Από sdna.gr
Ήταν για χρόνια ένα πικρό εσωτερικό αστείο, που δεν τολμούσαμε να το πούμε παραέξω.
Μαθητευόμενα μειράκια της δημοσιογραφίας, δουλεύαμε αμισθί 7 μέρες την εβδομάδα, χωρίς ωράριο, αγόγγυστα, αδιαμαρτύρητα.
Άλλωστε, ένας δημοσιογράφος -μαθαίναμε από νωρίς- ότι δεν έχει ωράριο.
Όταν κάποιοι από εμάς ψελλίσαμε δειλά την λέξη "ρεπό", η απάντηση έμοιαζε βγαλμένη από ένα άγραφο δημοσιογραφικό εγχειρίδιο που θαρρεί κανείς ότι κληροδοτείται από γενιά σε γενιά: "Ρεπό; Τι να το κάνεις; Θα σε βγάλει από το ρυθμό σου!".
Κι όντως, οι... πάλιουρες είχαν δίκιο! Το ρεπό είναι ότι χειρότερο έχει εφευρεθεί (sic)!
Γιατί είναι μόλις ένα. Διαρκεί μόλις 24 ώρες. Σε κάνει να βιάζεσαι να ρουφήξεις όση ζωή προλαβαίνεις.
Τελικά, δεν σε ξεκουράζει.
Σε γλυκαίνει τόσο πολύ, σε μαγεύει, που τελικά σε αποσυντονίζει. Σε ξεμυαλίζει. Σε κάνει μαλθακό, ευάλωτο, αφηρημένο. Σε κάνει να σκέφτεσαι μόνο... το επόμενο ρεπό και να αδημονείς για αυτό.
Σχεδόν πάντα, την επόμενη ημέρα (από το ρεπό) ήμασταν... λάσπη στη δουλειά.
Οι επαγγελματίες ποδοσφαιριστές σίγουρα δεν είναι μαθητευόμενοι δημοσιογράφοι και οπωσδήποτε έχουν μεγαλύτερη εμπειρία στην διαχείριση τέτοιων καταστάσεων.
Μα, αυτή η σύγκριση ήταν ότι κοντινότερο μπορούσα να σκεφτώ για αυτή την ανεξήγητη, αδιανόητη, δυσερμήνευτη εικόνα του ΠΑΟΚ στον Βόλο.
Όχι, δεν ήταν μία από τις χειρότερες εμφανίσεις της χρονιάς, όπως είπε μετά το τέλος του παιχνιδιού ο Ραζβάν Λουτσέσκου.
Ήταν, με διαφορά κιόλας, η χειρότερη!
Θα ήταν η χειρότερη, ακόμα και αν το τελικό αποτέλεσμα ήταν το 1-1!
Θα ήταν η χειρότερη, ακόμα κι αν ο ΠΑΟΚ έβρισκε ως εκ θαύματος κάποιο νικητήριο γκολ στο τέλος!
Διότι σχεδόν πάντα στο ποδόσφαιρο η εμφάνιση και το αποτέλεσμα χρήζουν διαφορετικής ανάλυσης.
Ο Δικέφαλος βγήκε από ένα σοκαριστικά βαρύ πρόγραμμα με συνεχόμενα ματς με υψηλό δείκτη δυσκολίας, τεράστιων ενεργειακών απαιτήσεων, με αλλεπάλληλους τραυματισμούς βασικών του παικτών.
Ο ΠΑΟΚ έπαιζε, έκανε αποθεραπεία, ταξίδευε, ξαναέπαιζε. Κι όλο αυτό σε λούπα.
Χωρίς κανονικές προπονήσεις, χωρίς ρεπό, χωρίς χαλάρωση, στην τσίτα, στα κόκκινα.
Κι όταν ολόκληρος ο οργανισμός ένιωσε ότι ήρθε η ώρα να κατεβάσει στροφές, να πάρει κάνα ρεπό, να πάρει δυο ανάσες, ενόψει και της διακοπής των εθνικών ομάδων, ο ΠΑΟΚ εμφανίστηκε σβηστός, άδειος, αγνώριστος.
Λάσπη!
Τον κακό ΠΑΟΚ τον καταλαβαίνεις από χιλιόμετρα.
