Από sdna.gr
Κανονικά χθες, θα βρισκόμουν στο γήπεδο, όμως εκτάκτως βρίσκομαι στα Χανιά, για ένα ραντεβού στην τράπεζα. Πρέπει να προχωρήσω τις διαδικασίες για να πουληθεί ότι με ενώνει υλικά με τον τόπο που γεννήθηκα και μεγάλωσα, το πατρικό σπίτι του πατέρα μου, το οποίο είναι υποθηκευμένο. Ας όψεται η παλιά αμαρτία εξάρτησης από τον τζόγο, η οποία στοίχισε τελικά άλλο ένα σπίτι…
Χάθηκε λοιπόν αμετάκλητα κι αυτό. Όπως έχουν χαθεί χιλιάδες σπίτια τα τελευταία χρόνια και ενώ κανονικά θα έπρεπε να υποφέρω, αφήνομαι απόψε να μεθύσω από τη χαρά που μου προσφέρει η κατάκτηση αυτού του πρωταθλήματος.
Πώς να το εξηγήσεις με λέξεις όλο αυτό, σε έναν άνθρωπο που δεν έχει σχέση με τον αθλητισμό;
Σε ποιον να πω και να πιστέψει ότι όλη τη βδομάδα εκτός από το σπίτι σκεφτόμουν και τον αποψινό αγώνα;
Το απόγευμα «πνιγμένη» απ’ όσα στριφογύριζαν στο μυαλό μου πήγα στη θάλασσα. Ηταν παγωμένη, κάθε βήμα όμως ήταν μια υπόσχεση που τηρείται απαρέγκλιτα. Με πήρε στην απέραντη αγκαλιά της και όπως πάντα ξέπλυνε ότι βρώμιζε τις σκέψεις μου. Βγήκα βιαστικά, αλλά ήρεμη, τυλίχτηκα με την πετσέτα που είχα αφήσει στην άμμο, είχα πέντε λεπτά να επιστρέψω σπίτι. Στην ελάχιστη διαδρομή που απέχει το σπίτι από την παραλία, κατάφερε να με πιάσει δυο φορές το μοναδικό φανάρι με αποτέλεσμα να χάσω τα πρώτα λεπτά.
Έκατσα όπως ήμουν στον καναπέ κι «έψελνα» από μέσα μου που δεν ήμουν στο γήπεδο. Ο πατέρας μου, από το δέκατο λεπτό είχε ήδη αρχίσει να αγχώνεται και να λέει με βεβαιότητα ότι έτσι όπως παίζουμε θα χάσουμε το πρωτάθλημα.
Διαολισμένη του είπα ότι δεν είναι ώρα τώρα να γκαντεμιάζει και αυτό υπό άλλες συνθήκες θα ήταν λόγος για να γίνουμε μπίλιες, αλλά όταν διακυβεύεται μία νίκη της ΑΕΚ, υπάρχουν αμοιβαίες υποχωρήσεις. Δεν ξαναμίλησε. Μετά το γκολ του Τετέη έφυγε και πήγε κι έκατσε στην κουζίνα να καπνίσει. Όταν στα καπάκια κάναμε φάση, με τον Βάργκα να μπαίνει περιοχή, εγώ στρίγκλιξα, προτού τον κόψει ο Τουμπά. Μπορεί ο Μπάρναμπας να μην με άκουσε, όμως ο πατέρας μου, σηκώθηκε για να ξανάρθει. Του λέω «Δεν κάθεσαι εκεί που κάθεσαι, αφού δεν την πιστεύεις την ομάδα». Έκατσε, δεν μίλησε, παρότι θα ήταν επίσης μια εξαιρετική αφορμή σε άλλη περίπτωση για να «σφαχτούμε».
Η ΑΕΚ γίνεται πιο πιεστική εγώ ωρύομαι και ο πατέρας μου επιστρέφει. Δεν σχολιάζω, αφού κατάλαβε επιτέλους ότι έπρεπε να αλλάξει θέση, κάτι που δεν είναι καθόλου εύκολο για εκείνον, αφού πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας και κινείται με δυσκολία. Έχω σηκωθεί όρθια μπροστά από την οθόνη, έρχεται η ισοφάριση και κάνουμε high five.
