Είναι υπέροχη αυτή η εποχή. Να βλέπεις όσους – «αντικειμενικούς» και μη – ζουν με τις αναμνήσεις του παρελθόντος, να παίρνουν θάρρος και να υποστηρίζουν πως το πρωτάθλημα είναι ακόμα ανοιχτό και όλα παίζονται. Πως ξαφνικά, θα εμφανιστούν απέναντι στην ΑΕΚ η Σίτι, η Μπάγερν και η Παρί του ελληνικού ποδοσφαίρου και θα την κάνουν να χάσει την γη κάτω απ’ τα πόδια της. Βάζουν την φωτιά, προπαγανδίζουν όσο μπορούν για να εντείνουν την ανασφάλεια που φώλιασε στις ψυχές των Ενωσιτών με όσα προηγήθηκαν την διετία που πέρασε και μπαίνουμε σε κουβέντες που θα είχαν ενδιαφέρον μόνο από ανθρώπους που δεν έχουν τι να κάνουν και ψάχνουν την άσπρη μύγα.

Ας συνεχίσουν ό,τι κάνουν. Στην ΑΕΚ, σιγά να μην μελαγχολήσει και κανείς που στο μισό της διαδικασίας των πλέι οφ, είναι στο +6 και απομένουν τρία ματς για να σφραγίσει το πρωτάθλημα. Σιγά μην κλάψει επειδή έφερε ισοπαλία στην έδρα του Παναθηναϊκού, σιγά μην φοβηθεί από τα περασμένα μεγαλεία και τις ελπίδες για την παλινόστηση καθεστώτων που έχουν τελειώσει και δεν το αποδέχονται. Καλή είναι η κουβέντα, μπορούμε να συζητάμε, αλλά επειδή έχουμε και δουλειές, ας σοβαρευτούμε.

Η ΑΕΚ μπορεί να πάρει το πρωτάθλημα με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους. Με νίκη την Κυριακή επί του Παναθηναϊκού, εάν έρθει ισοπαλία την ίδια ώρα στο Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ στο Φάληρο. Με τέσσερις βαθμούς σε δύο από τα τρία επόμενα παιχνίδια. Με τρεις ισοπαλίες ακόμα, εάν θέλει να το κάνει βασανιστικό και σαδιστικό. Αλλά όπως και να έχει, γίνεται φανερό σε κάθε λογικό παρατηρητή, πως η ΑΕΚ είναι το γκραν φαβορί για την κατάκτηση του πρωταθλήματος και μόνο εάν… εξαφανιστεί από το γήπεδο, μπορεί να το χάσει.

Μπορεί να συμβεί αυτό; Μπάλα είναι, έχουν μιλήσει και οι μουγγοί κατά το παρελθόν. Αλλά η ΑΕΚ είναι η καλύτερη ομάδα στα πλέι οφ. Η μόνη που παραμένει αήττητη στην διαδικασία. Η μοναδική που δεν έχει καν δεχθεί γκολ. Εφτασε το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό για να υπάρξουν και δύο απειλές προς την εστία του Στρακόσια, αλλά και πάλι υπήρξαν οι σωστές απαντήσεις. Είναι η ομάδα που εξασφάλισε τρεις αγωνιστικές πριν το φινάλε, την μεγαλύτερη διαφορά που έχει πρωτοπόρος στο εφετινό πρωτάθλημα. Είναι η ομάδα που έφτασε 21 ματς αήττητη. Είναι η ομάδα που δεν έχασε στην Τούμπα, που νίκησε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό (που γλίτωσε και ελέω Μάκελι).

Για όλα αυτά και κάποια ακόμα, δεν αντιλαμβάνομαι και ιδιαίτερα τα περί χαμένης ευκαιρίας και μια μελαγχολία που καταγράφεται σε κομμάτι του κόσμου της ΑΕΚ. Κατανοώ πως έπειτα από τον περυσινό εφιάλτη, πολλοί θα ήθελαν να πάρουν ρεβάνς με 6/6 νίκες για να επανέλθουν τα πράγματα στα κανονικά τους στάνταρ. Αλλά μην χάνουμε και την μπάλα. Με τον Παναθηναϊκό έπαιξε στην έδρα του, δεν είχε απέναντι κανένα χωριό. Και χωρίς να πιάσει τίποτα φοβερά στάνταρ απόδοσης, μπορούσε να πάρει εύκολα τη νίκη.

Το μπάσιμο της ΑΕΚ στο παιχνίδι ήταν ψαρωτικό. Ανοιγε εύκολα την άμυνα του Παναθηναϊκού, οι παίκτες της ξεπέρασαν σχετικά εύκολα την απραγία της φοβερής έμπνευσης να διακοπούν τα πλέι οφ για να γίνει ο τελικός. Φαινόταν να πατά καλύτερα μέσα στο γήπεδο, είχε ευκαιρίες για να ανοίξει το σκορ. Ο Νίκολιτς είχε δει πως παίζει ο Παναθηναϊκός με τριάδα στην άμυνα και ήξερε πως να τους χτυπήσει. Ο Ζίνι σε μια φάση που είναι βγαλμένη από το μπλοκάκι του, πήρε την αποβολή και παραλίγο να πάρει και το πέναλτι.

