Από sdna.gr
Oι Iron Maiden ακόμα δίνουν συναυλίες, δεν διοργανώνουν... πολιτισμικά events. Μία μπάντα η οποία πάντα τιμάει τις «ρίζες» της και το ξεκίνημά της, δεν μπορεί παρά να έχει τον σεβασμό μας. Η φετινή περιοδεία (Run for your lives) είχε ως πρώτο σταθμό την Αθήνα και το ΟΑΚΑ. Αν και μας επισκέφτονται συχνά πλέον, πάντα υπάρχει η προσμονή για την setlist και φυσικά αν θα ακούσουμε το Alexander the Great.
Xθες οι Maiden. έκαναν αυτό που έπρεπε στην επιλογή των τραγουδιών. Απέναντι σε ένα κοινό όλων των ηλικιών που κατέκλυσε το Στάδιο, τίμησαν το παρελθόν τους. Το χθεσινό δροσερό βράδυ του Μαΐου, οι Βρετανοί έδωσαν μία παράσταση ισάξια των προσδοκιών μας. Η προσμονή για το ποιο τραγούδι θα ανοίξει την τουρνέ, έλαβε τέλος.
Λίγα λεπτά πριν τις 9, οι πρώτες νότες του Murders in the Rue Morgue ακούγονται, το πρώτο «γέμισμα» στα ντραμς τις ακολουθεί και ο Bruce πετάγεται στην σκηνή. Επιτέλους η Paul Di Anno - era, δεν χάνεται στην λήθη του χρόνου. Τότε που ήταν γρήγοροι και «ωμοί». Και έπεται συνέχεια. Wratchlid και Killers. Παλιοί καλοί Maiden. Ναι, δεν έιναι ο Paul στα φωνητικά, ούτε o Clive Burr στα ντραμς, αλλά δίαολε αυτή είναι η πρώτη εποχή των Maiden.. Πως να μην την λατρέψεις;
Και μετά το αφιέρωμα στο άλμπουμ «Killers» που τόσες δεκαετίες έλειπε, ο πρώτος ύμνος.... Οh yeah - I' ve been looking for you ... και κυρίες και κύριοι το Phantom of the Opera. Ένα ΟΑΚΑ να μην πιστεύει οτι το ακούει. Και τι καλύτερο να συνεχιστεί η μυσταγωγία με το The number of the beast. Ένα άψογο σε επιλογές μέχρι στιγμής σετ και ακόμα δεν έχουμε δει τα καλύτερα. Μετα την «ταχύτητα», έρχεται η «τέχνη». Inifinite Dreams επιτέλους για πρώτη φορά από το 1988. Σοβαρά τώρα; Και τώρα αν τελειώνε η συναυλία, τα είχε βγάλει τα... λεφτά της.
Αλλά ακόμα είμαστε στην μέση. Αλυσίδες ακούγονται, κραυγές από τα υπόγεια καιιιιι ... Powerslave. Ω ναι, όλη η δεκαετία του '80 παρελάυνει. Και καπάκι 23:58. Αν και ακόμα είναι λίγο μετά τις 9, Two minutes to midnght και ναι, ναι έρχεται ... ΤΟ ΕΠΟΣ. ΤΟ Ε-ΠΟΣ. Rime of the ancient mariner. 13 λεπτά απόλαυσης. 13 λεπτά κλασικοί Maiden. Πλέον οι απαιτήσεις είναι όλο και περισσότερες. Run for you lives και το ΟΑΚΑ χοροπηδάει στους ρυθμούς του Simon Dawson (που αντικατέστησε επάξια τον Nicko McBrain) στα ντραμς.
Και φτάνει η ώρα των αριστουργημάτων. Seventh son of the seventh son - Hallowed be thy name με το The trooper ανάμεσα τους. Παραλήρημα. Έκσταση. Το πρωτο μέρος της συναυλίας κλείνει με το ομώνυμο Iron Maiden.
Και το τελευταίο μέρος ανοίγει, όπως άνοιγε τόσες δεκαετίες το πρώτο setlist των συναυλιών τους. Τα λόγια του Ουίνστον Τσόρτσιλ ακούγονται και η καλύτερη εισαγωγή που έγραψαν οι Maiden σε άλμπουμ ακούγεται στο Μαρούσι. Aces High! «Δεν περιγράφω άλλο» που έλεγε κάποιος.
Φυσικά δεν λείπει το Fear of the Dark (το μόνο τραγούδι της δεκαετίας του '90 που έπαιξαν). Και για φινάλε επέλεξαν ένα ακόμα «τεχνικό» κομμάτι από ένα άλμπουμ που δεν τιμούσαν ιδιαίτερα στις ζωντανές εμφανίσεις τους. Wasted years.
Φινάλε. Τέλος. Ο Bruce στα φωνητικά, ο Steve στο μπασο, oi Dave-Andrian-Janick στις κιθάρες και ο Simon Dawson στα ντραμς, ήταν άψογοι και μας χάρισαν μια απίστευτη βραδιά. Όλοι ήταν ευγενέστατοι, ο Dickinson ευχαρίστησε και επαίνεσε το κοινό και τη χώρα μας, ενώ είχε και ελληνική σημαία στην εκτέλεση του Trooper. Μία μπάντα που πλησιάζει τα 70, αλλά ακούγεται σαν συγκρότημα 25χρονων έδωσε (ξανά) μία μοναδική παράσταση.
Χωρίς μπαλάντες, χωρίς καινούρια και εμπορικά τραγούδια, χωρίς να λησμονήσουν το παρελθόν τους, οι γερόλυκοι του Λονδίνου απέδειξαν ακόμα μία φορά γιατί είναι ακόμα και τώρα μία από τις κορυφαίες μπάντες του heavy metal. Και θα παραμείνουν.
ΥΓ. Αυτό το Alexander the Great, δεν θα το ακούσουμε ποτέ τελικά...
ΥΓ1. Iron Maiden gonna get you, no matter how far.