- Στο είπα ότι δεν θα χάσουμε σήμερα.
- Ναι, ναι.
- Τι θέλουμε; Την ισοπαλία θέλουμε και να μείνει έτσι στο Καραϊσκάκη. Το ‘χουμε!
Τέλος πάντων, η ομάδα πιέζει, στο 75’ ο Ρότα ανοίγει την μπάλα σε κενό χώρο, αλλά κανείς δεν βρέθηκε να τη στείλει στο πλεκτό. Ένα λεπτό αργότερα ο Ζίνι τη στέλνει στο δοκάρι.
Η αγωνία έχει χτυπήσει κόκκινο και μπορεί να μην έχω κάνει επίκληση στα θεία σε στιγμές δύσκολες της ζωής μου, που αφορούσαν σε θέματα υγείας αγαπημένων μου προσώπων, μπορεί να μην πιστεύω σε δεισιδαιμονίες και ξεματιάσματα, όμως όταν ακούγεται η φωνή της μάνας μου από μέσα να λέει «Μήπως να βάλουμε τη θεία Μαρίκα (σ.σ. που είχε έρθει επίσκεψη να με δει) να ξεματιάσει την ομάδα;», απαντώ πολύ φυσικά «Ναι!».
Και το θέατρο του παραλόγου με τη θεια μου να ξεματιάζει την ΑΕΚ, με ένα ποτηράκι με νερό που έριξε μία σταγόνα λάδι και διαλύθηκε και αυτό σήμαινε ότι τη βρήκε πάρα πολύ ματιασμένη κορυφώθηκε όταν τελείωσε το ξεμάτιασμα στο 93’, ακριβώς τη στιγμή που ο Ζοάο Μάριο έστειλε την μπάλα στα δίκτυα και εμάς στον έβδομο ουρανό!
Σκέφτομαι ότι αν η ροή των πραγμάτων κυλήσει ομαλά και σε κάποια χρόνια δεν θα είναι στη ζωή μου οι γονείς μου δεν θα έχω τίποτα πέρα από τις αναμνήσεις μου, που θα με κάνει να επιστρέφω στα Χανιά. Μετά όμως σκέφτομαι τη φροϋδική θεωρία για την οποία κάποτε μου μίλησε η φίλη μου η Όλγα, όταν της εκμυστηρευόμουν τις ανησυχίες μου για το αν είμαι καλή μάνα. Έχοντας πάντα έναν τρόπο να λειαίνει τις γωνίες μου είπε: «Να θυμάσαι ότι η δύναμη κάθε ανθρώπου πηγάζει από τις πληγές που του δημιουργούν οι γονείς του».
Έτσι είναι. Ό,τι αγαπώ σε μένα είναι του πατέρα μου, είτε γιατί το κληρονόμησα, είτε γιατί διαμορφώθηκε μέσα από τις πληγές που μου άνοιξε εκείνος και χρειάστηκε να βρω τον τρόπο να τις κλείσω.
Η μόνη κληρονομιά που θα πάρω από εκείνον λοιπόν, είναι η αγάπη του για τον αθλητισμό και φυσικά για την ΑΕΚ, τα κρατώ και τα δύο σαν φυλαχτό. Αυτά δεν μπορεί να μου τα πάρει κανείς. Τον ευγνωμονώ και για τα δύο.
ΥΓ Σκέφτομαι από τώρα τη φιέστα την άλλη Κυριακή, δεν θα κάθεται δίπλα μου ο Κώστας Τέο. Ούτε άγχη ούτε προθεσμίες για να παραδώσει κείμενα και να μας οργανώσει με Λυσιόβα για το τι θα γράψει η καθεμιά. Αραχτός σαν πασάκας θα απολαύσει την απονομή από ψηλά!