Το έχουμε διαπιστώσει ουκ ολίγες φορές. Στο ελληνικό ποδόσφαιρο, η πραγματικότητα είναι τις περισσότερες φορές πιο δυνατή και από την πλέον δυνατή φαντασία. Και φαίνεται πως αυτό το πρωτάθλημα που κατέκτησε με την μαγκιά και το πάθος της η ΑΕΚ μέσα στα γήπεδα, χάλασε κάθε σχέδιο που είχε καταστρωθεί. Και τα χαλασμένα σχέδια, συνήθως οδηγούν σε θολωμένα μυαλά και η συνέχεια είναι αυτή που εμφανίζεται μπροστά μας. Πριν ακόμα μπει η τελευταία βούλα σε ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα και ανταγωνιστικά πρωταθλήματα των τελευταίων χρόνων, έρχεται προς συζήτηση θέμα αναδιάρθρωσης.

Σύμφωνα με το σχέδιο που συνυπογράφουν οι ΠΑΟΚ, Πανσερραϊκός, Λάρισα, Παναιτωλικός και Αστέρας Τρίπολης, προτείνετε η αύξηση των ομάδων σε 16 από 14 που είναι σήμερα και παράλληλα η κατάργηση των πλέι οφ και των πλέι άουτ. Για να δέσει μάλιστα το γλυκό, θα υπάρξει ειδική (ν)τροπολογία, που δεν θα αφορά την άνοδο των δύο δεύτερων από τους ομίλους της δεύτερης κατηγορίας, αλλά θα μείνουν ετσιθελικά οι Σέρρες και η Λάρισα που υποβιβάζονται με βάση όσα συνέβησαν στην σεζόν. Μύθος.

Δεν είναι η πρώτη φορά, που στο ελληνικό ποδόσφαιρο εισάγονται ντροπιαστικές προτάσεις. Δεν είναι η πρώτη φορά που επιχειρείται κατάλυση κάθε νομιμότητας και λογικής με σαθρά επιχειρήματα. Κάποτε, για να μιλήσει ο πρωθυπουργός στο Κιλελέρ, άλλαξε εν μία νυκτί ο νόμος που τιμωρούσε τους ομάδες που είχαν παίκτες που αγωνίζονταν ντοπαρισμένοι. Κάποτε, καταστράφηκε κόσμος και κοσμάκης από την κλοπή μιας ολόκληρης τράπεζας προς όφελος μιας ομάδας, αλλά δεν ασχολήθηκε ψυχή. Και βέβαια, κανείς δεν ξεχνά τους Σκουτέρηδες που άλλαζαν αποφάσεις τα Σαββατόβραδα.

Τι είχαμε και δεν άρεσε

Είχαμε ένα πρωτάθλημα που αποδείχθηκε άκρως ανταγωνιστικό και διατήρησε το ενδιαφέρον σε κορυφή και ουρά, μέχρι την τελευταία αγωνιστική. Αυτό δεν αποτελεί επιτυχία των θεσμών, αλλά των ομάδων που αναβαθμίζουν την εικόνα τους και είναι πλέον πολύ πιο διεκδικητικές και ανταγωνιστικές. Εάν μάλιστα δεν είχε υπάρξει και αυτή η παράλογη απόφαση να διεξαχθεί ο τελικός κυπέλλου εν μέσω πλέι οφ, θα είχε ενδιαφέρον και αυτό το άμοιρο 5-8, που πάντα είναι μια πονεμένη ιστορία και με την διαίρεση των βαθμών.

Προφανώς, αυτό δεν αρέσει. Προφανώς, ο ανταγωνισμός μεταξύ τεσσάρων δυνατών ομάδων για το πρωτάθλημα, όσων δίνουν την μάχη για την αποφυγή του υποβιβασμού, δεν είναι αυτό που επιθυμούν. Γιατί ανάμεσα σε δυνατές και μεγάλες ομάδες, είναι δύσκολο έως απίθανο (ακόμα και για τους καφενόβιους), να υπάρξουν περίεργα σενάρια. Ενώ αντίθετα, όταν υπάρχουν ομάδες που δεν έχουν το ίδιο ειδικό βάρος, την ανάλογη οικονομική δυναμική, ενδεχομένως να επηρεάζονται και να μπαίνουν πιο εύκολα σε διαδικασίες οι οποίες ευτελίζουν εν τέλει το προϊόν.

