Τώρα, τι γίνεται τώρα, που θα αναρωτιόταν και ο αείμνηστος Μπίλαρος (όχι ο Βασιλομπίλαρος, αυτός είναι μόνο ΑΕΚ), πριν εκστασιαστεί ο λαός; Τώρα, τι αφήγημα θα βρεθεί για να πείσει πως η ΑΕΚ δεν είναι για πολλά και πως όσα έχει πετύχει είναι απλά επειδή το πήραν στο σορολόπ οι άλλοι. Τώρα, που πέτυχε και νίκη σε ντέρμπι, εκείνη που της στέρησαν με τον ίδιο αντίπαλο ο Μάκελι στα Φιλαδέλφεια και η ατυχία στην Τούμπα. Αλλά ήταν απλά θέμα χρόνου. Η ΑΕΚ είναι η καλύτερη ομάδα και βρήκε ακόμα, ίσως τον πιο εμφατικό, τρόπο να το αποδείξει μέσα στην έδρα του Ολυμπιακού.

Αναρωτιόμουν, ποιος θα ήταν περισσότερο ηδονικός τρόπος για να επισφραγίσει η ΑΕΚ την ανωτερότητα της: μήπως να περάσει με 3-4 γκολ από την έδρα κάποιου εκ των βασικών αντιπάλων της; Ίσως εάν έκανε την δουλειά στο φινάλε και τους άφηνε να κοιτούν αποσβολωμένοι; Μάλλον αυτό το γκραν γκινιόλ στο φινάλε, τα λίγα λεπτά που στον Ολυμπιακό πανηγύρισαν την ισοφάριση για δεύτερη φορά φέτος επί της ΑΕΚ και αμέσως μετά ένιωσαν την γη να φεύγει κάτω από τα πόδια τους, θα κερδίζει θέση επάξια στις στιγμές που δεν θα ξεχάσουν οι φίλοι της Ενωσης.

Ο οιωνός και το μαγικό 5

Όλα πια αρχίζουν και δένουν. Η ΑΕΚ μας έχει δείξει στην σύγχρονη εποχή, πως για να πάρει πρωτάθλημα πρέπει να κάνει μια μεγάλη νίκη στην έδρα του Ολυμπιακού. Το έπραξε το 2018 με το… λουκουμάκι του Γιακουμάκη και την μυθική ανατροπή στο φινάλε και πήρε την κούπα που έλυσε τα δεσμά δύο και πλέον δεκαετιών. Το έκανε ξανά το 2023 με τον Μάνταλο να ολοκληρώνει έναν απίθανο θρίαμβο και άρχισαν να πετάγονται μπάλες στο γήπεδο για να μην υπάρξει κανένας διασυρμός και ήρθε νταμπλ μετά από κοντά 50 χρόνια. Τώρα; 

Τώρα, όλα οδηγούν στο μαγικό 5. Πέντε ματς έμειναν στο πρωτάθλημα, πέντε βαθμοί είναι η απόσταση που έχει πλέον η ΑΕΚ από τους διώκτες της, πέντε τα ματς που απομένουν για να μην μείνει λογικός κανένας Ενωσίτης και να βιώσει το ευρωπαϊκό θαύμα. Είναι μεγάλη υπόθεση όλα αυτά και είναι εκπληκτικό, πως στην ΑΕΚ φαίνεται να υπάρχουν δύο κόσμοι: ένας μαγεμένος λαός, που μαζεύει 5.000 στα Φιλαδέλφεια για 15’ προπόνησης, που συνοδεύει την αποστολή σχεδόν μέχρι να φτάσει στις πύλες του «Καραϊσκάκη», που κάνει την νύχτα μέρα και μαζεύεται κατά χιλιάδες στην Συγγρού και στην Φιλαδέλφεια για να πανηγυρίσει.

Αλματα προόδου

Και από την άλλη μια ομάδα που είναι απόλυτα συγκεντρωμένη και προσηλωμένη στον στόχο της. Δεν παρασύρεται, δεν πιστεύει πως έχει τελειώσει κάτι, δουλεύει πάρα πολύ σε κάθε παιχνίδι γιατί ξέρει πως δεν θα της χαριστεί τίποτα. Αλλά μέσα από την σκληρή δουλειά, μέσα από τις ποιοτικές προσθήκες που έγιναν με ένα σκασμό χρήματα από το καλοκαίρι και έπειτα και από την μπαγκέτα του Νίκολιτς, η ΑΕΚ δεν κάνει βήματα, αλλά άλματα προόδου και είναι απλά η καλύτερη. Αμφισβητείστε εσείς λίγο ακόμα, αλλά βρείτε μια ομάδα που να μπορεί να την νικήσει, γιατί δεν έχει εμφανιστεί κανείς κοντά μισό χρόνο.

