Ολο αυτό που συνέβη το βράδυ της Πέμπτης στην Νέα Φιλαδέλφεια, ήταν εκπληκτικό. Η ΑΕΚ πήγε να κάνει ένα ποδοσφαιρικό θαύμα. Βέβαια, ξέρουμε καλά, πως ειδικά στις μέρες μας θαύματα δεν συμβαίνουν κάθε ημέρα και για να ολοκληρωθούν, θα πρέπει να υπάρχουν ιδανικές συνθήκες από κάθε άποψη. Δεν υπήρχαν και είναι εύλογο να υπάρχει μια πίκρα στο φινάλε. Όχι επειδή η ΑΕΚ αποκλείστηκε από τα ημιτελικά, αλλά επειδή επιβεβαίωσε σε ακόμα μια μεγάλη πρόκληση, πως είναι μια πολύ σπουδαία ομάδα, που δεν συμβιβάζεται με τίποτε λιγότερο από την κορυφή.

Δεν τίθεται καν η λογική του μισοάδειου/μισογεμάτου ποτηριού στην συγκεκριμένη περίπτωση. Γιατί πολύ απλά, για να βλέπεις κάτι ως «μισοάδειο», πρέπει να υπάρχει. Και σας θυμίζω, πως στο ξεκίνημα της σεζόν, για την ΑΕΚ δεν υπήρχε καν… ποτήρι στο τραπέζι. Υπήρχε μια αγωνιώδης προσπάθεια να δείξει πως υπάρχει, να καταφέρει κάτι που μόνο εύκολο και σύνηθες δεν είναι. Εβαλε το ποτήρι, έβαλε το τραπέζι, έβαλε και το νεράκι μέσα και το άφησε να κυλήσει σε μια πανέμορφη ιστορία που την έφερε μοναδική ελληνική ομάδα που έπαιξε Απρίλη στην Ευρώπη, φτάνοντας πιο μακριά από κάθε άλλον στις διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ.

Τι μένει

Δεν κατατάσσω τον εαυτό μου στους ολιγαρκείς και σίγουρα ανήκω σε εκείνους που σε κάθε τι που καταπιάνονται έχουν την διάθεση να ξεχωρίζουν και να βρίσκονται συνεχώς στην κορυφή. Υπό αυτό το πρίσμα, προφανώς και θα έβλεπα την ΑΕΚ να πηγαίνει και ακόμα πιο μακριά στην διοργάνωση. Μπορούσε να αποκλείσει την Ράγιο Βαγιεκάνο, θα έπαιζε με καλές πιθανότητες κόντρα στην Στρασμπούργκ, δεν ξέρω τι θα μπορούσε να συμβεί σε πιθανό τελικό. Αλλά καταλαβαίνω πως αυτή η ομάδα, κάνει συνεχόμενες μεγάλες νίκες, καταγράφει τεράστιες επιτυχίες, που αποτελούν προοπτική και ελπίδα για το μέλλον της.

Όταν τελειώνει παιχνίδι ρεβάνς, στο οποίο το πρώτο ματς έφερε ήττα με τρία γκολ διαφορά, κόντρα σε ομάδα από το δεύτερο καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου και στα πρόσωπα και τις ατάκες των φίλων της ΑΕΚ υπάρχει ένα τεράστιο «γαμώτο», τότε κατανοεί εύκολα κάποιος πως η ομάδα είναι στον σωστό δρόμο. Όταν τελειώνει το ματς και το πρώτο μήνυμα του ιδιοκτήτη είναι δέσμευση πως το μέλλον θα είναι ακόμα καλύτερο για την Ενωση, τότε μόνο καλύτερες ημέρες μπορεί να προσδοκά ο ΑΕΚτζής.

