Από sdna.gr
Να συμφωνήσουμε ευθύς εξαρχής ότι, για τους λόγους που ενδελεχώς έχουν εξηγηθεί, δεν υπάρχει στο ποδόσφαιρο πιο πιεστική καλοκαιρινή δουλειά, περίπλοκη και υψηλού ρίσκου, από τρεις προκριματικούς γύρους Κόνφερενς Λιγκ. Αποδεδειγμένα, είναι πιο δύσκολο το να μπεις στη league phase του Κόνφερενς Λιγκ από το να διαγωνιστείς, μετά, στη league phase του Κόνφερενς Λιγκ. Αν η δουλειά δινόταν (όχι on sporting merit αλλά) "με ανάθεση", δεν θα ήταν έξυπνο και δεν θα τη δίναμε ποτέ στον Αρη, στον Λεβαδειακό, στον ΟΦΗ, στον Βόλο, στον Ατρόμητο. Θα τη δίναμε, οπωσδήποτε στο rich-4. Δίχως να μας διαφεύγει ότι πάντοτε υπάρχει η περίπτωση να συμβεί το ατύχημα τύπου Βέλεζ, Λέφσκι, Νόα, πάλι, ρεαλιστικά, οποιοσδήποτε του rich-4 προσφέρει καλύτερη πιθανότητα να το διαχειριστεί αποτελεσματικά. Το λαχείο τώρα λοιπόν, φαίνεται πως (αν δεν γυρίσει τον Μάιο όλος ο κόσμος ανάποδα) πέφτει στον Παναθηναϊκό. Ενα ευτύχημα! Είναι τέχνη στη ζωή να μπορεί κανείς, την εκ πρώτης όψεως αναποδιά να την κάνει ευκαιρία. Ο ΠΑΟΚ έκανε το περίπλοκο ευκαιρία, και έφτασε ως τους "8" του Κόνφερενς Λιγκ. Η ΑΕΚ έκανε το περίπλοκο ευκαιρία, και έφτασε ως τους "8" του Κόνφερενς Λιγκ. Ο Παναθηναϊκός δεν έχει παρά να κάνει το περίπλοκο ευκαιρία, και να φτάσει όπου μπορεί. Ει δυνατόν αυτή τη φορά, παραλείποντας το ρεπερτόριο για τις κληρώσεις και για τις διαιτησίες στις οποίες χώνει τη μύτη του ο Θεόδωρος Θεοδωρίδης... Το λαχείο βέβαια, οφείλεται στο blockbuster του ΟΦΗ. Για τον ΟΦΗ θέλω να σημειώσω ότι ισχύουν ταυτόχρονα δύο πράγματα, φαινομενικά αντιφατικά. Η ομάδα "του 1987" ήταν ασύγκριτη. Αμάχητο πειστήριο, ότι συστηματικά εκείνα τα χρόνια στο πρωτάθλημα έβγαινε (ξεκούραστα!) δεύτερος, τρίτος, τέταρτος. Οτι κατέκτησε ένα κύπελλο τότε, ήταν κάτι το φυσικό. Και, μιλώντας για το '87 συγκεκριμένα, συγκυριακό. Η διαδρομή ήταν Θήβα, Εδεσσαϊκός, Απόλλωνας, Καλλιθέα στον προημιτελικό, Διαγόρας στον ημιτελικό, Ηρακλής στον τελικό. Αναλογικά, πάνω-κάτω όσο συγκυριακή ήταν και η πρόκριση στον τελικό πέρυσι. Εφέτος, καμία σχέση. Η ομάδα "του 2026" είναι μίλια μακρυά μεν, από το να βγαίνει ξεκούραστα δεύτερη, τρίτη, τέταρτη στο πρωτάθλημα. Το έπος του '26 όμως, τόσο νωπό όσο για να περιττεύει η ανάλυση επ' αυτού, κάνει πολύ πιο συναρπαστική ταινία. Ο ΟΦΗ έπαιξε τελικό κυπέλλου πέρυσι, έπαιξε τελικό κυπέλλου εφέτος, και οι ομοιότητες τελειώνουν εδώ. Ο βαθμός συγγένειας είναι, πέρυσι με εφέτος, μακρινά ξαδέλφια. Πέρυσι δεν καταλάβαινες τι έκαναν στο γήπεδο, και δεν το καταλάβαινες διότι στην πραγματικότητα...δεν έκαναν κάτι ιδιαιτέρως διακριτό. Εφέτος, από τον πρώτο μήνα με τον Κόντη, αμέσως αντιλαμβανόταν ο θεατής το σχέδιο που δουλεύεται. Τα παιγνίδια δεν κερδίζονται και δεν χάνονται, το Σαββατοκύριακο στο γήπεδο. Τα παιγνίδια κερδίζονται ή χάνονται, στην καθημερινότητα του προπονητηρίου. Ο τρόπος παιγνιδιού, προπονείται. Ο ΟΦΗ υπέφερε στο πρώτο δεκαπεντάλεπτο το Σαββατόβραδο στον Βόλο, παίζοντας αυτό που ο προπονητής προπονεί. Δεν έβγαινε στον αγωνιστικό χώρο, και οι μπάλες πήγαιναν στον αντίπαλο ή στην πινακίδα, εμφανέστατα λόγω του πρωτόγνωρου άγχους που τους είχε παραλύσει. Ο ίδιος ΟΦΗ προσπέρασε το εφιαλτικό δεκαπεντάλεπτο και επέστρεψε, συνεχίζοντας να παίζει "εμμονικά" αυτό που ο προπονητής προπονεί. Απλώς στο μεταξύ, νοητικά το ένα-μηδέν τους απενοχοποίησε. Επρεπε μάλλον, να ξελαμπικάρουν προτού το βρουν. Ο,τι μα ό,τι και να γίνει τον Μάιο, σίγουρα κανενός η "επόμενη ημέρα" δεν θα είναι τόσο απαιτητική όσο η επόμενη ημέρα του ΟΦΗ. Ο ΟΦΗ το πιο πολύ που έχει παίξει στα χρονικά του, είναι έξι ευρωπαϊκά ματς σε μία σεζόν. Περισσότερα, ποτέ. Πλέον, από τον Αύγουστο εκκινώντας, θα παίξει κατ' ελάχιστον (και τούτο στο χειρότερο σενάριο) οκτώ ευρωπαϊκά ματς...