Όλοι οι φίλοι του Παναθηναϊκού, σε όποιο σημείο του πλανήτη κι αν βρίσκονται, θέλουν το ίδιο πράγμα. Να βλέπουν την ομάδα τους να πρωταγωνιστεί και να κυριαρχεί. Να κερδίζει. Να παίζει καλό ποδόσφαιρο. Να κατακτά τίτλους και να κάνει την Ευρώπη να (παρα)μιλά ξανά για εκείνη. 
Να επανέλθει στο ιστορικό της εύρος. Σε αυτό, ουσιαστικά, συμφωνούν όλοι. Η διαφορά αρχίζει στον τρόπο. Πώς θα γίνει αυτό; Με ποια διαδικασία; Ποια είναι η αφετηρία και ποια τα χαρακτηριστικά της προσπάθειας που χρειάζεται για να επιστρέψεις εκεί που ανήκεις; Η πραγματικότητα είναι ότι ο σημερινός Παναθηναϊκός δεν βρίσκεται στην ίδια αφετηρία με εκείνη πριν από 15 ή 20 χρόνια. Η τελευταία φορά που έκανε πρωταθλητισμό στην πράξη ήταν το 2023. Έκτοτε, υπήρξαν πολλές αλλαγές: προπονητές, πρόσωπα, δομές. Η ομάδα έψαχνε σταθερότητα και ταυτότητα μέσα σε μια περίοδο συνεχών προσαρμογών. Αυτό δεν είναι μομφή. Είναι η βάση για να ξεκινήσει μια ειλικρινής κουβέντα.  Μαζί χρειάζεται και ρεαλισμός. Να γνωρίζεις πού βρίσκεσαι και πού θέλεις να φτάσεις. Και κυρίως, να χαράζεις μια πορεία με συνέπεια και επιμονή, χωρίς να αλλάζεις κατεύθυνση κάθε λίγους μήνες. Η φετινή σεζόν είναι χαρακτηριστική. Ο Παναθηναϊκός άλλαξε τρεις προπονητές, τροποποίησε τη δομή του εν μέσω αγωνιστικών υποχρεώσεων και προσπάθησε να «χτίσει» κάτι νέο παράλληλα με τα παιχνίδια του. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, υπήρξε σε αρκετούς η προσδοκία να παρουσιαστεί άμεσα μια ομάδα έτοιμη, πλήρης.  Η διοίκηση, για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια, επέλεξε να επενδύσει σε έναν προπονητή με πολύ υψηλό επίπεδο εμπειρίας, τον Ράφα Μπενίτεθ, δίνοντάς του τα μέσα για να δημιουργήσει μια ομάδα με αρχές και δομή, με στόχο τη διεκδίκηση του πρωταθλήματος με αξιώσεις την επόμενη σεζόν και με φόντο το νέο γήπεδο στον Βοτανικό. Από νωρίς, ωστόσο, αναπτύχθηκε έντονη κριτική και αμφισβήτηση. Σε έναν βαθμό δικαιολογημένη, καθώς η εικόνα της ομάδας στην αρχή δεν ήταν αυτή που θα ήθελε κανείς. Ο Παναθηναϊκός δεν είχε συνοχή, δεν είχε αυτοματισμούς, δεν είχε καθαρή αγωνιστική ταυτότητα. Αυτό είναι γεγονός. Αλλά εξίσου γεγονός είναι ότι αυτές οι συνθήκες δεν ευνοούσαν την άμεση δημιουργία μιας έτοιμης ομάδας. Οι συνεχείς αλλαγές και η ανάγκη προσαρμογής δεν επιτρέπουν εύκολες λύσεις. Στο Κύπελλο δεν τα κατάφερε απέναντι στον, φορμαρισμένο εκείνη την εποχή, ΠΑΟΚ. Στην Ευρώπη, προκρίθηκε χωρίς να χάσει ματς από τη League Phase. Επέστρεψε στους «16» του