετές συμβόλαιο δε θα έπαιζες επιθετικά ούτε στη Λεωφόρο, ούτε σήμερα... No offence. 

ΥΓ Στο μπάσκετ η σελίδα έχει γυρίσει. Όσοι δεν μιλούν πολύ - δουλεύουν στη σιωπή. Θα εκπλαγείτε με αυτά που έρχονται. 

ΥΓ2 Θέλω να πω ένα μεγάλο μπράβο στην φίλη μου την Σίσσυ και το γυναικείο βόλεϊ του ΑΟ Θήρας, το οποίο έφτασε στον τελικό του κυπέλλου (αν πάρουν και την κούπα χρωστάω ειδική αναφορά σε νέο κείμενο. Δεσμεύομαι!).  Θαυμάζουμε διπλά και τριπλά όσα κορίτσια παλεύουν να κάνουν πρωταθλητισμό με μικρή βοήθεια, λίγη - εώς μηδαμινή αναγνώριση και κυνηγούν τα όνειρα τους, σε ένα περιβάλλον ανδροκρατούμενο και σεξιστικό, όπως είναι ο ελληνικός αθλητισμός.  Respect! 

Πρωτότυπο άρθρο