υποχρεωτικά. Το καλό είναι ότι, το ίδιο όσο και η πρωταθλήτρια ομάδα, θα ετοιμαστεί με όλη τη θετική ενέργεια στον κόσμο. Και με άπλετο χρόνο, επίσης. Ο πρώτος αγώνας στο Γιουρόπα Λιγκ έρχεται στις 20 Αυγούστου, μαζί με την εκκίνηση της Σούπερ Λιγκ. Εγγυώνται κάτι, η θετική ενέργεια και ο άπλετος χρόνος; 'Η ακόμη, να το κάνουμε τρίπτυχο, το παραπανίσιο χρήμα; Να σας πω. Το ίδιο αυτό Σ-Κ που ο ΟΦΗ μέθυσε, εμείς στον Πανιώνιο μοιραζόμασταν τη συλλογική λύπη για τον υποβιβασμό της ομάδας μπάσκετμπολ. Αυτή η ομάδα φτιάχτηκε με ενέργεια, με χρόνο, με χρήμα, με φιλοδοξία ενόψει της ευρωπαϊκής συμμετοχής. Δεν περνούσε από κανένα μυαλό, ο υποβιβασμός. Η Ευρώπη είναι όνειρο που, με αστοχίες σχεδιασμού, πολύ εύκολα από όνειρο γίνεται κατάρα. Εν τέλει στο πρωτάθλημα, μία ομάδα θα έπεφτε...έπεσε η δική μας! Την προηγούμενη φορά που ο ΟΦΗ έπαιξε Ευρώπη, Σεπτέμβριος 2020, covid, γήπεδα με κεκλεισμένες θύρες, ήταν...να 'χαμε να λέγαμε ότι έπαιξε Ευρώπη. Ενα ματς, στα Καμίνια, Απόλλωνας Λεμεσού, έβαλε γκολ ένας Ούγγρος σέντερ-μπακ των Κύπριων, ο Σάλαϊ, μηδέν-ένα, αυτό ήταν όλο, αντίο. Εκείνη την καταραμένη χρονιά που άρχισε με Ευρώπη, στη regular season της Σούπερ Λιγκ η ομάδα τερμάτισε 13η στις 14 και το 'σωσε οριακά, πιο οριακά δεν γινόταν, στην post-season (12η). Το κλαμπ είναι, σε σχέση με τους άλλους τέσσερις που θα παίξουν Ευρώπη, άμαθο. Είναι όσο άμαθοι ήταν και οι ποδοσφαιριστές στον Βόλο που, από το στρες, είχαν σπασμούς στα πόδια. Αλίευσα στο εορταστικό κλίμα το Σάββατο, μία ενδιαφέρουσα φράση του κυρίου Μπούση. Δεν θέλω, είπε, να παίξουμε στην Ευρώπη για να παίξουμε, θέλω να παίξουμε και να καταφέρουμε κάτι. Είναι μία αρχή. Διότι "εν αρχή" πράγματι είναι, τι θέλει το κλαμπ να κάνει. Αυτό, το ορίζει και θα το εμπνεύσει ο ιδιοκτήτης. Βάσει αυτού εν συνεχεία, η διαδικασία περνά στο επόμενο βήμα. Το επόμενο βήμα είναι, πώς γίνεται αυτό που το κλαμπ έχει ορίσει ότι θέλει να κάνει. Το κρίσιμο σημείο σε αυτό το στάδιο είναι ο ιδιοκτήτης, όχι να μιλήσει για να υποδείξει πώς θα γίνει, το κρίσιμο σημείο είναι ο ιδιοκτήτης να ρωτήσει για να ακούσει και να μάθει πώς γίνεται. Ποιους να ρωτήσει; Στο τρέχον οργανόγραμμα του ΟΦΗ εντοπίζει κανείς επτά Ελληνες που, την περίοδο που ήταν ποδοσφαιριστές, και οι επτά (άλλος περισσότερα ματς, άλλος λίγα, πάντως και οι επτά) έπαιξαν Ευρώπη. Πουρσανίδης, Κόντης, Τζιόλης, Χιώτης, Μάρκος, Τσαμπούρης, Αδάμος. Αθροισμα συμμετοχών των επτά σε τέτοια ματς, μπήκα στον κόπο να τις καταμετρήσω, 266. Επιπλέον ο "σκληρός πυρήνας" του επιτελείου, πέρα από το τι έχει παίξει, έχει προπονήσει Ευρώπη. Ο ιδιοκτήτης δεν μπορεί παρά να ακούσει, αυτούς που στο κάτω-κάτω...τους αμείβει επειδή γνωρίζουν ή πρέπει να γνωρίζουν. Κι ας μη φεύγει ούτε στιγμή από τον νου του, ότι σε αυτή τη βιομηχανία εγγυήσεις δεν υπάρχουν. Εμείς τον Φάνη Χριστοδούλου έχουμε, και πέσαμε...