Από sdna.gr
Με το που έγιναν τα παιγνίδια "ένα την εβδομάδα", ο Ολυμπιακός έβαλε τρία γκολ στην έδρα του φιναλίστ του Κυπέλλου Ελλάδος και ο ΠΑΟΚ έβαλε τρία γκολ στην by far καλύτερη ελληνική (εκτός rich-4) ομάδα της χρονιάς. Απεναντίας στα παιγνίδια όσων big, δηλαδή των δύο που απέμειναν, έρχονταν από ευρωπαϊκό ματς και πηγαίνουν ξανά σε ευρωπαϊκό ματς, έκατσαν ισοπαλίες. Συμπτωματικό. 'Η και όχι. Συμπτωματικό διότι, με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο, την Κυριακή και η ΑΕΚ και ο Παναθηναϊκός μπορούσαν στο τέλος να έχουν φτάσει στη νίκη, οι ευκαιρίες ήταν κραυγαλέες, οπότε τώρα δεν θα γράφαμε αυτές τις εκ των υστέρων, εκ των αποτελεσμάτων, σοφίες. Οχι συμπτωματικό, πιο πολύ όσον αφορά στον Ολυμπιακό και στον ΠΑΟΚ.
Το άπαν στον Ολυμπιακό, άλφα και ωμέγα, είναι το χαμόγελο του Ελ Κααμπί. Είναι τόσο απλός, τόσο ευθύς, τόσο μονοσήμαντος ο "τρόπος ποδοσφαίρου" του Ολυμπιακού που δεν μπορεί παρά να καταλήγει στον Ελ Κααμπί. Τότε, δίχως το χαμόγελο του Μαροκινού όλα γίνονται περίπλοκα. Με το χαμόγελο του Μαροκινού, όλα απλοποιούνται. Ο Ελ Κααμπί βρήκε πάλι το χαμόγελο. Επειδή βρήκε πάλι τη φόρμα. Το συμβόλαιο, είναι κάτι άλλο. Ενα timing, κερασάκι. Και πάντα βέβαια, η κεφαλαιώδους σημασίας δικαιοσύνη του προπονητή. Είσαι ο καλύτερος στην προπόνηση; Οποιος και να είσαι, παίζεις. Τούτη την περίοδο, η δικαιοσύνη προσωποποιείται στον Ντιόγκο Νασιμέντο. Ο,τι είπε και ο προπονητής στη Μπράιτον. Αλλοι ποδοσφαιριστές είναι καλύτεροι αυτή την εποχή στην προπόνηση, από τον Κωστούλα. Μπαίνουν στο Φύλλο Αγώνος, μπροστά από τον Κωστούλα. Δεν πρόκειται για κάτι "εναντίον" του Κωστούλα. Είναι κάτι "υπέρ" εκείνων που απλώς είναι καλύτεροι στην προπόνηση.
Αλλά για να συμβούν όλα αυτά, προϋπόθεση είναι...η προπόνηση. Πράγμα που μας φέρνει στην περίπτωση-ΠΑΟΚ. Ο ΠΑΟΚ είναι εμφανές ότι προπονείται! Ακούγεται γελοίο να επισημαίνεται, για ομάδα ποδοσφαίρου, ότι προπονείται. Ακούγεται λιγότερο γελοίο, αν η ομάδα για κάνα δίμηνο σερί ήταν αγώνας, ταξίδι, αποκατάσταση, video, θεωρία, κι όλο πάλι απ' την αρχή, ξανά και ξανά, δίχως αληθινή προπόνηση κάπου ανάμεσα. Παρατηρεί κανείς, ένα παράδειγμα, πώς ο Ζαφείρης μπαίνει, εις βάθος πια, στο νόημα της λειτουργίας του μηχανισμού και με τη μπάλα και δίχως τη μπάλα. Πώς πηγαίνει κοντά σε Μπάμπα/Κωνσταντέλια/Τάισον και συμμετέχει, γίνεται κι αυτός ένα εξτρά γρανάζι, στην αριστερόστροφη ανάπτυξη. Μονάχα με αγώνες και ταξίδια, η αφομοίωση (σε μια προϋπάρχουσα κατάσταση συνδυαστικότητας "με το τυφλό σύστημα") αργεί. Με προπονήσεις, η ενσωμάτωση επιταχύνεται.
