Μια στροφή πριν το φινάλε και η ώρα των αποφάσεων πλησιάζει. Μια σειρά αποτελεσμάτων, μια ακολουθία μηνών... ίσως και ετών, έφερε τα πράγματα σε αυτό το σημείο, στο οποίο βρισκόμαστε τώρα και άπαντες πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους, παίρνοντας σημαντικές αποφάσεις για το μέλλον. 

Στην αναμέτρηση της Τετάρτης οι παίκτες του Μιχάλη Γρηγορίου απέδειξαν για ακόμη μια φορά πως... μπορούν! 

...αλλά, ενίοτε, δε θέλουν ή δεν προσπαθούν. 

Είδαμε για ένα ακόμη ματς τους κιτρινόμαυρους να τρέχουν, να πιέζουν, να βγάζουν αυτοματισμούς (αν έχουμε τον Θεό μας δηλαδή. Πρωτάκουστο!) και να βγάζουν ενέργεια και διάθεση, που όμοια της δεν είχαμε συναντήσει στη σεζόν. 

Άρεσαν πολύ, για άλλη μια φορά, οι Χόνγκλα - Ράσιτς - Γκαρέ και Γιαννιώτας, ο Αθανασιάδης ντύθηκε ξανά Κουρτουά και όλα κύλησαν από βατά εώς πολύ χαλαρά, για ακόμη ένα διπλό, μπροστά στα εντυπωσιασμένα μάτια των χιλ...ΧΑΧ πλακίτσα... 5-6 προσκλήσεων, του Πανθεσσαλικού. Αυτό, κυρίες, κύριοι, φίλ@ της στήλης, ήταν το τέταρτο σερί νικηφόρο αποτέλεσμα του Άρη, το οποίο προστίθεται στην εκτός έδρας ισοπαλία με τον Λεβαδειακό, στην πρεμιέρα. 13 βαθμοί - 5 παιχνίδια. Αν κάποιος ξέρει καλή αριθμητική, ας υπολογίσει ένα υποθετικό - αναλογικά - σερί στην regular season, να μας φτιάξει το σενάριο του "πως θα ήταν τα πράγματα" στο 1-4. 

Αν ο Άρης ήταν διαβασμένος...

Αν ο Άρης δούλευε το καλοκαίρι - στην προετοιμασία...

Αν ο Άρης έφερνε πιο νωρίς τους παίκτες...

Αν ο Άρης διατηρούσε μια άλφα ομοιογένεια από την περασμένη σεζόν...

Αν ο Άρης δεν έφερνε προπονητή τύπου Χιμένεθ και δεν έψαχνε να "καταστρέψει" απλώς το παιχνίδι του αντιπάλου...

Με τα "Αν" όμως δουλειά δεν γίνεται. Το αποτέλεσμα δεν αλλάζει!

Έβλεπα χθες, Τετάρτη, την ομάδα να βγάζει και πάλι αυταπάρνηση στο γήπεδο, σε αδιάφορο παιχνίδι και έτριβα τα μάτια μου. Τα είπαμε και τις προάλλες επ' αυτού όμως.  Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι το πόσες επιλογές έχει στα χέρια του ένας προπονητής που θέλει να δημιουργήσει παιχνίδι και να φτιάξει επιθέσεις. Μου κάνει εντύπωση και με θυμώνει, ταυτόχρονα. Έστω όμως, τώρα, στο φινάλε, η ομάδα αποδίδει και θα κλείσει με θετικό τρόπο (όχι πρόσημο. Αυτό είναι κάργα αρνητικό!) τη σεζόν. 

Αναφορικά με την περίπτωση του Μιχάλη Γρηγορίου και την προπονητολογία'

Έχει ανοίξει εδώ και μέρες η κουβέντα για τον επόμενο τεχνικό του Άρη. Είτε αυτός είναι ο Νίκος Παπαδόπουλος, είτε ο Λέτο, είτε ο Μουρίνιο, ή ακόμη και ο Γρηγορίου, αυτό που προέχει είναι να ξεκαθαρίσει το ιδιοκτησιακό και διοικητικό. Κατόπιν το οργανωτικό και έπειτα όλα τα υπόλοιπα. 

Είναι πιο σημαντική η στρατηγική και το πλάνο για τα επόμενα χρόνια. Θέλουμε πιο επιθετικό ποδόσφαιρο; Θέλουμε να βγουμε Ευρώπη; Θέλουμε περισσότερα xgoals; Πιο φαντεζί ενέργειες; Ελληνικό κορμό; Τι θέλουμε; Ύστερα θα καθίσουμε στο τραπέζι για να συζητήσουμε το ποιος προπονητής μας ταιριάζει για να το πετύχουμε. Οτιδήποτε άλλο είναι ανάποδο και λάθος. Θα είναι λες και δεν έχουμε χτίσει ακόμη σπίτι και εμείς ψάχνουμε καλύματα για τους καναπέδες. 

Βήμα - βήμα...

Αυτό που πρέπει όμως να γίνει απολύτως κατανοητό, ακόμη και σε όσους έχουν "σφηνωμένες τυρόπιτες" στο κεφάλι τους, και τόσα χρόνια βρίσκουν δικαιολογίες για να μην βελτιώνεται το αγωνιστικό τμήμα, είτε βρίσκονται στα μίντια, είτε στην κερκίδα, είναι πως, χωρίς προσπάθεια και υπομονή, δουλίτσα δεν γίνεται. Χωρίς πλάνο και οργάνωση, όλα πάνε στράφι. Ακόμη όμως και να μην ξέρεις την συνταγή της επιτυχίας, δες λίγο τι είναι αυτό που κάνεις ξανά και ξανά ... και ΞΑΝΑ και δεν αποδίδει. Δια της ατόπου θα βρεις και το σωστό. 

