Δεν είναι ο μόνος. Σε ολόκληρη τη Γάζα, ειδικοί καταγράφουν αυξανόμενο αριθμό παιδιών που δεν μπορούν πλέον να μιλήσουν, είτε λόγω τραυματισμών που σχετίζονται με τον πόλεμο είτε εξαιτίας σοβαρού ψυχολογικού τραύματος.

Για ορισμένα παιδιά, η αιτία είναι σωματική – τραύματα στο κεφάλι, νευρολογικές βλάβες ή τραύμα από εκρήξεις. Για άλλα, δεν υπάρχει εμφανές τραύμα. Η σιωπή τους έρχεται μετά από επαναλαμβανόμενη έκθεση στη βία, που ξεπερνά την ικανότητά τους να επεξεργαστούν ή να εκφράσουν όσα βιώνουν.

Η παιδοψυχοθεραπεύτρια Katrin Glatz Brubakk, που έχει εργαστεί στη Γάζα με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα (MSF), περιγράφει στο Al Jazeera το φαινόμενο ως «σιωπηλό πόνο», συχνά κρυμμένο πίσω από την έκταση της καταστροφής.

Στο νοσοκομείο Hamad στη Γάζα, οι γιατροί αναφέρουν αύξηση των περιστατικών απώλειας ομιλίας σε παιδιά.

 

Ο δρ. Μούσα αλ-Χόρτι, επικεφαλής του τμήματος λογοθεραπείας, δήλωσε ότι σε ορισμένες περιπτώσεις «ένα παιδί μπορεί να χάσει πλήρως την ικανότητα ομιλίας», αναφερόμενος σε καταστάσεις όπως η επιλεκτική αλαλία ή η υστερική αφωνία, που συνδέονται με έντονη ψυχολογική πίεση.

Τα περιστατικά έχουν κοινό μοτίβο: ξαφνική απώλεια λόγου μετά από βία ή τραυματισμό.

 

Ο μικρός Τζαντ, χωρίς προηγούμενα προβλήματα ομιλίας, ξύπνησε μετά από βομβαρδισμό ανίκανος να μιλήσει.

Ανάλογη είναι και η περίπτωση της τετράχρονης Λουσίν Ταμπούρα, που έχασε τη φωνή της μετά από πτώση από τον τρίτο όροφο, όταν κατέρρευσε σκάλα που είχε υποστεί ζημιές από αεροπορική επιδρομή. Αν και τα κινητικά της προβλήματα βελτιώθηκαν, εξακολουθεί να δυσκολεύεται στην ομιλία.

Οι γιατροί προειδοποιούν ότι χωρίς συνεχή φροντίδα, οι καταστάσεις αυτές μπορεί να έχουν μακροχρόνιες επιπτώσεις στην ανάπτυξη των παιδιών, ειδικά όταν σχετίζονται με ψυχολογικό τραύμα.

Σύμφωνα με την Brubakk, η απώλεια ομιλίας αποτελεί αντίδραση σε ακραίο τραύμα.

Παιδιά που έχουν χάσει συγγενείς, έχουν δει τον θάνατο ή έχουν τραυματιστεί, συχνά καταφεύγουν στη σιωπή ως μηχανισμό επιβίωσης.

Πολλά εισέρχονται σε μια κατάσταση «παγώματος», όπου το σώμα σταματά να αντιδρά υπό απειλή. Ο εγκέφαλος παραμένει σε κατάσταση επιβίωσης, με αποτέλεσμα να καταστέλλονται λειτουργίες όπως η μάθηση και η συναισθηματική ρύθμιση.

Οι επιπτώσεις δεν περιορίζονται μόνο στην ομιλία. Όταν τα παιδιά σταματούν να παίζουν και να αλληλεπιδρούν, σταματούν και να αναπτύσσονται, κάτι που η ειδικός αποκαλεί «γνωστικά τραύματα πολέμου».

Η Brubakk τονίζει ότι η κλίμακα του τραύματος στη Γάζα είναι πρωτοφανής.

Η πλήρης απουσία ασφάλειας, σε συνδυασμό με την κατάρρευση των υπηρεσιών υγείας, επιδεινώνει δραματικά την κατάσταση. Οι άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση ούτε σε ιατρική ούτε σε ψυχολογική βοήθεια, ενώ δεν υπάρχει δυνατότητα διαφυγής.

Η ανάρρωση είναι αργή και εύθραυστη διαδικασία.

Η ειδικός περιγράφει την περίπτωση ενός παιδιού που ανέπτυξε επιλεκτική αλαλία μετά τον θάνατο του πατέρα του. Σταδιακά, με μικρά βήματα – όπως η επαφή με τα μάτια ή ψίθυροι – άρχισε να επανέρχεται.

Η θεραπεία απαιτεί εξειδικευμένη και σταθερή υποστήριξη, κάτι που είναι δύσκολο υπό τις παρούσες συνθήκες.

Ακόμη και απλές μέθοδοι, όπως παιχνίδια με σαπουνόφουσκες, μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά να χαλαρώσουν, να ρυθμίσουν την αναπνοή τους και να απομακρυνθούν προσωρινά από τον φόβο.

Η επιστροφή δεν έρχεται απότομα, αλλά μέσα από μικρά, σχεδόν ανεπαίσθητα βήματα.

Όπως τονίζει η Brubakk, «κάθε μικρό βήμα έχει σημασία» — ειδικά σε ένα περιβάλλον όπου ακόμα και οι στιγμές ασφάλειας είναι εξαιρετικά σπάνιες.

Πηγή: news247.gr

Πρωτότυπο άρθρο