Europa League μετά από 16 χρόνια, αντιμετώπισε έναν πολύ ισχυρό αντίπαλο, πέμπτο στη La Liga, πήρε νίκη στο πρώτο ματς και αποκλείστηκε στη ρεβάνς σε ένα παιχνίδι που γνώρισε ξεκάθαρη διαιτητική αδικία και άφησε αρκετές συζητήσεις. Στο πρωτάθλημα, ο δεύτερος γύρος ήταν σαφώς βελτιωμένος. Οπως συνηθίζουμε να λέμε, «πρωταθλητισμού», με τη δεύτερη μεγαλύτερη συγκομιδή πίσω από την ΑΕΚ. Η ομάδα έδειξε συνέπεια, ξόρκισε τον εφιάλτη της καταστροφής/μη εξόδου στην Ευρώπη και παρουσίασε εικόνα πιο ανταγωνιστική και πιο σταθερή. Το αήττητο σερί των έντεκα αγώνων (επτά νίκες και τέσσερις ισοπαλίες) και η εικόνα στα τελευταία παιχνίδια αποτυπώνουν αυτή την πρόοδο. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αδυναμίες. Σαφώς και υπάρχουν, κυρίως στο δημιουργικό κομμάτι. Και αυτές είναι που θα πρέπει να διορθωθούν.  Πολλοί φίλοι του Παναθηναϊκού έχουν κουραστεί να περιμένουν και είναι απολύτως κατανοητό. Οι απαιτήσεις του συλλόγου είναι υψηλές και η υπομονή δεν είναι ανεξάντλητη. Το ζητούμενο είναι να υπάρχει μέτρο και ρεαλισμός. Γιατί χωρίς αυτά, κάθε προσπάθεια κινδυνεύει να ξεκινά από την αρχή πριν προλάβει να ολοκληρωθεί. Ενας λόγος παραπάνω τώρα, που για πρώτη φορά μετά από αρκετά χρόνια, φαίνεται ότι η διοίκηση έχει κάνει ποδοσφαιρικές επιλογές σε ανθρώπους με παραστάσεις, εμπειρία και τεχνογνωσία.  Ο Παναθηναϊκός έκανε ξεκάθαρα βήματα προόδου στον τρόπο σκέψης και υλοποίησης μεταγραφικών στόχων. Απέκτησε παίκτες με προοπτική, φιλοδοξία, αθλητικότητα, παρόν και μέλλον. Δείχνει να κινείται ξανά πάνω σε ράγες.  Δεν έχει φτάσει ακόμα εκεί που θέλει, αλλά δεν βρίσκεται στο σημείο που ήταν. Αυτό αξίζει να αναγνωριστεί. Στόχος είναι να ολοκληρώσει τη σεζόν με θετικό πρόσημο, να επιβεβαιώσει ότι η απόσταση από τους ανταγωνιστές έχει μειωθεί/εξαληφθεί και ότι έχουν μπει οι βάσεις για ουσιαστική διεκδίκηση τη νέα σεζόν. Κυρίως, όμως, χρειάζεται πίστη στη διαδικασία. Γιατί η προσπάθεια που γίνεται μοιάζει πιο οργανωμένη, πιο ποδοσφαιρική, με στόχευση σε παίκτες με παρόν και μέλλον και με διάθεση επένδυσης που ταιριάζει στο μέγεθος του συλλόγου. Με ενότητα, ψυχραιμία και κοινό στόχο: το καλό του Παναθηναϊκού. Για την αναγέννησή και την επιστροφή του εκεί που πραγματικά ανήκει. Χωρίς εγωισμούς, αφορισμούς, έριδες και εσωστρέφεια. Με πάθος, πίστη και ενότητα. Αυτά που φοβούνται οι ανταγωνιστές του και που αποτελούν τα εχέγγυα για να επανέλθει ο σύλλογος εκεί που του πρέπει και του αξίζει. 

Πρωτότυπο άρθρο