Διαβάστε παρακάτω αποσπάσματα από την αρθρογραφία αθλητικών εφημερίδων και του διαδικτύου...

ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΙΓΚΙΡΗΣ - LIVE SPORT

Στα φιλικά στόχοι είναι να διατηρηθεί σε υψηλά επίπεδα ο αγωνιστικός ρυθμός και ο προπονητής να δοκιμάσει διάφορες ιδέες που έχει στο μυαλό του. Τα αποτελέσματα περνούν σε δεύτερη μοίρα. Στην Ελλάδα ισχύουν όσα προαναφέραμε για όλες τις ομάδες εκτός από την Εθνική. Εκεί που αντί να προβληματιστούμε από όσα είπε ο Γιοβάνοβιτς για το πρωτάθλημά μας και τη δεξαμενή που τροφοδοτεί τη Γαλανόλευκη, πολλοί ασχολούνται (με οπαδικά κριτήρια) γιατί ξεκίνησε με την Παραγουάη ο Μπακασέτας και όχι ο Κωνσταντέλιας, ο Κουρμπέλης και όχι ο Ζαφείρης, ο Ρότα και όχι ο Βαγιαννίδης (να συνεχίσω;), ενώ το γαϊτανάκι συνεχίζεται, αφού σήμερα είναι το φιλικό με την Ουγγαρία. Ο Ιβάν είπε πικρή αλήθεια που γίνεται ακόμα πιο πικρή αν παρατηρήσουμε τους αριθμούς.

Από τους 444 παίκτες που χρησιμοποιήθηκαν συνολικά από τις ομάδες, μόνο 158 ήταν οι Έλληνες και οι ξένοι κάλυψαν σχεδόν το 70% των συνολικών λεπτών συμμετοχής. Μάλιστα, την τελευταία αγωνιστική της regular season, όπου οι Έλληνες ποδοσφαιριστές θα μπορούσαν να έχουν περισσότερη παρουσία, τα αποτελέσματα είναι κόμπος στο στομάχι. Από τους 154 που ξεκίνησαν τα ματς (7 αγώνες Χ 22 παίκτες), Έλληνες ήταν μόνο οι 51 (52ος ο Πήλιος που πλέον αγωνίζεται με την Αλβανία). Και αν δεν υπήρχε ο ΟΦΗ, που με τη νέα πολιτική του ρίχνει το βάρος στο ελληνικό στοιχείο (ξεκίνησαν 7), ο Βόλος με 6, άντε και ο Αστέρας με 5, τότε θα ψάχναμε τους Έλληνες με το τουφέκι. Ακόμα μεγαλύτερη απογοήτευση προκάλεσαν οι αλλαγές, Συνολικά, έγιναν 63 και από αυτές μόνο οι 19 ήταν Έλληνες. Η δεξαμενή όλο και μικραίνει, ενώ δεν είναι ανεξάντλητη και εκείνη του εξωτερικού, όπου πολλοί καλούνται στην Εθνική.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΛΑΚΗΣ - SPORTDAY

Ο Γιοβάνοβιτς βρίσκεται πλέον στην πιο καθοριστική φάση της παρουσίας του στον πάγκο της Εθνικής. Όχι απλώς για το αποτέλεσμα, αλλά για το αποτύπωμα που θα αφήσει. Διότι δεν πρόκειται για έναν προπονητή που βλέπει τη δουλειά του αποσπασματικά. Η σχέση του με την Ελλάδα είναι βαθιά κι ουσιαστική. Εδώ εξελίχθηκε, εδώ καθιερώθηκε κι εδώ θέλει να αφήσει μία ουσιαστική παρακαταθήκη. Το μεγάλο του στοίχημα είναι ξεκάθαρο: να αξιοποιήσει μία γενιά παικτών με ταλέντο και προοπτική και να οδηγήσει την ομάδα στο Euro 2028. Όμως, για να συμβεί αυτό, απαιτούνται αποφάσεις που ξεπερνούν τη συναισθηματική ασφάλεια του παρελθόντος.

