Από sdna.gr
Το ήξεραν. Το ήξεραν πολύ καλά ότι μία ισοπαλία θα τους τέλειωνε αμφότερους οριστικά από την μάχη του τίτλου. Και πήγαν κι έφεραν ισοπαλία!
Αυτό είναι ό,τι πρέπει να ξέρεις για τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό, που για πολύ διαφορετικούς λόγους είδαν την ΑΕΚ να πίνει σαμπάνια τίτλου, δύο αγωνιστικές πριν το φινάλε.
Στο τέλος του ντέρμπι στο Καραϊσκάκης, κανείς τους δεν έπαιξε ρέστα για μία τελευταία ζαριά τίτλου.
Συμβιβάστηκαν, αμφότεροι. Ντούκου στο 1-1, που διατηρεί τουλάχιστον ζωντανό τον ρεαλιστικό στόχο της δεύτερης θέσης.
Το μη χείρον, βέλτιστον.
Μία ωμή, κυνική σιωπηρή παραδοχή κι από τους δύο πως έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα δεν ήταν για παραπάνω.
Το χνώτο του Ολυμπιακού μυρίζει εδώ και καιρό την ολοκλήρωση ενός κύκλου. Ένα μπούχτισμα. Μία έλλειψη έμπνευσης.
Οι ερυθρόλευκοι έφτιαξαν 25 τελικές, όπως και την περασμένη Κυριακή προκάλεσαν ασφυξία στον ΠΑΟΚ, όμως φωνάζει μακριά ότι δεν πιστεύουν σε τίποτα.
Ούτε καν στους εαυτούς τους.
Οι παίκτες του βλέπουν πια την εστία σαν κουμπότρυπα, μια - δύο αξιοπρεπείς αντεπιθέσεις του αντιπάλου αρκούν για να χαλάσουν την ούτως ή άλλως εύθραυστη ψυχολογία και να προκαλέσουν εσωτερικό χάος.
Το πρόβλημα του ΠΑΟΚ είναι διαφορετικό. Δωρικά, το εξήγησε ο Λουτσέσκου στην συνέντευξη τύπου: “εδώ και καιρό, δεν είμαστε ούτε στο 50% των δυνατοτήτων μας”.
Ο Δικέφαλος φτάνει στην τελική ευθεία με άδειο ντεπόζιτο, κινείται μόνο με τις αναθυμιάσεις, με αναλαμπές.
Κάποιοι είναι στα πιτς. Κάποιοι είναι στα κόκκινα. Κάποιοι δεν έχουν ανάσες, τρεξίματα, άλλες αντοχές. Κάποιοι είναι στο γήπεδο ως… ολογράμματα.
Ώρες - ώρες ο ΠΑΟΚ δείχνει ακούνητος στο γήπεδο. Κι αυτό συμβαίνει, γιατί επιλέγει πια τα σπριντ που έχει διαθέσιμα.
Κι αυτό το είπε ο Λουτσέσκου: “περιμέναμε πότε ο αντίπαλος θα ρίξει τις στροφές του για να εκμεταλλευτούμε τις στιγμές μας”.
Οφείλουμε να ακούμε πολύ προσεκτικά τους πρωταγωνιστές, αυτούς που του ζουν από μέσα. Οι δηλώσεις (τους) δεν είναι για να βγει η υποχρέωση. Εμπεριέχουν αλήθειες, γνώση, εσωτερική πληροφόρηση.
Ο προπονητής του ΠΑΟΚ το είπε φόρα - παρτίδα ότι η ομάδα του παίζει εδώ και καιρό κάτω από το 50% από αυτό που μπορεί. Το ίδιο θα συμβεί και στα δύο τελευταία παιχνίδια της σεζόν δεν υπάρχουν μαγικά κουμπιά που μπορούν να πατηθούν και να αυξήσουν ξαφνικά την ενεργειακή μπάρα.
Το 50%, όμως, είναι ένα απαγορευτικό επίπεδο ενέργειας / ετοιμότητας για ομάδα που κλείνει τη σεζόν και έχει στόχους. Στο φινάλε, στην τελική ευθεία, πρέπει να είναι όσο πιο κοντά στο 100%, ειδάλλως ένα ή πολλά πράγματα έχουν πάει πολύ λάθος.
Ο Λουτσέσκου στην ίδια συνέντευξη τύπου είπε ότι “δεν μετανιώνει για κάτι ούτε προσπαθεί να βρει δικαιολογίες, αναφορικά με τους τίτλους που δεν ήρθαν”, επομένως εκτιμά ότι ακόμα κι αν γύριζε τον χρόνο πίσω θα έπαιρνε τις ίδιες αποφάσεις.
Κι αυτό είναι ένα χρήσιμο πάτημα στην πολύ σοβαρή αξιολόγηση που πρέπει να γίνει, αμέσως μετά το τέλος της σεζόν.
Ο ΠΑΟΚ από τον Ιανουάριο και μετά έπεσε θύμα ενός κύματος μαζικών τραυματισμών βασικών του παικτών, άλλοι καθαρά μυϊκοί και άλλοι από την ατυχία της στιγμής, πάνω σε φάσεις.
Ως ομάδα που εξαρτάται σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από τον ανταγωνισμό από τους πρωταγωνιστές της, αυτό άφησε αποτύπωμα και στο γήπεδο.
