Πάει κι αυτός. Έτσι φαίνεται. Ο Ράφα Μπενίτεθ δεν κάνει. Το ξέρουν όλοι. Ο κόσμος, οι δημοσιογράφοι, η διοίκηση, οι διοικητικοί. Όλοι μαζί. Σήμερα, αύριο θα δούμε.

Γιατί το έργο το έχουμε ξαναδεί. Έρχεται ο επόμενος με βιογραφικό, με κόστος, με υποσχέσεις για «πλάνο». Κάθεται λίγο, στραβώνει κάτι και ξαφνικά δεν κάνει. Ο πιο ακριβός που πάτησε εδώ, από τους πιο πετυχημένους που είδε ποτέ αυτή η χώρα και πάλι… δεν κάνει. Αν δεν κάνει αυτός, τότε ποιος ακριβώς κάνει;

Και κυρίως, για ποιον κάνει; 

Ο Παναθηναϊκός έχει καταντήσει να αλλάζει προπονητές όπως αλλάζει αφήγημα. Στη νίκη όλα σωστά, στην ήττα όλα λάθος. Το ίδιο ρόστερ, η ίδια πραγματικότητα, άλλη ερμηνεία κάθε εβδομάδα. Μπρος–πίσω σαν λεβιές που δεν βρίσκει ποτέ σχέση.

Να φύγει ο Μπενίτεθ; Να φύγει, δεν υπάρχει πρόβλημα μ’ αυτό. Δεν παίζει μπάλα ο Παναθηναϊκός; Προφανώς. Μόνο που δεν πρόκειται για ξαφνική διαπίστωση. Η ομάδα ήταν όλο το χρόνο κακή, ο κόσμος το έβλεπε, η πιάτσα το έλεγε, η μουρμούρα ήταν μόνιμη. Τώρα ομως ήρθε η ώρα να φορτωθεί ο λογαριασμός σε έναν.

Και μέσα σε όλα, πιανόμαστε από τα εύκολα. Μια αλλαγή στο ημίχρονο, ένας παίκτης που «κάηκε», μια δήλωση για τον Λεβαδειακό που μας ενόχλησε. Αυτά είναι για να περνάει η ώρα. Το βασικό είναι αλλού και κάνει φασαρία.

Ο Ισπανός ήρθε για τριετία και δεν βγάζει εξάμηνο. Ξέχασε τη δουλειά του; Δε νομίζω και δε νομίζω διότι είναι αυταπόδεικτο σχεδόν ότι εδώ η δουλειά δεν προλαβαίνει να γίνει. Δεν υπάρχει χρόνος, δεν υπάρχει συνέχεια, δεν υπάρχει προστασία. Υπάρχει μόνο η επόμενη απόφαση.

Και μετά; Ποιος έρχεται;

Ο Σάρι δεν το σκέφτηκε. Ο Τσάβι επίσης. Δεν είναι θέμα γούστου, είναι θέμα λογικής. Ποιος σοβαρός προπονητής θα μπει σε μια διαδικασία που ξέρει πώς τελειώνει;

Γιατί αυτό είναι το πρόβλημα πλέον. Ο Παναθηναϊκός δεν αλλάζει προπονητές, αλλάζει ευθύνες. Κάθε φορά φεύγει ο τελευταίος και μένουν οι ίδιες συνθήκες που θα «φάνε» τον επόμενο. Μπορεί ο Μπενίτεθ να μην κάνει για τον Παναθηναϊκό, ναι συμβαίνει. Αλλά όλο και πιο πολύ μοιάζει ότι ο Παναθηναϊκός δεν κάνει για κανέναν.

Αυτό ακριβώς είναι το επικίνδυνο.Όταν μια ομάδα διώχνει τους προπονητές πιο γρήγορα απ’ όσο τους πείθει να έρθουν, σταματάει να την παίρνει κανείς στα σοβαρά.

Και τότε, δεν ψάχνεις τον επόμενο. Ψάχνεις ποιος θα δεχτεί.

Πρωτότυπο άρθρο