Πέρασαν μερικές ώρες από το παιχνίδι του Άρη απέναντι στον ΟΦΗ. Το κείμενο δημοσιεύεται αργά, το βράδυ, όχι τόσο για να "κρυώσει" το μυαλό ή να μπουν σε τάξη οι σκέψεις, αλλά, κυρίως, για να μην "θαφτεί" ανάμεσα στα πανηγυρικά της πρωταθλήτριας ΑΕΚ. Και να θαφτεί δεν πειράζει, θα υπάρχει στο αρχείο μας τουλάχιστον. Ας γράψουν τα παιδιά, χαρές έχουν. Εμείς αυτά που είναι να σχολιάσουμε θα βρούμε τον χώρο και τον χρόνο που μας αναλογεί για να σας τα επικοινωνήσουμε. Εξάλλου... τα ίδια λέμε εδώ και μήνες! Τι αλλάζει; Ποιος μας καρτερεί; (Που' λεγε και μια μπασκετική ψυχή στο ραδιόφωνο)

Η αλήθεια είναι πως οι πρώτες μου σκέψεις αφορούσαν αποκλειστικά στο αγωνιστικό. Ήθελα να γράψω μερικές αράδες για την βελτίωση της ομάδας, τον Κουαμέ, τον Γκαρέ και την φιλότιμη δουλειά του κυρίου Γρηγορίου τις τελευταίες εβδομάδες. Πάνω όμως που πάω να πω μισό μπράβο, θυμάμαι πως χρειάστηκε να έρθει ένας υπηρεσιακός προπονητής (που δεν γέμισε σε κανέναν μας το μάτι) για να δουλέψει η ομάδα ως ένα επαγγελματικό σωματείο με στόχους και πλάνο. Γιατί ρε μάγκες; Οι προηγούμενοι τι σόι δουλίτσα κάνατε τόσους μήνες; Δεν μιλάμε μόνο για βελτίωση, μιλάμε για έλλειψη τραυματισμών, για τρεξίματα, εντάσεις, πλάνο και, κυρίως, ΟΡΕΞΗ μέσα στο ματς, παρά το γεγονός πως όλα έχουν κριθεί από το Πανθεσσαλικό και η Ευρώπη χάθηκε. 

Πως γίνεται να βλέπω χαμογελαστούς παίκτες να σκοράρουν τρία γκολ στον κυπελλούχο ΟΦΗ, ενώ έχουν αποτύχει και όλα τα προηγούμενα χρόνια, όταν όλα παίζονταν και κρίνονταν, να είναι ο ένας πιο σκυθρωπός και εκνευρισμένος από τον άλλον; Να είναι αδιάφοροι και μέτριοι. Να είναι ανέτοιμοι και να χάνουν τελικούς με κάτω τα χέρια...

Ψάχνω τις σωστές λέξεις για να περιγράψω όσα συμβαίνουν στον Άρη το τελευταίο διάστημα και δεν τις βρίσκω. Προσπαθώ να πω μπράβο στα παιδιά που βελτιώνονται και θυμάμαι πως όλα αυτά γίνονται μπροστά σε συγγενείς και φίλους. Γιατί; Πως καταφέρατε και διώξατε τον πιο πιστό κόσμο της Ελλάδος; Αυτούς που δεν έχουν δει μισή χαρά από εσάς και συνέχιζαν ως και προσφάτως να γεμίζουν το γήπεδο. Γιατί τους διώχνετε; Γιατί δεν προσπαθείτε να έρθουν πίσω; Δεν με αφορά το "πούλα και φύγε". Δεν είμαι εκατομμυριούχος. Δεν έχω θέσεις στα μεγάλα τραπέζια και δεν επεδίωξα ποτέ επαφή με παράγοντες.  Εξάλλου ξέρουμε όλοι πολύ καλά πως ο ίδιος που θα το πει το "πούλα", το "μείνε" το "φύγε", αν του επικοινωνήσεις με ΣΩΣΤΟ τρόπο ένα ΣΟΒΑΡΟ πλάνο και δει πως αλλάζει κάτι, θα βρίσκεται με πυρσό πάνω στο κάγκελό και να τσιρίζει για τον Άρη. Ασπίδα στην προσπάθεια σας και έτοιμος να σας υπερασπιστεί ως το τέλος. (Άκυρος ο πυρσός. Μην τρέχουμε τσάμπα. Καταλάβατε όμως...). Γιατί δεν κάνετε έστω αυτό; Και ας είναι ψέμα. Να πιστέψουν/πιστέψουμε κάτι, έστω λίγο...

Στη χειρότερη, να παραδεχτείτε με ειλικρίνεια πως δεν έγινε τίποτα από αυτά που θέλατε και η ομάδα προχωράει.

Η ιδέα για τον τίτλο του κειμένου ήρθε από μια ανάγκη μου πάνω στη δουλειά. Ήθελα πρόσφατα μια φωτογραφία από την κερκίδα του Άρη για ένα θέμα ή για μια ανακοίνωση, δε θυμάμαι ακριβώς να πω την αλήθεια και όσο και να έψαχνα έβρισκα μόνο εικόνες... αρχείου. Ρωτώντας λίγο διαπίστωσα πως μέχρι και οι φωτορεπόρτερ βρίσκονται πλέον σε αμήχανη θέση. Στρέφουν τον φακό προς τις κερκίδες και αυτό που βρίσκεται απέναντι τους είναι τραγικό.