Από εκεί και μετά εγείρονται πολλά ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν.
Αυτό το κύμα τραυματισμών ήταν μία αναπόφευκτη τυχαιότητα ή μπορεί να έχει γενεσιουργά αίτια;
Μπορεί να οφείλεται ας πούμε σε επιβάρυνση λόγω πολλών και μαζεμένων παιχνιδιών;
Μπορεί να οφείλεται σε ευπάθεια συγκεκριμένων παικτών ή σε κακή ατομική σωματική τους κατάσταση που τους έκανε επιρρεπείς σε τραυματισμό;
Οι χρόνοι και οι μέθοδοι αποκατάστασης / επανένταξης των τραυματιών ήταν οι καλύτεροι δυνατοί;
Αν το πόρισμα που θα προκύψει είναι πως ο ΠΑΟΚ, ομαδικά και ατομικά έκανε το καλύτερο δυνατό σε όλες τις περιπτώσεις, τότε προκύπτει πως στο μέλλον χρειάζεται περισσότερο ποιοτικό βάθος για να μπορεί να είναι ανταγωνιστικός, να είναι πολύ πάνω από το 50% ό,τι αναποδιές κι αν συμβούν.
Η επιτυχία και η αποτυχία είναι κάτι πολύ σχετικό.
Έχοντας κατακτήσει μόλις 4 από τα 90 πρωταθλήματα που έχουν διεξαχθεί στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, η απώλεια ενός ακόμα μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα στατιστικά προβλεπόμενο γεγονός.
Ωστόσο, κακά τα ψέματα, είναι μία αποτυχία για τον ΠΑΟΚ, που είχε ως στόχο ένα ιστορικό νταμπλ στην σεζόν των 100 ετών του.
Κι εκεί καταλαβαίνεις την πρόοδο, το μεγάλωμα.
Ένας ΠΑΟΚ που ιστορικά έπαιρνε τίτλους αραιά και που, λογίζει εδώ και πάνω από μία δεκαετία ως αποτυχία κάθε τρόπαιο που δεν κερδίζει και το βλέπει να πηγαίνει σε άλλη χέρια. Δικαιολογημένα.
Ένας ΠΑΟΚ που για δεκαετίες έμοιαζε με φτωχό συγγενή, ξεκινά εδώ και πάνω από μία δεκαετία ως ισότιμος, ισοϋψής, ισοβαρής διεκδικητής κάθε εγχώριου τίτλου.
Ο ΠΑΟΚ απέτυχε για φέτος, δεν χωράει συζήτηση επ’ αυτού, αλλά απέτυχε επειδή ο ίδιος ανέβασε τον πήχη των προσδοκιών και των απαιτήσεων.
Ως εκ τούτου κρίνεται και πολύ αυστηρά.
Το ποδόσφαιρο όμως είναι μία συνέχεια, έχει ροή, το παρόν συνδέεται άρρηκτα με το μέλλον. Η σεζόν δεν τελείωσε. Και η δεύτερη από την τρίτη θέση έχει τεράστια διαφορά για την επόμενη ημέρα.
Μπορεί να μην χρυσώνει το χάπι, αλλά δημιουργεί τις συνθήκες για το σημαντικότερο πράγμα για έναν σύλλογο, την σταθερότητα: να είναι εκεί, ανάμεσα στην ελίτ.
Όταν είσαι εκεί, ενδέχεται να πετύχεις πράγματα, κάτι μεγάλο. Όταν λείπεις, δεν έχεις καμία πιθανότητα.
Με την δεύτερη θέση, αρκεί μία καλοκαιρινή πρόκριση, ώστε να επιτευχθεί ο μίνιμουμ στόχος: μία θέση στη League phase του Europa League, έχεις (ακόμα) μία τίμια ζαριά για τις εξάρες του Champions League.
Με την τρίτη θέση, για τον ίδιο μίνιμουμ στόχο απαιτούνται τρεις σερί προκρίσεις, απέναντι σε μία δεξαμενή παρόμοιων αντιπάλων. Η διαφορά είναι χαώδης.
Στην σεζόν που τελειώνει, ο ΠΑΟΚ εμφάνισε το ψηλότερο ταβάνι από όλο τον ανταγωνισμό, (εκτιμώ ότι) έφτασε μέσα στην σεζόν στο υψηλότερο επίπεδο απόδοσης από όλους.
Δεν είχε όμως την ανθεκτικότητα, την ισορροπία, την συσπείρωση, τις εναλλακτικές της ΑΕΚ, που για να πήρε το πρωτάθλημα, κάτι θα έκανε καλύτερα από όλους.
Σε μία χρονιά που έμεινε αήττητος σε πέντε παιχνίδια με τον Ολυμπιακό, σε μία σεζόν που (μέχρι στιγμής) έχασε μόλις δύο από τα 13 ντέρμπι με τις ομάδες του τέως ΠΟΚ, ο Δικέφαλος μένει με τα χέρια αδειανά και μία παράξενη γεύση στο στόμα.
Κυρίως, όμως, μοιάζει κάπως αποπροσανατολισμένος και γεμάτος απορίες.
Το 50% βγάζει μπορεί να βγάζει αυτοδύναμη κυβέρνηση, αλλά στο ποδόσφαιρο δεν δίνει τίτλους. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο μάθημα από τη φετινή σεζόν…