Η πραγματικότητα είναι σκληρή, αλλά ξεκάθαρη. Δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια για πειραματισμούς, ούτε για επιλογές βασισμένες αποκλειστικά σε όσα πρόσφεραν κάποιοι στο παρελθόν. Η Εθνική δεν μπορεί να λειτουργεί με όρους… αναμνήσεων. Για δεκατέσσερα χρόνια η ομάδα έμεινε στάσιμη, εγκλωβισμένη σε μία μετάβαση που ποτέ δεν ολοκληρώθηκε. Τώρα είναι η στιγμή για γενναίες τομές. Για να δοθεί χώρος σε ποδοσφαιριστές που μπορούν να προσφέρουν περισσότερα στο μέλλον, ακόμα κι αν δεν έχουν το «βάρος» των προηγούμενων γενεών. Η αξιολόγηση πρέπει να βασίζεται στο παρόν και κυρίως στο αύριο, όχι στο χθες. Αν ο Γιοβάνοβιτς θέλει πραγματικά να πετύχει τον στόχο του, θα πρέπει να προχωρήσει χωρίς δισταγμούς. Να «χτίσει» μία ομάδα με ταυτότητα, ένταση και φιλοδοξία. Μία ομάδα που δεν θα κουβαλά το βάρος της αποτυχίας, αλλά θα κοιτά μπροστά. Μόνον έτσι μπορεί ν’ αλλάξει πραγματικά η πορεία της Εθνικής.

ΑΛΕΞΗΣ ΒΙΡΒΙΛΗΣ - ΦΩΣ

Άνετο πέρασμα από το ΟΑΚΑ έκανε ο Ολυμπιακός. Μπορεί να κέρδισε μόνο με 7 πόντους, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι αν δεν χαλάρωνε σε ένα διάστημα που φαινόταν ότι είχε κλειδώσει το παιχνίδι, τότε η διαφορά μπορεί να έφτανε ακόμη και στους 20 πόντους δίχως ίχνος υπερβολής. Ο Παναθηναϊκός είχε απουσίες. Κι από τον Ολυμπιακό όμως έλειπε ο Φουρνιέ και στην πορεία έχασε τον Ντόρσεϊ που ήταν ο κορφυαίος παίκτης του παρκέ (σ.σ. ο Παναθηναϊκός έχασε τον Ναν), είχε με τέσσερα φάουλ για ώρα τους Χολ και Γουόρντ και τον Μιλουτίνοφ με μόλις 10 λεπτά παρουσίας. Ο Γιαννούλης Λαρεντζάκης «μίλησε» σε κρίσιμα σημεία όταν η μπάλα έκαιγε, ο Χολ έδωσε κάμποσες λύσεις κάτω από τη ρακέτα, ο Γουόκαπ φώναξε «παρών», ενώ και ο Παπανικολάου πέτυχε δύο τρίποντα σε ένα χρονικό σημείο που ο Παναθηναϊκός προσπαθούσε να επιστρέψει στο ματς.

Σε όλα αυτά προσθέστε ότι ο Σάσα Βεζένκοφ δεν βρέθηκε στην καλυτερή του βραδιά, έχοντας μάλιστα τον δεύτερο περισσότερο χρόνο απ' όλους τους συμπαίκτες του (σ.σ. πρώτος ο Παπανικολάου). Από την άλλη πλευρά ο Όσμαν πάλευε μόνος του, ο Σλούκας εμ- φανίστηκε όταν τα πάντα είχαν κριθεί και ο Σορτς πήρε περισσότερο χρόνο μετά την αποβολή του Ναν, έχοντας μία αξιοσημείωτη παρουσία με 18 πόντους. Η αλήθεια είναι ότι ο Ολυμπιακός - αν εξαιρεθεί ο χαμένος τελικός Κυπέλλου - κερδίζει τον Παναθηναϊκό με κάθε τρόπο. Βαθμολογικό ενδιαφέρον δεν είχε το ντέρμπι, αλλά για ακόμη μία φορά αποδείχθηκε ότι η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα είναι ένα «κλικ» πιο μπροστά.

ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΛΗΣ – ΩΡΑ

Αυτή την περίοδο, η πιο εύκολη ποδοσφαιρική απάντηση είναι το ποιος είναι ο πιο πετυχημένος προπονητής στη φετινή σεζόν. Αμέσως το μυαλό πηγαίνει σ’ αυτόν τον προπονητή, που πήρε μια ομάδα τσακισμένη ψυχολογικά, που έπρεπε να την χτίσει από την αρχή και εν μέσω ευρωπαϊκών μαχών για τη ζωή της και τελικά την έφτασε πρώτη και την έχει και στα προημιτελικά της Ευρώπης. Υπάρχει αναγνώριση πως ο Νίκολιτς είναι αυτή τη στιγμή ο πιο πετυχημένος προπονητής της φετινής σεζόν. Προφανώς είναι κάτι που πρώτος ο ίδιος ο Σέρβος κόουτς το αντιλαμβάνεται. Καταλαβαίνει πως η δική του ΑΕΚ, είναι ήδη πολλά και σημαντικά βήματα μπροστά, απ’ αυτή που παρέλαβε το περασμένο καλοκαίρι.