Η ΑΕΚ συνέχισε να είναι εξαιρετική, να κάνει φάσεις. Αλλά απέναντι της βρήκε μια ομάδα που έσφιξε στην άμυνα και της βγήκε η τετράδα για να είναι περισσότερο συμπαγής και να βγάλει αίσθημα αυτοθυσίας. Ολο αυτό, μείωνε τους χώρους και έκανε το παιχνίδι πιο ισορροπημένο. Ο Παναθηναϊκός έδειξε και δόντια στο σουτ του Κυριακόπουλου, αλλά τις φάσεις τις είχε η ΑΕΚ: δοκάρι Κοϊτά, διπλή φάση με Βάργκα, Μουκουντί, γυρίσματα που έγιναν λάθος, κεφαλιά Μουκουντί που έβγαλε ο Λαφόν.

Μια παρένθεση για διαιτησία. Στο πλαίσιο της περίφημης ισορροπίας, μετά την απόλυτα σωστή αποβολή ο Μελέρ τα έβλεπε όλα «πράσινα». Ο Πήλιος «κιτρινίστηκε» για φάση που δεν ακούμπησε τον Τετέι, ο Ρέλβας πήρε κάρτα για μαρκάρισμα και όχι διαμαρτυρία, που ήταν το πρώτο του στο παιχνίδι, ο Αντίνο έβγαλε όλη την συμμετοχή του σπρώχνοντας και κλωτσώντας, δίχως να δεχθεί κάρτα. Αυτό γιατί ακούω που ακούω μαγικά, μην έρθουν και τίποτε άλλα και χάσουμε το μυαλό μας. Ο διαιτητής δεν επηρέασε το ματς, αλλά προστάτευσε όσο μπορούσε εκείνον που φάνταζε αδύναμος.

Επιστρέφω στο αγωνιστικό. Η μεγαλύτερη φάση του ματς είναι αναμφίβολα αυτή του Βάργκα. Είναι φανερό, πως εκεί δεν υπάρχει κουβέντα. Όταν έχεις κάνει μια μεταγραφάρα με 5 εκατ. ευρώ Γενάρη μήνα, τα σκας για να πάρεις παίκτη που θα σου κάνει την διαφορά. Ο Βάργκα έχει βοηθήσει σημαντικά μέχρι τώρα, θα είναι άμπαλος όποιος το αρνηθεί. Αλλά αυτό το γκολ, έπρεπε να το βάλει. Εχει κάνει μαγικό πάρσιμο, φοβερή κίνηση πίβοτ, άθλιο τελείωμα. Χρωστάς Μπάρναμπας αγόρι μου, ξεχρέωσε στα επόμενα.

Θεωρώ, όχι για την χαμένη ευκαιρία μόνο, πως δεν έπρεπε να βγει ο Ζίνι, αλλά ο Ούγγρος. Καταλαβαίνω πως οι χώροι είχαν περιοριστεί και ο Νίκολιτς ήθελε το κλασάτο του δίδυμο στην επίθεση, εκείνους που με μια επαφή καθαρίζουν ματς. Δεν έγινε, ο Γιόβιτς άργησε να μπει, ο Ελίασον ήταν σκιά του εαυτού του και μόνο ο Ζοάο Μάριο (ως κεντρικός χαφ), έκανε αισθητή την παρουσία του. Θα μπορούσε να μπει ο Κουτέσα; Θα μπορούσε. Αλλά συνολικά, η ΑΕΚ είχε μια τσαπατσουλιά στα τελειώματα, που δεν την χαρακτηρίζει στην σεζόν.

Στο δια ταύτα. Δεν έχασε ξανά, δεν απειλήθηκε ιδιαίτερα ξανά, μόνο που δεν σκόραρε και δεν έδειξε τον κυνισμό άλλων αγώνων. Σε ματς που κρίνονται σε λεπτές ισορροπίες, αντιλαμβάνεστε πως είναι σημαντικό αν δεν μπορείς να κερδίσεις, να μην χάνεις. Η ΑΕΚ δεν έχασε. Τα έχει όλα στα χέρια της. Και έχει φανεί πολλάκις, πως τα ματς τέτοιου επιπέδου, μπορούν να αλλάξουν ισορροπίες μέσα σε ελάχιστα λεπτά. Δείτε τον Ολυμπιακό, που ήταν καλύτερος στην Τούμπα και έφυγε τελικά με τρίμπαλο. Αρα, η ΑΕΚ είναι κερδισμένη, στο +6 και με το πρωτάθλημα στα χέρια της.

Πρωτότυπο άρθρο