Από sdna.gr
Η πορεία των 200 εκτελεσμένων, η πορεία προς την αθανασία ξεδιπλώθηκε με μετρημένη γραμμή, από τα μπουντρούμια της δικτατορίας Μεταξά και τις εξορίες, μέχρι το Χαϊδάρι και το κολαστήριο της Γκεστάπο, πριν καταλήξει στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Η αφήγηση κράτησε το ρυθμό εκεί που έπρεπε, χωρίς υπερβολές, χωρίς δραματοποίηση, αφήνοντας τα ίδια τα γεγονότα να διαμορφώσουν το βάρος και την ένταση.
Το ντοκιμαντέρ στηρίχθηκε στις μαρτυρίες, που λειτούργησαν ως ο βασικός άξονας της αφήγησης, με συγγενείς να μεταφέρουν εμπειρίες που δεν χρειάζονταν καμία «ενίσχυση» για να συγκλονίσουν. Εκεί ήταν και η δύναμή του, αφού δεν προσπάθησε να κατευθύνει το συναίσθημα, αλλά άφησε την αλήθεια να το γεννήσει.
Σε κομβικά σημεία, η αφήγηση έκανε στην άκρη και τη θέση της πήραν τα ονόματα. Διακόσια ονόματα, ένα προς ένα, με το κάθε «παρών» να ακούγεται σαν μια κραυγή που έσκιζε τον χρόνο και κάλυπτε τον ήχο των πολυβόλων, σαν μια απάντηση που δεν σιώπησε ποτέ. Εκεί ήταν που οι νεκροί ήρωες μίλησαν, φώναξαν με την ίδια τους την παρουσία μέσα στη μνήμη.
Η αναπαράσταση στο Σκοπευτήριο ήταν από τις πιο εύστοχες στιγμές του ντοκιμαντέρ, με τον τοίχο της τότε εκτέλεσης να στέκεται δίπλα στον σημερινό, δημιουργώντας μια οπτική συνέχεια που δεν άφηνε περιθώρια αποστασιοποίησης. Αντίστοιχα, οι εικόνες από τα κελιά στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου, σε συνδυασμό με τις περιγραφές των βασανιστηρίων, υπενθίμησαν (και φυσικά σόκαραν), εκπληρώνοντας με ακρίβεια το φυσικό ρόλο ενός τέτοιου έργου, να μαθαίνεις ή να θυμάσαι.
Το ντοκιμαντέρ δεν παρέκαμψε και τις σκοτεινές πλευρές της εποχής, καταγράφοντας με σαφήνεια αυτούς που συνεργάστηκαν με τους ναζί (Παπαδόγκονας, Ράλλης), για τους ταγματασφαλίτες και τους γερμανοτσολιάδες που πρόδωσαν φίλους, γείτονες και συναδέλφους, αφήνοντας πίσω τους ένα αποτύπωμα που παραμένει βαριά φορτισμένο μέχρι σήμερα.
Σε επίπεδο τηλεοπτικής γραφής, το OPEN παρουσίασε ένα doc με μέτρο, ρυθμό και στόχευση, που εμπιστεύτηκε το υλικό του και δεν προσπάθησε να το «ντύσει» με περιττές υπερβολές. Φάνηκε -θεωρώ- σε κάθε του λεπτομέρεια.
Έχοντας γράψει στο παρελθόν και για το εξαιρετικό «365 στιγμές» της Σοφίας Παπαϊωάννου στο ERTFLIX, γίνεται σαφές ότι όταν η τηλεόραση επιλέγει να υπηρετήσει την Ιστορία με σοβαρότητα, μπορεί να παραδώσει έργα με ουσία και βάθος.
Αν υπάρχει ένα «παράπονο», είναι σχεδόν αυτονόητο. Ήθελες κι άλλο. Αυτό, τελικά, είναι ίσως η ένδειξη ότι κάτι έγινε σωστά.
Πηγή: https://tvinsider.gr/