Από sdna.gr
Ακόμα και όσοι αντιπαρατέθηκαν μαζί του, σήμερα παραδέχονται ότι αν δεν είχε καταργηθεί τα πράγματα θα ήταν τελείως διαφορετικά στα φαινόμενα αθλητικής βίας. Αποδείχτηκε αποτελεσματικός για όσο διάστημα ίσχυσε, καθώς εμπεδώθηκε ένα αίσθημα δικαίου μέσω της απόρριψης της ατιμωρησίας.
Κι όμως: Αυτός ο νόμος άλλαξε μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα και μάλιστα από την ίδια κυβέρνηση (με πρωθυπουργό τότε τον Κώστα Καραμανλή) γιατί εκτιμήθηκε ότι θα υπάρξει πολιτικό κόστος. Θεωρήθηκε τότε ότι οι οργανωμένοι οπαδοί αποτελούν μια βασική δεξαμενή ψηφοφόρων και η σύγκρουση μαζί τους θα επέφερε κακά πολιτικά αποτελέσματα για το κυβερνών κόμμα στις επερχόμενες εκλογές.
Δυστυχώς δεν έγινε κατανοητό ότι το κοινωνικό κόστος υπερτερεί του πολιτικού. Οι οργανωμένοι είναι μία μικρή μειοψηφία στο ποδοσφαιρόφιλο κοινό και η επιβολή της ισχύος τους λειτουργεί απωθητικά για την πλατιά μάζα των φιλάθλων να επιστρέψουν στα γήπεδα. Η κάθε κυβέρνηση οφείλει να παίρνει πρωτοβουλίες υπέρ των πολλών και όχι υπέρ των λίγων.
Το λάθος επαναλήφθηκε αρκετές φορές και με διαφορετικές κυβερνήσεις. Ο εμπνευστής του νόμου Γιώργος Ορφανός παραδέχεται σήμερα ότι και η δική του κυβέρνηση δεν τολμάει να συγκρουστεί για φαινόμενα αθλητικής βίας.
Κι αν ο σημερινός υπουργός Γιάννης Βρούτσης επιχειρήσει να επικαλεστεί τον δρακόντειο αθλητικό νόμο μετά τη δολοφονία Λυγγερίδη, πολύ φοβόμαστε ότι θα ατυχήσει. Διότι ο νόμος αυτός εφαρμόζεται μόνο μέσα στο γήπεδο, σ’ έναν χώρο που ποτέ πλέον δεν μαζεύονται αντίπαλοι οπαδοί μεγάλων ομάδων.
Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης εντόπισε – έστω και καθυστερημένα – τη καρδιά του ζητήματος μετά τη δολοφονία Κλεομένη: Ολες οι παραβατικές συμπεριφορές οργανωμένων οπαδών και μη έχουν μεταφερθεί στις γειτονιές, στα στέκια, στις πλατείες και στα επονομαζόμενα ραντεβού θανάτου. Οι ενέδρες δίνουν και παίρνουν και δεν τις μαθαίνουμε ποτέ για τον απλούστατο λόγο ότι δεν έχουμε πάντα νεκρό.
Όμως αυτή η κατάσταση θα διαιωνίζεται όσο η κυβέρνηση στρουθοκαμηλίζει και δεν αντιλαμβάνεται ότι το ζήτημα της αθλητικής/κοινωνικής βίας είναι προνομιακό πεδίο άσκησης πολιτικής. Μια κυβέρνηση που μαστίζεται από σκάνδαλα, πελαγοδρομεί με την ακρίβεια και τα κοινωνικά ζητήματα και δεν κάνει μία τόσο απλή κίνηση για να τελειώνει μια και καλή με την υπόθεση του χουλιγκανισμού.
Δεν ισχυριζόμαστε ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να βαδίσει στα χνάρια της Αγγλίας και του νόμου Θάτσερ. Αλλωστε όλα αυτά μοιάζουν αναχρονιστικά. Όμως οι αρχές διαθέτουν πια τα κατάλληλα εργαλεία να αντιμετωπίσουν την παραβατικότητα στη γένεσή της και όχι να κλαίνε πάνω από τα πτώματα.