Με αυτήν την συγκέντρωση, το άριστο διάβασμα και την νοοτροπία νικητή που έχει εμποτίσει εντός της ομάδας ο Μάριος Ηλιόπουλος, μπήκε η ΑΕΚ και στο Φάληρο. Σε ματς όπου θεωρητικά, ο Ολυμπιακός τελούσε υπό ασφυκτική πίεση, ήξερε πως με νίκη περνούσε μόνος πρώτος, είχε το ψυχολογικό προβάδισμα από τα περυσινά και ένα γήπεδο γεμάτο που πίστευε. Για 5’, για να επιστρέψει το μαγικό νούμερο της ΑΕΚ πλέον. Εκεί που κέρδισε ο Περέιρα, επιβεβαίωσε πως κάποτε υπήρξε παίκτης που χαζεύαμε σε τοπ επίπεδο και ο αφιονισμένος Κοϊτά έκανε την δουλειά.

Και δεν ήταν καλή!

Σημείωση πρώτη: δεν κρύβω, πως ήμουν «παγωμένος» από τις πληροφορίες που είχα τις προηγούμενες ημέρες αναφορικά με την επιλογή του Περέιρα. Σε συνδυασμό με τον Πενράις, που δεν μας είχε δώσει κάτι για να θυμόμαστε, είχα ζωηρές αμφιβολίες για το πως θα μπορούσε η ΑΕΚ να διαχειριστεί το ματς. Οφείλω να πω, ότι ο Αργεντινός έδειξε πως έχει την στόφα του μεγάλου παίκτη και ο Σκωτσέζος πως είναι… κανονικός παίκτης. Σχεδόν άψογος, απόλυτα συγκεντρωμένος και στην φάση που θα μπορούσε να τα κάνει όλα ρόιδο, είχε την ευφυΐα να σπριντάρει και να βγάλει οφσάιντ τον Πιρόλα.

Οσο και αν αυτήν την στιγμή στην ΑΕΚ ζουν όνειρο, πρέπει να πω, ότι η εμφάνιση της δεν ήταν σε υψηλά επίπεδα. Οι Γιόβιτς και Βάργκα έδωσαν ελάχιστα πράγματα, ο Περέιρα κάλυπτε κυρίως χώρους και δεν μπορούσε να συμβάλει επιθετικά πλην του τρομερού σπριντ στο γκολ, ο Μαρίν κινήθηκε σε ρηχά νερά και μόνο στο φινάλε έδειξε την προσωπικότητα του. Πάλι καλά να λένε στον Ολυμπιακό, γιατί αν αυτοί ήταν καλά, αν ο Ζίνι δεν ήταν επιπόλαιος και ο Ζοάο Μάριο πιο τολμηρός, θα μπορούσε να γράψει πολλά το κοντέρ.

Ο Πινέδα, ο Λάζαρος και η Ευρώπη

Αλλά είπαμε. Κάθε σενάριο, έχει την δική του χάρη. Δεν υπάρχει λόγος να μπει καν σε κουβέντα με αναφορές που αγγίζουν τα όρια του ανέκδοτου, πως το γκολ του Ολυμπιακού θα μπορούσε να κατακυρωθεί. Θα μπορούσε, αν έβγαιναν ξανά τα τανκς στους δρόμους. Αν είχε έρθει πάλι κάνας αυτοπροτεινόμενος. Ο Στίλερ έδωσε όλα τα σπόρια υπέρ του Ολυμπιακού, κάποια στιγμή πίστεψα πως είχε πάθει… αγκύλωση δείχνοντας προς την εστία της ΑΕΚ, αλλά δεν θα έφτανε και σε έσχατα σημεία ευτελισμού σαν τον μακελάρη.

Η ΑΕΚ είχε έναν Πινέδα που δείχνει απλά πως είναι ο κορυφαίος παίκτης του πρωταθλήματος. Ο άνθρωπος σηκώνονταν με κωλοτούμπα όταν τον κλωτσούσαν και ο άλλος τον κρατούσε στο… μούσκιο όταν επέστρεφε από το Μεξικό. Και βέβαια, θα πρέπει να υπάρξει ειδική μνεία στον απίθανο Λάζαρο, που κατάπιε όποιον αντίπαλο βρήκε μπροστά του και έδειξε πως είναι μαχητής και ψυχάρα με τα όλα του. Βάλτε και το καλύτερο κεντρικό αμυντικό δίδυμο του πρωταθλήματος και μετά πείτε μου εσείς για τον Ολυμπιακό που έψαχνε να κάνει φάσεις με δεκάρι τον… Τζολάκη. 

Στο δια ταύτα, η ΑΕΚ απέκτησε τεράστιο προβάδισμα, αλλά ακόμα όλα είναι ανοιχτά. Και την ώρα που οι άλλοι θα βουλιάζουν στην εσωστρέφεια και θα δίνουν νέες… υποσχέσεις πως θα γίνουν καλύτεροι και θα βρουν περισσότερες λύσεις με επιστροφές από τραυματισμούς, η Ενωση έχει μια δουλειά στην Ευρώπη. Εκεί θα πάει να τα παίξει όλα απέναντι στην Ράγιο Βαγιεκάνο, γνωρίζοντας πως έχει ακόμα πιο δύσκολη αποστολή. Αλλά αλήθεια: υπήρξε κάτι εύκολο για την φετινή ΑΕΚ;

Πρωτότυπο άρθρο