Αν τον βλέπεις να κάνει τεμπέλικες, απρόσεχτες μπαλιές προς τα πίσω και να δωρίζει φάσεις -όπως δις στο πρώτο μέρος- κάτι δεν πάει καλά.
Αν τον βλέπεις νωχελικό, αδύναμο, ράθυμο στις δεύτερες μπάλες, υπάρχει πρόβλημα σοβαρό.
Όταν τον βλέπεις να μην μπορεί να φτιάξει καθαρές ευκαιρίες, να βγάλει συνδυασμούς σε μικρούς χώρους, όταν βλέπεις τα τρεξίματα των μπακ να μην συντονίζονται με τις κινήσεις των εξτρέμ, τότε τίποτα δεν λειτουργεί.
Όταν βλέπεις παίκτες να κουτρουβαλάνε και να τρακάρουν στην αντίπαλη περιοχή πριν την εκτέλεση, όταν κάθε κόντρα του αντιπάλου μυρίζει καθαρή φάση, τότε το πράγμα δεν σώζεται, έχει πάει όλο λάθος.
Όταν βλέπεις παίκτες - κομπιούτερ, όπως ο Τάισον, να κάνουν ανοιχτά κοντρόλ και να παίρνουν λάθος αποφάσεις με την μπάλα, το πράγμα δεν σώζεται με τίποτα.
To νικητήριο γκολ του Βόλου απεικονίζει ότι έγινε στο γήπεδο για 100 λεπτά.
Ο Ουρτάδο κυνήγησε με λύσσα μία σχεδόν χαμένη μπαλιά, σαν να κρινόταν η ζωή του από αυτή τη φάση. Έδωσε ότι είχε και δεν είχε, έκανε ένα σπριντ 100 μέτρων, ισοπέδωσε τον αντίπαλο που βρήκε μπροστά του και μπήκε με την μπάλα στα δίχτυα.
Ο Ντεσπόντοφ που είχε το απόλυτο πλεονέκτημα στην φάση, πήγε τόσο άνευρα στην μπάλα σαν να... έσκαβε από το πρωί και να είχε ξεμείνει από ανάσες.
Δεν είχε την ενέργεια να μείνει όρθιος στο τζαρτζάρισμα, δεν είχε την δύναμη καν να κάνει ένα φάουλ αποβολής, που θα μπορούσε να σώσει έστω τον έναν βαθμό.
Στο πρόσωπο του Κύριλλου απεικονίζεται η εικόνα και των 14 ανερμάτιστων παικτών που βρέθηκαν στο χορτάρι, αλλά φυσικά και ολόκληρου του προπονητικού επιτελείου, όλοι έμοιαζαν να έχουν υποτιμήσει την περίσταση.
Ένα σοκαριστικό βράδυ που τελείωσε με τον πιο σοκαριστικό τρόπο.
Ο ΠΑΟΚ είναι μία ομάδα που θαρρεί κανείς πως αποζητά να παίζει με την πλάτη στον τοίχο.
Ανταποκρίνεται καλύτερα όταν όλα κρέμονται σε μία κλωστή και βραχυκυκλώνει όταν η φάση είναι χαλαρή.
Φυσικά και δεν έχασε το πρωτάθλημα, μπορεί ακόμα να διορθώσει αυτό που έπαθε στον Βόλο.
Αν το χάσει όμως, θα ξέρει πολύ ότι θα το έχει χάσει το βράδυ της 22ας Μαρτίου στο στο Βόλο και όχι στα πλέι-οφ.
Σχεδόν ενστικτωδώς, όλοι οι παίκτες του ΠΑΟΚ πήγαν στο πέταλο για να ζητήσουν συγγνώμη. Ήταν οι πρώτοι που κατάλαβαν ότι δεν ήταν αυτοί που έπρεπε, αυτοί ήταν που το... έλουσαν.
Μία συγγνώμη και μία άτυπη δέσμευση πως κάτι χρωστάνε πλέον...
ΥΓ: Για να μην παρεξηγηθούμε κιόλας, επειδή οι καιροί είναι πονηροί, ο τίτλος είναι καθαρά συμβολικός, δεν υπονοεί κακή εξωγηπεδική ζωή, ποτά ή ξενύχτια...