Από sdna.gr
Οι πλανήτες ξέρουμε πως ευθυγραμμίζονται μια φορά στα εκατό χρόνια, ή περίπου. Τα τρία-μηδέν στο νοκ-άουτ ποδόσφαιρο "δεν γυρίζουν". Σε Γιουρόπα Λιγκ και Κόνφερενς Λιγκ αυτή την Πέμπτη, δεν γύρισε κανένα από τα τέσσερα. Η ΑΕΚ, από τις τέσσερις ομάδες που το δοκίμασαν, ήταν η μοναδική που κόντεψε. Τίμησε τον εαυτό της, τη συμμετοχή της στη διοργάνωση, την τρίτη θέση στην κατάταξη της league phase. Καθόλου λίγο, αν προσμετρήσουμε ότι η αμέσως προηγούμενη φορά (μοναδική στα χώματα της Νέας Φιλαδέλφειας) που είχε νικήσει Ισπανούς ήταν...το πρώτο ευρωπαϊκό ματς με προπονητή τον Μπάεβιτς.
Το τρία-ένα είναι ένα "ακριβές σκορ" για ό,τι συνέβη, από την αρχή ως το φινάλε, στην ΑγιαΣοφιά. Το τρία-μηδέν στο Βαγέκας, κάθε άλλο. Ας μη το υπεραναλύουμε, εκείνο το τρία-μηδέν της Μεγάλης Πέμπτης, πλέον δεν έχει νόημα. Σημασία έχει, ότι συνέβη. Και ότι η ΑΕΚ έζησε τις επόμενες επτά ημέρες με την ιδέα να το αποδεχθεί, να το διαχειριστεί, να το ανατρέψει. Η νοητική επεξεργασία αυτού που συνέβη στη Μαδρίτη, η πνευματική ετοιμασία για αυτό που έπρεπε να συμβεί στην Αθήνα, το σχέδιο μάχης στη ρεβάνς, όλα ήταν λαμπρά. Παραδειγματικά. To the point.
Το μείγμα έκρηξης/ευελιξίας/διεισδυτικότητας έτσι όπως το συνέθεσαν οι επιλογές Κοϊτά/Κουτέσα/Ζίνι, έβγαλε ένα αριστούργημα χαρακτηριστικών. Πίσω τα δίδυμα, οι κεντρικοί χαφ, οι σέντερ-μπακ, ξεκάθαρα έφτασαν στο ύψος της απαίτησης. Επίσης, πείτε ό,τι θέλετε για το ποδοσφαιρικό επίπεδο των δύο μπακ, μονάχα ένα πράγμα δεν μπορεί κανείς να βάλει σε ντιμπέιτ, την καρδιά. Η καρδιά τους "το λέει". Αρκούσαν, αυτά; Πιθανόν ναι, θα αρκούσαν, σε κάποια άλλη στιγμή.
Για να φτάσεις σε ημιτελικό με μηδέν-τρία ήδη στην πλάτη, "αυτά" δεν είναι αρκετά, τα θέλεις όλα στην εντέλεια. Σε τούτη τη σειρά με τη Ράγιο, η ΑΕΚ έπαιξε με ένα τερματοφύλακα που δεν έχει επιστρέψει καλά από τον αποκλεισμό στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Με σέντερ-φορ από τους οποίους υπολογίζεις να πάρεις περισσότερα, Βάργκα κι ακόμη πιο πολύ Γιόβιτς. Με game-changers που ήρθαν και ήταν, ιδίως στη σύγκριση με όσους ήρθαν από τον αντίπαλο πάγκο, σαν να μη ήρθαν.
Η ΑΕΚ ξύπνησε την Παρασκευή, νούμερο-84 στην κατάταξη συλλόγων. Δεν θυμάμαι πια, τη θέση από την οποία είχε εκκινήσει τον Ιούλιο. Ανέτρεξα, στην πενταετία της. Οι πόντοι που μάζεψε ανά σεζόν αυτά τα πέντε χρόνια είναι 1500, παύλα, 3000, 2000, 17500. Οι 1500 είναι ο αποκλεισμός από τη Βέλεζ. Η παύλα...είναι παύλα. Μη συμμετοχή. Οι 3000 είναι το καλοκαίρι με τη Ντίναμο Ζάγκρεμπ και την Αντβερπ, εν συνεχεία οι τέσσερις βαθμοί στον όμιλο Γιουρόπα Λιγκ. Οι 2000 είναι η Ιντερ Εσκάλδες και η Νόα. Οι 17500 είναι εφέτος. Λέγεται με μία λέξη, παρακαταθήκη.
Παρακαταθήκη, για μια επόμενη ευρωπαϊκή χρονιά που θα βρει την ΑΕΚ σε πεδίο με υψηλότερο συντελεστή δυσκολίας. Και είναι στον ορίζοντα, αυτή η χρονιά, πολύ πιο κοντά απ' όσο τώρα νιώθουμε...