Το παραμύθι

Σας ανέφερα και στο ξεκίνημα, πως για να συμβεί ένα σύγχρονο ποδοσφαιρικό θαύμα απαιτούνταν να υπάρχουν τέλειες συνθήκες. Τις δημιούργησε η ΑΕΚ στο ξεκίνημα του ματς. Αριστο σχέδιο, απόλυτη συγκέντρωση, ένας εκπληκτικός Μαρίν στο πρώτο 45λεπτο που βρισκόταν παντού, μαγική επιστροφή του Ζίνι που φαινόταν πως έμοιαζε με ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί. Το γρήγορο γκολ, έκανε το γήπεδο να πιστεύει. Στα μαγικά του Κοϊτά και την εκτέλεση του Μαρίν, οι καρδιές άρχισαν να χτυπούν πιο δυνατά και να υπάρχει πίστη πως γράφεται Ιστορία.

Το 3-0 με τον Ζίνι, σε μια κεφαλιά που έβαλε αυτόματα συνειρμούς με εκείνη την απίθανη στιγμή που ο Μίμης Παπαϊωάννου στεκόταν στον αέρα και κάρφωνε την μπάλα στα δίχτυα της ΚΠΡ, άπαντες άρχισαν να πιστεύουν πως το παραμύθι των επόμενων γενεών είχε αρχίσει να σχηματοποιείται. Μια αβλεψία, μια στιγμή χαλάρωσης, η δυνατότητα των Ισπανών να βγάζουν αντεπίθεση με 2-3 πάσες ακριβείας, έκαναν την ζημιά. Χρόνος υπήρχε, αλλά πλέον οι λύσεις ήταν εξαιρετικά περιορισμένες και τα κουράγια είχαν εξαντληθεί σε σημαντικό βαθμό.

Τα αν και η συνέχεια

Μετά άρχιζε η κουβέντα να πηγαίνει στα «αν». Αν είχε σκοράρει ο Ζίνι εξ επαφής στο γύρισμα του Ρότα, αν ο Εσκάς έδινε έστω ένα από τα δύο πέναλτι που έγιναν πάνω στον Βάργκα, αν βοηθούσαν λίγο περισσότερο οι αλλαγές, αν ήταν διαθέσιμος ο Γιόβιτς ή έστω ο Μάνταλος, αν τον Γενάρη είχε αποκτηθεί ένας χαφ που θα κρίνονταν πιο έτοιμος για να μπει να παίξει με την ομάδα. Με τα αν και τις πεποιθήσεις όμως, δεν κάνεις παρά κουβέντες. Το θέμα είναι τι θα συμβεί με τους παρόντες.

Το φινάλε, βρήκε τον κόσμο της ΑΕΚ να χειροκροτεί τον Νίκολιτς και τους παίκτες του. Να φωνάζει ρυθμικά, πως αυτοί είναι οι πρωταθλητές και πως περιμένει απ’ αυτούς να κάνουν αυτό που πρέπει στην συνέχεια, αρχής γενομένης από το ματς της Κυριακής. Σίγουρα, ο κόσμος της Ενωσης αισθάνεται περηφάνεια για όσα έχει πετύχει αυτή η ομάδα. Μπορεί να βγαίνει περήφανος και να λέει πως έφτασε εκεί που δεν μπόρεσαν οι άλλοι και να παίρνει δύναμη, κατανοώντας πόσες ανάσες επανάφερε το γκολ του Παλαθόν. Με ξένα κόλλυβα.

Τώρα, η ΑΕΚ πρέπει να επαναφέρει μυαλό και δυνάμεις στον στόχο που της έχει απομείνει. Είναι εκπληκτικό, πως μέσα στην αλαζονεία που κινούνται κάποιοι, αρνούνται ακόμα και τώρα να αποδεχθούν πως η ΑΕΚ είναι η καλύτερη ομάδα. Συνεχίστε έτσι, πέντε ματσάκια έμειναν. Και σε μια χρονιά που έχει στιγματιστεί με τους αυτοπροτεινόμενους, τον ουρακοτάγκο της Νεάπολης και άλλες ομορφιές, η ΑΕΚ είναι στο +5 και πάει για να τελειώσει την δουλειά. Και το ακόμα πιο σπουδαίο για εκείνη, όλο αυτό είναι μόνο η αρχή.

Πρωτότυπο άρθρο