Ο Άρης, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου να τον παρακολουθώ, μου φέρνει στο μυαλό μια ατάκα, την οποία μου είχε πει μια καθηγήτρια της Οδύσσειας, στο Γυμνάσιο, όταν παίρναμε βαθμούς: "Έξυπνο παιδί, αλλά δεν διαβάζει και πολύ. Μόνο με όσα καταλαβαίνει στο μάθημα γράφει...καλούτσικα. Αυτά τα παιδιά όμως χάνονται! Άλλαξε μυαλά Κώστα (το σιχαίνομαι το Κώστα) πριν να είναι αργά..." τελικά, μυαλό... με εκείνη την έννοια δεν βάλαμε. Δεν είναι όλες οι μέθοδοι εφαρμόσιμες για όλους. Όμως την άκρη την βρήκαμε...

ΥΓ Μιας και είναι τέτοιες οι μέρες, με το τραγικό και δυστυχές συμβάν με τις δύο 17χρονες, οδήγησα το κείμενο σε αυτή την κατεύθυνση και κράτησα το υστερόγραφο για να πούμε κάτι σημαντικό'

 Δεν είμαστε όλοι της "παπαγαλίας"! Δεν αποδίδει πάντα. Δεν είναι η μόνη οδός! Δεν είναι για όλ@ οι Πανελλήνιες! Το σύστημα είναι λάθος και κανείς δεν ενδιαφέρεται να το αλλάξει. Αυτά όμως είναι γνωστά. Εμείς θα τα αλλάξουμε σάματις;

Ως καθηγητής στην ιδιωτική εκπαίδευση όμως θέλω να πω δυο λόγια, όχι στους γονείς, αλλά στα παιδιά' 

Είναι ΟΚ να είσαι 17-18 ετών και να μην ξέρεις τι σου αρέσει. Εδώ καλά - καλά δεν ξέρεις τα χόμπι σου και δεν είχες ποτέ πραγματικό χρόνο για να τα βρεις. Ήσουν συνέχεια σε σχολεία, φροντιστήρια, αθλητισμούς, διαβάσματα. Πότε να προλάβεις να μάθεις τον εαυτό σου;  Είναι ΟΚ να ισχύει αυτό ακόμη και στα 25 ή στα 30. Μην στεναχωριέσαι για την αποτυχία σου στις απαιτήσεις που έχουν άλλοι για σένα. Δεν είναι πραγματικά δικές σου. Δεν σου έχουν επιτρέψει ακόμη να έχεις δικές σου... 

Το "παιχνίδι" όμως συνεχίζει να παίζει και ας μην επιλέξεις ακόμη τι δρόμο θα διαλέξεις. Η μέρα σου ξεκίνησε και αφορά ΜΟΝΟ εσένα, όχι τους γύρω σου και τα θέλω τους. Δούλεψε, ψάξου, μάθε για σένα. Δες τι μπορείς να κάνεις και τι όχι. Διάβασε, άκου, ρώτα! Στην τελική, ξεκίνα να σπουδάσεις κάτι και παράτα το. Θα θιχτεί ο καθηγητής σου; Θα καταστραφείς; Σιγά! Σπούδασε έπειτα κάτι άλλο, όσο δουλεύεις. Όσο μαθαίνεις. Όσο πίνεις τις ποτάρες σου ή τις καφεδάρες σου και κάνεις φίλους. Όποιος στα απαγορεύσει όλα αυτά μάλλον είναι λάθος ή σε έχει για πειραματόζωο. 

Κάποια στιγμή θα την βρεις την άκρη! Όλοι έχουν από ένα ή και περισσότερα ταλέντα. Οι περισσότεροι τα ανακαλύπτουν ΜΕΤΑ τις Πανελλήνιες. Αν ανακαλύψεις το μονοπάτι στο οποίο θες ΟΝΤΩΣ να προσπαθήσεις, για το οποίο θες ΟΝΤΩΣ να θυσιάσεις πράγματα,  αν βρεις αυτό που σου αρέσει περισσότερο από όλα, τότε, αργά ή γρήγορα, θα πειστούν και οι υπόλοιποι. Κυρίως όμως θα είσαι εσύ ΟΚ!  Σε αυτό το μονοπάτι που θα ακολουθήσεις το παιχνίδι δεν είναι "στημένο" και κανείς δε θα σου βάλει εμπόδια. Ακόμη και να το κάνει όμως, εσύ θα τα βλέπεις ασήμαντα και θα περνάς από πάνω για πλάκα. 

...όπως για πλάκα κερδίζουμε όποιον "παπαγάλο" έγραψε 20 στις Πανελλήνιες, σε μια παρτίδα Trivial. Έλα ρε μάγκα! Όποτε θες! Έτσι, γιατί μας έχετε ζαλίσει τον "έρωτα" με δυο αράδες που μάθατε απ' έξω, για να γράψετε και τις ξεχάσατε μετά από 1 μήνα. 

Αλήθεια, τι λέει το πτυχίο στον τοίχο; 

Βρε αϊ από δω. 

Πρωτότυπο άρθρο