Από sdna.gr
Με το τελευταίο σφύριγμα, κυριολεκτικά έτρεξε να φύγει από το γήπεδο, να πάει στο αεροδρόμιο για να «πετάξει» για το Βουκουρέστι. Να βρεθεί δίπλα στον πατέρα του. Κατά την άφιξη, τον περίμεναν κάμερες και δημοσιογράφοι, προβολείς που φώτισαν ξαφνικά το πρόσωπό του, σαν να ζητούσαν ένα σχόλιο, μια δήλωση.
Πόσο «πουλάει» στ΄αλήθεια η εικόνα ενός γιου που σπεύδει να βρεθεί στο πλευρό του πατέρα του, που ξέρει πως κάθε δευτερόλεπτο μετράει για να είναι δίπλα του; Σαφώς τα video έπαιξαν, ακόμη και ένα νεύμα του Ραζβάν Λουτσέσκου ήταν αρκετό για να γίνει είδηση.
Δεν έχει σημασία η χώρα, δεν έχει σημασία η γλώσσα. Το ίδιο θα συνέβαινε παντού... Το ζήσαμε πρόσφατα με οδυνηρό τρόπο με την απώλεια των οπαδών του ΠΑΟΚ. «Πολιορκία» για μία στιγμή πόνου.
Έξω από το νοσοκομείο, η σύζυγός του, Άννα-Μαρία, περιέγραψε τη στιγμή σαν έναν εφιάλτη. Να κρύβεται με την κόρη της κάτω από τα καθίσματα του αυτοκινήτου, να αισθάνεται ταπεινωμένη, επώδυνα εκτεθειμένη, με την αίσθηση μιας βαθιάς εισβολής στην προσωπική ζωή της οικογένειας. Να θέλει να σταματήσει τις κάμερες και να συνειδητοποιεί ότι κάθε προσπάθεια μόνο θα τροφοδοτούσε ξανά το ίδιο σόου...
«Εκθέτω μόνο τα επαγγελματικά μου συναισθήματα δημοσίως, και ακόμα και τότε, πολύ σπάνια. Ποτέ δεν δημοσιοποίησα την παραμικρή λεπτομέρεια της οικογενειακής μου ζωής. Κι όμως, στο αυτοκίνητο χθες το βράδυ, εγώ και η κόρη μου, καταλήξαμε να κρυβόμαστε κάτω από τα καθίσματα. Αυτό ήταν ταπεινωτικό. Αυτό ήταν επώδυνο. Η αίσθηση ήταν βαθιά επεμβατική, δύσκολο να περιγραφεί διαφορετικά. Ένιωσα την ανάγκη να πάω στους δημοσιογράφους και να τους παρακαλέσω να σταματήσουν. Αλλά συνειδητοποίησα ότι οποιαδήποτε χειρονομία σαν αυτή θα γύριζε τις κάμερες και θα πρόσθεσε άλλη μια σειρά στο ίδιο σόου. Αυτό πόνεσε πολύ», έγραψε χαρακτηριστικά στα social media.
Δεν άλλαξε κάτι. Οι κάμερες παραμένουν εκεί.
Και όμως, μέσα σε αυτόν τον θόρυβο, υπάρχουν και φωνές, όπως αυτό της δημοσιογράφου από τη Ρουμανία, Ioana Mihalcea, που θυμίζουν ότι η ιδιωτικότητα είναι ιερή, που γράφουν με σεβασμό, «φωνάζοντας» ότι η ανθρώπινη στιγμή δεν ανήκει σε κανέναν άλλον. Παρά μόνο στην οικογένεια...
«Το κοινό θέλει να ξέρει!». Τι ακριβώς να ξέρει; Πώς κινείται στους διαδρόμους ενός νοσοκομείου ένας άνθρωπος που μόλις έχει χειρουργηθεί, σε μία από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής του; Πώς δείχνει ένας σοκαρισμένος γιος που διανύει εκατοντάδες χιλιόμετρα για να βρεθεί δίπλα στον πατέρα του, ο οποίος δίνει μάχη σε κρίσιμη κατάσταση; Με ποιες σκέψεις ξεκινά ένα ταξίδι προς έναν προορισμό για τον οποίο κανένα παιδί, σε καμία ηλικία, δεν μπορεί να είναι πραγματικά προετοιμασμένο; Ποια είναι η εικόνα μιας συζύγου που πιθανότατα δεν έχει κοιμηθεί εδώ και μέρες και κρατιέται όρθια, τα μεσάνυχτα, με το χέρι ενός δικού της ανθρώπου;
Θα ήθελα πραγματικά να γνωρίσω έναν άνθρωπο από αυτό το «κοινό» που επιθυμεί να δει αυτές τις εικόνες. Να ακούσω τη δική του εξήγηση. Ποια είναι η δικαιολογία του; Ποιο το επιχείρημα που θα μπορούσε να τις νομιμοποιήσει;
«Πρόκειται για δημόσιο πρόσωπο» είναι ίσως η πιο εύκολη απάντηση. Δεν αρκεί. Δεν γίνεται αποδεκτή. Η ιδιωτικότητα δεν καταργείται με τη δημοσιότητα. Είναι θεμελιώδες δικαίωμα, αλλά και ηθική υποχρέωση όλων να τη σέβονται. Υπάρχουν όρια.
Όρια που, παρεμπιπτόντως, δεν θα έπρεπε να επιτρέπουν ούτε στο ιατρικό προσωπικό να διαρρέει πληροφορίες, να μετατρέπεται σε πηγή «αποκαλύψεων» χωρίς τη συναίνεση του ασθενούς ή της οικογένειας. Υπάρχουν επίσημες ενημερώσεις από το νοσοκομείο – και σε αυτές παρέπεμψε και ο Ραζβάν Λουτσέσκου κατά την άφιξή του στο Βουκουρέστι και στη συνέχεια στο Πανεπιστημιακό. Ήταν σαφές ότι δεν επιθυμούσε να μιλήσει. Και τις δύο φορές. Αυτό είναι υπεραρκετό.
Ποιος είναι, τελικά, ο σκοπός; Πού σταματά η ενημέρωση και πού αρχίζει η αναζήτηση της τηλεθέασης, του «κλικ», της εμπορευματοποίησης; Σε ποιο σημείο χάνεται η ανθρωπιά;
Η γραμμή είναι λεπτή. Και, συχνά, παραβιάζεται πολύ πιο εύκολα απ’ όσο αντιλαμβανόμαστε».