Από την άλλη μεριά, πρώτος ο Νίκολιτς ξέρει πως η δουλειά για φέτος δεν έχει τελειώσει. Ο κόουτς ξέρει ότι το διακύβευμα που έχει μπροστά του, σε Ελλάδα αλλά και Ευρώπη, είναι τεράστιο. Κυρίως διότι ξέρει πολύ καλά σε ποιον σύλλογο βρίσκεται. Όμως και ο ίδιος είναι ένας γεννημένος νικητής. Όχι στη θεωρία, αλλά στην πράξη. Το είχαμε γράψει, θυμάμαι, πολλές φορές όταν είχε πρωτοέρθει ο Νίκολιτς το περασμένο καλοκαίρι. Έχει πάρει τίτλους σ’ όλες τις ομάδες από τις οποίες πέρασε. Στη Σερβία, στην Ουγγαρία, στη Ρωσία. 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΥΣΑΝΘΗΣ - ΤΑ ΝΕΑ

Αν για το μπάσκετ στην Ελλάδα το Ευρωμπάσκετ του 1987 ισοδυναμεί με το έτος μηδέν της ιστορίας του ελληνικού και συνολικά του δυτικού πολιτισμού, ο Γκούμας, ο Κολοκυθάς, ο Αμερικάνος είναι οι πιο σημαντικές προσωπικότητες της… προχριστιανικής περιόδου του. Διαμετρήματος αναλόγου αυτών του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Περικλή και του Μεγαλέξανδρου στην αρχαία Ελλάδα. Προσωπικότητες που ξεχώρισαν κάνοντας στα τσιμεντένια γήπεδα εκείνης της εποχής πράγματα αδιανόητα για τους υπόλοιπους και άνοιξαν τον δρόμο για την άνθιση, τη διεθνή καταξίωση και την ευημερία του ελληνικού μπάσκετ τις επόμενες δεκαετίες. Αντανακλώντας ταυτόχρονα το κλίμα μιας εποχής που φαντάζει σήμερα πολύ πολύ μακρινή.

Μιας εποχής όπου η χαρά του παιχνιδιού και της νίκης ήταν το μόνο κίνητρο για να παίζει κανείς μπάσκετ. Το ταλέντο και η αυτοπεποίθηση που πήγαζε μέσα από αυτό ήταν η μόνη κινητήρια δύναμη. Ο επαγγελματισμός ήταν άγνωστη λέξη. Ο Γκούμας ήταν ικανός να ξενυχτήσει μέχρι πρωίας στα μπουζούκια, που του άρεσαν, όπως του άρεσε γενικά η μπέμπικη ζωή, και το απόγευμα της ίδιας μέρας να πάει στο γήπεδο και να βάλει 40 πόντους για πλάκα. Ανεξάρτητα από τον αντίπαλο που είχε απέναντί του. Με τέτοιες ιστορίες έχτισε τον μύθο του. Με ανάλογες ιστορίες έχτισαν τον δικό τους μύθο κι οι άλλοι μεγάλοι εκείνης της εποχής. Κι ίσως είναι καλύτερα που, εκτός από κάποια λίγα εντελώς αποσπασματικά και κακής ποιότητας βιντεάκια, δεν υπάρχει στο Υουτιουμπ πλούσιο οπτικό υλικό από τα παιχνίδια τους. Γιατί περνώντας από στόμα σε στόμα και από δημοσιογραφικό αφιέρωμα σε δημοσιογραφικό αφιέρωμα τα κατορθώματά τους, ο μύθος τους δεν συντηρείται απλώς, αλλά ενισχύεται. Και αποκτά διαστάσεις που αρμόζουν σε λαϊκούς ήρωες…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

*Για να διαβάσετε ολόκληρο ένα άρθρο θα πρέπει να απευθυνθείτε στο περίπτερο της γειτονιάς σας. Ενισχύοντας την εφημερίδα που εκτιμάτε περισσότερο, δίνετε πνοή στην πολυφωνία του Τύπου.

Πρωτότυπο άρθρο