Ο Ηλιόπουλος έδειξε τον δρόμο

Ο Ηλιόπουλος έχει πει το τελευταίο διάστημα, πως η ΑΕΚ έδειξε τον δρόμο. Εδειξε πως μπορείς να προχωρήσεις και να πετύχεις, δίχως να χρειάζεσαι συμμαχίες, «παραρτηματικές» σχέσεις, να έχεις νταραβεριτζήδες που πωλούν φούμαρα και κάνουν δουλίτσες. Φαίνεται στην πράξη, πως δεν είναι ώριμες οι συνθήκες για να γίνει αυτό απόλυτα κατανοητό. Ακόμα και εάν είναι νωπή η τεράστια επιτυχία του τίτλου, φαίνεται πως κάποιοι δεν μπορούν να αποδεχθούν, πως μπορεί να δουλέψουν και αλλιώς.

Είναι φαιδρό ακόμα και να συζητάμε για κατάργηση των πλέι οφ. Αντιλαμβάνομαι τον εκνευρισμό. Απλά να τους πω, πως η ΑΕΚ έχει κατακτήσει πρωτάθλημα στη νεότερη εποχή δίχως πλέι οφ (2018), με πλέι οφ έξι ομάδων (2023), με πλέι οφ τεσσάρων ομάδων (2026). Θα μπορούσε να πει κάποιος, όπως θέλετε, όποτε θέλετε. Αλλά πέραν από μικρά τρολαρίσματα, η ουσία είναι πως το ποδόσφαιρο, ο ελληνικός αθλητισμός γενικότερα, έχει ανάγκη από την διαφάνεια και το αίσθημα ανταγωνιστικότητας που προσφέρεται σε αυτές τις συνθήκες.

Τι θέλει ο καθένας

Θα ήταν πιθανόν πιο έντιμο, να έλεγε κανείς, πως εμένα δεν με ενδιαφέρει η ισονομία και σιχαίνομαι το ευ αγωνίζεσθαι. Να πει πως θέλει ομάδες που θα έχει καλές σχέσεις και ως εκ τούτου θα βάζουν και κάνα αυτογκόλ, αλλά σίγουρα θα πηγαίνουν στα παιχνίδια με μισή και βάλε ντουζίνα απουσιών. Αλλοι για κάρτες, άλλοι με πονάκια στην μέση, άλλοι απλά γιατί έτσι γουστάρουν. Αν και επί της ευκαιρίας, καλό θα ήταν να βρεθεί ένας άλλος τρόπος για να μην εργαλειοποιούνται οι τιμωρίες, όπως συνέβη εφέτος.

Και βέβαια, να πουν καθαρά πως θέλουν ξανά τα παιδιά που έδωσαν ρεσιτάλ. Ελληνες διαιτητές, που μπορεί και να ανακαλύπτουν εξαφανισμένα είδη του ζωϊκού βασιλείου στη Νίκαια, όπως εκείνον τον ουρακοτάγκο στο ματς Κηφισιά – ΠΑΟΚ. Ή να κάνουν πάρτι οι Βεργέτηδες, οι Ευαγγέλου και οι Τζήλοι, ειδικά τώρα που επανάκαμψε και στα ματς του Ολυμπιακού. Να πουν πως δεν θέλουμε τους καλύτερους (μην βάζετε Τσβάιερ και Μάκελι με το μυαλό σας), αλλά τους Ελληνες που χτυπάνε τα τηλέφωνα όλη την ημέρα. Για να δούμε και τι ποδόσφαιρο θέλει τελικά ο καθένας. 

Πρωτότυπο άρθρο