Γιατί μπορεί να φαίνονται υπερβολικά αυτά που είπε Μάριος για την νεολαία που μπορεί να ονειρεύεται αλλά η αλήθεια είναι πώς αποδείχτηκε πως στην Ελλάδα παίρνεις πλέον πρωτάθλημα και με σλόγκαν το «ευ αγωνίζεσθαι». Ένα πρωτάθλημα με τον σταυρό στο χέρι όπως είχε πει το 1992 ο αείμνηστος Κώστας Γενεράκης.

Ένα πρωτάθλημα με την ΑΕΚ όχι απλά ανύπαρκτη αλλά και λοιδορούμενη από τα κέντρα αποφάσεων. Με τριπλάσιες κίτρινες κάρτες από τους αντιπάλους της για τον τίτλο από τους Έλληνες διαιτητές και πιστολιασμένη από τον Μάκελι στο παιχνίδι που θα μπορούσε να κρίνει τη σεζόν.

Με πέντε γκολ ακυρωμένα χωρίς πειστική εξήγηση σε κρίσιμα σημεία αγώνων που τελικά κατάφερε να κερδίσει. Και με έναν αρχιδιαιτητή που όπως αποδείχτηκε δικαστικά την κατηγόρησε, μέσω της ΕΠΟ και του προέδρου της, για προπηλακισμό ενώ στην εκδίκαση ο ίδιος μίλησε για  χειρονομίες δύο ανθρώπων από απόσταση 100 μέτρων και την λέξη… πουτάνα που άκουσε μόνο αυτός. 

Στα πλέι οφ οι διαιτησίες ήταν υποδειγματικές. Το μόνο πιθανό σοβαρό λάθος σε όλα τα ματς ήταν το πρώτο γκολ του ΠΑΟΚ στην Τούμπα με τον Ολυμπιακό, που θα μπορούσε να ακυρωθεί, και το ότι η μπάλα είχε βγει ολόκληρη έξω στη φάση που οδήγησε στο γκολ του Μάρτινς στη Λεωφόρο.

Η ΑΕΚ δεν πήρε σφύριγμα αλλά δεν αδικήθηκε κιόλας. Ενώ στην κρίσιμη φάση του Καραϊσκάκη, το VAR έκανε την δουλειά του και ο διαιτητής με μια γρήγορη ματιά ακύρωσε το γκολ του Γιαζίτσι. Αν το μέτραγε η προπαγάνδα θα μας έβγαζε τρελούς, η φράση “γκρίζα ζώνη” θα ξεπέρναγε και το… “οκ” την πιο δημοφιλή λέξη παγκοσμίως, στην καθημερινότητα μας και η ζωή θα συνεχιζόταν. Δεν θα είχαμε ζήσει την μαγική Κυριακή και μπορεί και να μην έπαιρνε και το πρωτάθλημα τελικά η ΑΕΚ.

Θα είχε μιλήσει η καρδιά του πρωταθλητή όπως 20 χρόνια πριν. Γιατί μπορεί η ΑΕΚ να ήταν έξω από το σύστημα όμως από το 2016 και μετά στο πρωτάθλημα δεν μπορεί να γίνει το άσπρο μαύρο και ο πρωταθλητής δεν διορίζεται. Κι αυτό συντηρήθηκε και τα δύο χρόνια που ο ΠΑΟΚ ελέγχει την ΕΠΟ μόνος του με ουρά τον Ολυμπιακό και όχι ισότιμα, όπως με την ΑΕΚ, αλλά δεν κέρδισε τίποτα. 

Όμως η ΑΕΚ του Ηλιόπουλου δεν είχε ούτε κατά διάννοια τον μηχανισμό προστασίας που επέτρεπε στον Ολυμπιακό να καταγγέλει 8 χρόνια την ΕΠΟ αλλά να κερδίζει και 4 πρωταθλήματα έχοντας καλύτερη ομάδα. Η ΑΕΚ του Ηλιόπουλου έκανε κάτι πρωτοφανές. Το πήρε με σλόγκαν το “ευ αγωνίζεσθαι”. Κινούμενη μόνο θεσμικά και προσπαθώντας να προστατεύσει την ομάδα μόνο καταγγέλοντας όταν έφτανε ο κόμπος στο χτένι. Και ποτέ μετά από ήττα. Τρεις φορές έχασε, δύο στο πρωτάθλημα και μία στο κύπελλο, και οι διαιτητές πήραν συγχαρητήρια. H AEK πάλεψε με ποδόσφαιρο και νίκησε με ποδόσφαιρο. 

Δεν είναι μόνο για αυτό τον λόγο ξεχωριστό το πρωτάθλημα που κατέκτησε η ΑΕΚ χωρίς να την αμφισβητήσουν ούτε οι επαγγελματίες αμφισβητίες. Είναι και για άλλους που θα αναλύσουμε και στο μέλλον. Επίσης είναι σημαντικό για την ομάδα και τον λαό της για πάρα πολλούς λόγους.

Δεν είναι μόνο η χαρά που πάντα δίνει η κατάκτηση ενός πρωταθλήματος. Είναι το ότι ο Μάριος Ηλιόπουλος κατάφερε να πάρει το πρωτάθλημα μέσα σε δύο μόλις χρόνια από την ημέρα που αγόρασε την ΑΕΚ και άρχισε να ασχολείται με το ποδόσφαιρο που ήταν χαμηλά στα ενδιαφέροντα του και έτσι να γίνει ο πρώτος πρωταθλητής πρόεδρος της ΑΕΚ που δεν λέγεται… Δημήτρης Μελισσανίδης.

Η ΑΕΚ από το 1992 με πρόεδρο τον Γενεράκη και αφανή μεγαλομέτοχο τον Ζαφειρόπουλο μέχρι χθες είχε κατακτήσει τέσσερα πρωταθλήματα. Και στα 4 ήταν ο Μελισσανίδης. Είναι τεράστια υπόθεση για την ΑΕΚ το ότι αποδείχτηκε και μάλιστα τόσο γρήγορα πως μπορεί και χωρίς τον μεγαλύτερο πρόεδρο της ιστορίας της. Που χθες πανηγύρισε κι αυτός με το κασκολάκι του, την ΑΕΚάρα να το κατακτά μέσα στην Αγιά Σοφιά. Εκεί που τα τσιμέντα παίζουν μπάλα και τα όνειρα μας γίνονται πραγματικότητα…

Πρωτότυπο άρθρο