Από sdna.gr
Ο Ολυμπιακός παίζει πλέον ένα ποδόσφαιρο που διαβάζεται εύκολα, τόσο εύκολα που πολλές φορές μοιάζει να το ξέρει πρώτα ο αντίπαλος. Και για να καταλάβεις γιατί δυσκολεύεται όλο και περισσότερο στα μεγάλα παιχνίδια, δεν χρειάζεται καν βαθιά ανάλυση, αρκεί να μετρήσεις τις σέντρες.
Και το πρόβλημα δεν είναι ότι βλέπεις σέντρες. Σέντρες παίζουν όλες οι ομάδες. Το πρόβλημα είναι ότι στον Ολυμπιακό μοιάζει να είναι το μοναδικό σχέδιο. Σέντρα από δεξιά, σέντρα από αριστερά, άλλη μία μπας και γίνει κάτι στην περιοχή. Ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται τόσο συχνά ώστε στο τέλος γίνεται προβλέψιμο. Μόνο προβλέψιμο.
Αν έβλεπες μια ομάδα να παίζει ένα καθαρό, παλιό 4-4-2 old school, όπως το παίζει η ΑΕΚ, με πλάτος, με ξεκάθαρους ρόλους, με δύο φορ που ζουν μέσα στην περιοχή, θα έλεγες «εντάξει, αυτή είναι η φιλοσοφία». Εδώ όμως δεν βλέπουμε καν αυτό. Βλέπουμε έναν Ολυμπιακό που όταν η πρώτη ιδέα δεν δουλεύει, δεν φαίνεται να έχει δεύτερη.
Το χθεσινό ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ στο Καραϊσκάκη μπορεί να το ερμηνεύσει κανείς με δύο τρόπους. Υπάρχει η εύκολη ανάγνωση: περισσότερη κατοχή, περισσότερες τελικές, συνολικά περισσότερες καλές στιγμές. Κι ένας δικέφαλος που αμύνθηκε για να καλύψει τις απουσίες του.
Μόνο που αυτή είναι η μισή αλήθεια.
Γιατί αν δεις το παιχνίδι λίγο πιο ψύχραιμα, θα δεις ότι ο Ολυμπιακός δεν βρήκε γκολ διότι δεν δημιουργεί γκολ από κάθετο παιχνίδι και από open play. Και ο Λουτσέσκου, με μισή ομάδα, βρήκε σχετικά εύκολα τον τρόπο να διαχειριστεί το, γνωστό πια, ποδόσφαιρο του Μεντιλίμπαρ.
Μιλάμε για ντέρμπι κορυφής. Για παιχνίδι στην τελική ευθεία πριν από τα play offs. Και ο ΠΑΟΚ ξεκινά με μισή ενδεκάδα, αλλά μοιάζει να ξέρει ακριβώς τι θα αντιμετωπίσει. Όταν, λοιπόν, ο αντίπαλος σε διαβάζει σαν ανοιχτό βιβλίο, το πρόβλημα δεν είναι η μέρα σου. Είναι το ίδιο το βιβλίο.
Οι αριθμοί των ντέρμπι λένε την ιστορία χωρίς καμία ωραιοποίηση. Στα παιχνίδια μεταξύ των τεσσάρων πρώτων της βαθμολογίας, ο ΠΑΟΚ έχει 3 νίκες, 2 ισοπαλίες και 1 ήττα, δηλαδή 11 βαθμούς. Ο Ολυμπιακός; 1 νίκη, 3 ισοπαλίες, 2 ήττες, δηλαδή μόλις 6 βαθμούς. Τελευταίος σε αυτή τη μικρή λίστα. Δεύτερη η ΑΕΚ με 8 βαθμούς και τρίτος ο Παναθηναϊκός με 7, ο Παναθηναϊκός που πέταξε μισή χρονιά στα σκουπίδια, για να μην ξεχνιόμαστε.
Κι εδώ υπάρχει και μια ειρωνεία: ο Ολυμπιακός, με μόλις μία νίκη σε αυτά τα παιχνίδια, είναι τρίτος στη βαθμολογία. Και απέναντι στον ΠΑΟΚ έχει μηδέν νίκες.
Πάμε στην ενδεκάδα: αν την κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά, αρχίζεις να βλέπεις «ωραία» πράγματα. Ο Ολυμπιακός κατεβαίνει με εξτρέμ τον Ζέλσον και τον Τσικίνιο, την ώρα που υπάρχει στο ρόστερ ο Αντρέ Λουίς. Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε αλχημείες. Έχουμε δει Έσε στα άκρα, Τσικίνιο πάλι στα άκρα, Νασιμέντο στα άκρα. Όλα αυτά ενώ ήρθε ο Αντρέ Λουίς, ένας παίκτης 20-25 εκατομμυρίων και ήρθε και ο Κλέιτον για σέντερ φορ με αξία άλλα 10 εκατομμύρια.
Αυτοί έμειναν εκτός από το χθεσινό ντέρμπι και είναι, πλέον, ξεκάθαρο ότι εδώ έχουμε μια ομάδα που ψάχνει απαντήσεις μέσα στο ίδιο το πρόβλημα.
Μέσα σε όλο αυτό, υπάρχει ένας παίκτης που παλεύει μόνος του να κρατήσει κάτι ζωντανό, ο Ζέλσον. Παίζει σχεδόν χωρίς βοήθεια. Χωρίς συνεργασίες που να τον απελευθερώνουν. Χωρίς παίκτες γύρω του που να δημιουργούν δεύτερη απειλή.
Και πίσω του; Μια ομάδα που δυσκολεύεται να κάνει τα βασικά. Να κουβαλήσει μπάλα, να σουτάρει, να δημιουργήσει ρήγμα, να παίξει κάθετα.
Να πούμε ένα… μυστικό που δεν είναι καν μυστικό; Με σέντρες δεν πήρε ποτέ κανείς πρωτάθλημα. Ούτε στην Αγγλία, ούτε πουθενά στην Ευρώπη τα τελευταία 25 χρόνια. Το ποδόσφαιρο έχει εξελιχθεί. Έγινε πιο κάθετο, πιο γρήγορο, πιο δημιουργικό και ναι, δεν περίμενα ποτέ ότι θα ξαναλέμε τα ίδια και τα ίδια. Άρα, όταν εσύ επιτίθεσαι σαν να ψάχνεις τον target man του 2003, το παιχνίδι σε αφήνει πίσω. Σε έχει αφήσει πίσω…
Και τότε αρχίζει η κουβέντα για τα νούμερα. Κατοχή, τελικές, στατιστικά.
Μόνο που πολλές φορές οι αριθμοί δεν είναι η αλήθεια. Είναι απλώς οι δικαιολογίες με νούμερα. Ένας τρόπος να κρύβεις το προφανές πίσω από ποσοστά.
Γιατί το προφανές είναι ότι αυτός ο Ολυμπιακός δεν μοιάζει με ομάδα που βρίσκεται στο τέλος μιας χρονιάς δουλειάς. Μοιάζει με ομάδα που ακόμα ψάχνει τα πατήματά της στην αρχή της σεζόν.
Αυτό, για μια ομάδα που θέλει να πάρει πρωτάθλημα, είναι ίσως το πιο ανησυχητικό απ’ όλα.