Ο ΠΑΟΚ σιγά-σιγά, ενόσω ακόμη η πραγματικότητα είναι ότι εξακολουθεί να "κρατάει άμυνα" ως την πλήρη αποθεραπεία των τραυματιών του, πάντως μετά τους διαβολομήνες είναι φανερό πως το ξαναβρίσκει. Η κατοχή μπάλας, είναι πλήρης ουσίας και ποιότητος. Ως και την επίσκεψη στην Τούμπα, ο Λεβαδειακός παρέμενε η νούμερο-ένα ομάδα της Σούπερ Λιγκ σε τέσσερις καίριες κατηγορίες στατιστικής. Γκολ, ασίστ, πάσες, μετατροπή των ευκαιριών σε γκολ. Μετά την Τούμπα, έπαψε να είναι πρώτος σε δύο κατηγορίες από αυτές τις τέσσερις, γκολ και πάσες, επειδή και στις δύο τον προσπέρασε οριακά ο ΠΑΟΚ. Αυτή την ομάδα λοιπόν, μία ομάδα που στο παραμικρό δικαίωμα που της δινόταν επιβεβαίωνε την αρετή να ξεδιπλώνεται εκπαιδευμένα από τη μία περιοχή ως την άλλην, ο ΠΑΟΚ την κράτησε σε 0,03 αναμενόμενα γκολ. Αλλη μία φορά εφέτος, η δραστική αλλαγή συμπεριφοράς στην ανάσχεση, η έφεση (να βγάζουν μπάλες από αντίπαλα πόδια) στην οποία έχουν ίσο μερίδιο και οι χαμάληδες της εκάστοτε ενδεκάδας και οι λαμπεροί, ήταν εκεί, σε κοινή θέα.
Αν υποτεθεί ότι όντως είναι η στιγμή ΑΕΚ και Παναθηναϊκός να καταβάλουν κόστος λόγω Ευρώπης, αξίζει ο κόπος; Για τον Παναθηναϊκό φυσικά, δεν τίθεται ερώτημα καν. Ούτε για την ΑΕΚ, θα ήταν μία δική μου απάντηση, τίθεται. Ενώπιον της ρεαλιστικής προοπτικής να φτιάξουν, ύστερα από τόσα χρόνια, καινούργιες αδρές αναμνήσεις για τις γενεές που έρχονται, ένα 0-0 με τον Παναιτωλικό, ένα 2-2 στον Βόλο ή στο Περιστέρι, παίρνει στην ιστορία θέση ανθυπολεπτομέρειας. Υπάρχει άνθρωπος να θυμάται πως τη σεζόν του Wembley ο Παναθηναϊκός είχε φέρει στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας 0-0 με το Αιγάλεω, ή 1-1 με τον Φωστήρα, και τερμάτισε στο πρωτάθλημα τρίτος; 'Η πως η ΑΕΚ, τη σεζόν των ημιτελικών το '77 στο UEFA Cup, ήρθε 2-2 με τον Πιερικό στη Νέα Φιλαδέλφεια και βγήκε στο πρωτάθλημα τέταρτη; Οσοι πρόλαβαν και τα έζησαν όμως, σήμερα θυμούνται "σαν να ήταν χθες" ακριβώς πού ήταν στο 3-0 με τον Ερυθρό Αστέρα, ή τι έκαναν στα πέναλτι με την QPR. Πέρα από οικονομικά, ranking, ό,τι άλλο θέλετε, οι αδρές αναμνήσεις είναι το πρώτο.