Είναι μια ευθύνη που άπαντες πρέπει να αναλάβετε. 

Ο κόσμος έχει όλα τα δίκια με το μέρος του να αντιδρά και να απαιτεί περισσότερα. Δεν απαιτεί τίτλους και με το ζόρι επιτυχίες. Θέλει όμως να δει βελτίωση. Για μισή φορά, έτσι, για την αλλαγή βρε αδερφέ, να δοκιμάσετε ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ από αυτά που νομίζετε πως... πιάνουν. Αυτά που κάνει η ΑΕΚ και παίρνει πρωτάθλημα με νέο πρόεδρο (2 χρόνια) και νέο προπονητή (9 μήνες) στο ρελαντί. Αυτά που κάνει ο ΟΦΗ και παίρνει κύπελλο, έχοντας πάει δύο σερί χρονιές στον τελικό, σκοράροντας ΤΡΙΑ (3) γκολ απέναντι στον ΠΑΟΚ. Με Κόντη προπονητή και 6-7 Έλληνες βασικούς στην ενδεκάδα...

Η στήλη δεν είχε και δεν έχει καμία όρεξη να μειώσει επιτυχίες άλλων, για να δικαιολογήσει την ανυπαρξία επιτυχιών του Άρη. Δεν το έκανε και δε θα το κάνει ποτέ. Τις ίδιες απορίες με τον κόσμο έχει και ο υπογράφων.

Γιατί βρε σεις; 

Γιατί;

Γιατί πρέπει να βλέπω τον Κουαμέ και τον Γκαρέ να αποδίδουν 2 αγωνιστικές πριν το φινάλε, σε "πεθαμένα" ματς; Γιατί πρέπει να σέρνεται η ομάδα όλη την χρονιά ή να έχει 30 τραυματισμούς; Γιατί τόσες μεταγραφές για... αυτό το αποτέλεσμα; Γιατί όλα τα παραπάνω - ΚΑΘΕ χρόνο; Τι φταίει;

Παράλληλα' γιατί πρέπει να βγαίνουν συνεχώς φήμες για Αλφαέλα, για Χιμένεθ, για Μορόν; Γιατί πρέπει να ζούμε συνεχώς την μέρα της μαρμότας και να μην κάνουμε μια αληθινή κουβέντα με τον κόσμο για όσα συμβαίνουν, για τα προβλήματα, για τα κέρδη ή τις επιτυχίες, για το μέλλον και εκείνα που σκοπεύουμε να δοκιμάσουμε για να πετύχει το πρότζεκτ; 

Μιλήστε! Τόσο κακό είναι να πάρει κάποιος την ευθύνη και να μιλήσει; Τόσο κακή είναι η επικοινωνία;

Βαριέστε; Φοβάστε; Ντρέπεστε; Απαξιείτε; Τι συμβαίνει; 

Τόσο καλή ιδέα μας φαίνεται να συνεχίζει ο Άρης να μην ανακοινώνει αποστολή, ενώ όλα έχουν κριθεί; Ναι, μέχρι και αυτό θα σχολιάσουμε εδώ. Όλα παίζουν ρόλο. Όλα ενοχλούν, όταν συνεχίζουν να γίνονται με αυτόν τον τρόπο. Μέχρι και το γεγονός πως δεν έγινε "πασίγιο" στον ΟΦΗ, όπως αρμόζει σε ένα μεγάλο club, που σέβεται τον αντίπαλο και αναγνωρίζει τις επιτυχίες του. Μέχρι και αυτό... 

Βλέπουμε τον Άρη να κλείνεται στο καβούκι του και να μην τον ενδιαφέρει τίποτα. Τον βλέπουμε να περιμένει οκνηρά το τέλος της σεζόν για να αρχίσει από την αρχή. Για να πάρει μια ανάσα. Να ξεκουραστεί. Να χαλαρώσει. 

Αυτή η χαλάρωση που τόσο του αρέσει! Το μαλακό μαξιλάρι, για να ονειρευτεί πράγματα που δε θα γίνουν και για τα οποία δε θα δουλέψει ποτέ για να γίνουν....

Ο οποιοσδήποτε παραμένει αυτή την στιγμή στον Άρη, βλέπει άδειο το γήπεδο και δεν κάνει μια προσπάθεια να αλλάξει όλο αυτό, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, είτε δεν ενδιαφέρεται, είτε, ακόμη χειρότερα, γουστάρει αυτή την εικόνα. 

Την εικόνα... αρχείου, την οποία χρησιμοποιούμε φέτος, σε (ακόμη) μια σεζόν φάντασμα. 

ΥΓ Το ποδόσφαιρο είναι από τον λαό - για τον λαό. Δώστε το ποδόσφαιρο που αναλογεί... ειδικά σε αυτόν τον λαό. 

Πρωτότυπο άρθρο