Τοξικότητα. Ένας σύγχρονος ορισμός των εντάσεων, της διάθεσης για ακραίες αντιδράσεις, των ανθρώπων που… τρώγονται με τα ρούχα τους αναζητώντας οτιδήποτε άλλο πέραν της ηρεμίας. Στο μπάσκετ έχει χρησιμοποιηθεί αρκετά η λέξη τα τελευταία χρόνια.

Αυτό συμβαίνει είτε για να υποδειχθεί η στάση κάποιων, είτε για να τονιστεί η διάθεσή τους να ρίξουν αλλού το φως της προβολής και του ενδιαφέροντος, για να «σκεπάσουν» κάτι άλλο. Π.χ. την εύνοιά τους, ή αδυναμία τους, ή την ανεπάρκειά τους.

Οι διάφοροι… γνωστοί-άγνωστοι, έχουν κατηγορήσει αρκετές φορές τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Τα δάχτυλα που τον δείχνουν, βέβαια, συνήθως έχουν συγκεκριμένα συμφέροντα, εργασιακές σχέσεις, ή έστω οπαδικές προτιμήσεις. Πάμε τώρα στην πραγματικότητα. Επειδή χρησιμοποιήθηκε αρκετά και ο όρος «τσουβάλιασμα».

Αν έχετε παρατηρήσει, από τη στιγμή που ανέλαβαν τον Ολυμπιακό οι αδερφοί Αγγελόπουλοι, οι εντάσεις είναι πολλές. Δεν χρειάζεται ανάλυση μιας 20ετίας. Αρκεί να δει κανείς κάτι ενδιαφέρον. Τις σεζόν επιτυχίας της ομάδας τους. Τότε δηλαδή, που δεν είχαν λόγο να αναζητούν άλλοθι, ή δικαιολογία για αποτυχία. Δεν είχαν κανένα λόγο να ψάχνουν τρόπους να συσπειρώσουν τον κόσμο γύρω τους.

Το 2011-12 κατέκτησαν το πρώτο τους πρωτάθλημα επί ημερών τους. Είχε προηγηθεί και το ευρωπαϊκό στην Κωνσταντινούπολη, εκεί όπου «σφαγιάστηκε» στον ημιτελικό με την ΤΣΣΚΑ ο Παναθηναϊκός. Δεν υπήρξε η παραμικρή ένταση από τους αντιπάλους. Ούτε διοικητικά, ούτε προπονητικά, ούτε οι παίκτες, ούτε οι οπαδοί. Τα πάντα κύλησαν ομαλά.

Τρία χρόνια μετά, ο Ολυμπιακός… σκούπισε τον Παναθηναϊκό στους τελικούς σε ένα απ’ τα ευκολότερα πρωταθλήματα που έχει κατακτήσει. Και πάλι… δεν άνοιξε ρουθούνι. Δε συνέβη το παραμικρό, ούτε εντάσεις, ούτε τοξικότητες.

Ακόμη πιο χαρακτηριστική η επόμενη σεζόν. Ο Ολυμπιακός πήρε τον τίτλο νικώντας δύο τελικούς στο ΟΑΚΑ με τρίποντο του Σπανούλη στο τέλος! Από μόνος του ο τρόπος της ήττας και της απώλειας του τίτλου, θα μπορούσε να φέρει εντάσεις. Ακόμη περισσότερο αν σκεφτεί κανείς πως στο τελευταίο ματς ο νυν προπονητής της Μονακό είχε κάνει και βήματα. Η αντίδραση; Πήγε ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος στα αποδυτήρια των φιλοξενούμενων και έδωσε συγχαρητήρια στους νικητές, με τη χαρακτηριστική ατάκα: «Το πήρατε δίκαια, ήσασταν καλύτεροι, καλό καλοκαίρι σε όλους».

Τελευταία παραδείγματα η διετία 2021-22 και 2022-23. Την πρώτη χρονιά δεν υπήρχε στο προσκήνιο Δημήτρης Γιαννακόπουλος. Οπότε οι Αγγελόπουλοι και συνολικά ο Ολυμπιακός, δεν είχαν κανένα λόγο να είναι… τοξικοί. Υπήρξαν όμως σεξιστικά συνθήματα – ακόμη και από ανθρώπους των ΜΜΕ – προς τον Ιωάννη Παπαπέτρου, ειρωνικές αναφορές για τα κλιματιστικά από τους ιδιοκτήτες της ΚΑΕ Ολυμπιακός (επειδή είχε εκφράσει σχετικά παράπονα ο τότε αρχηγός των «πράσινων» σε ματς όπου δεν είχε σχέση με τον Ολυμπιακό).

Η επόμενη σεζόν είχε τη διακοπή του τελευταίου αγώνα στο ΟΑΚΑ, όχι όμως λόγω… τοξικότητας ή έντασης που προήλθε από τη διοίκηση. Η διαφορά ήταν μεγάλη και αντέδρασαν οι οπαδοί του Παναθηναϊκού με αυτό τον τρόπο. Φεύγοντας ο προπονητής του Ολυμπιακού… έστελνε φιλάκια.

Μπορεί με κάποιο λογικό τρόπο, να εξηγηθεί το πώς όταν ο Ολυμπιακός κερδίζει, κατακτά τίτλους, δεν υπάρχει κανενός είδους τοξικότητα; Ακόμη και την τελευταία διετία με τα Super Cup και το Κύπελλο του 2023-24, δεν συνέβη το παραμικρό. Μέχρι και συγχαρητήρια δόθηκαν.

Είναι λογικό λοιπόν, να υπάρχουν εντάσεις, τοξικότητα, καταστάσεις ακραίες, όταν ο Ολυμπιακός είτε αποτυγχάνει είτε αισθάνεται πως έχει την… πλάτη στον τοίχο; Ακριβώς τις στιγμές που ψάχνει άλλοθι, αναζητά δικαιολογίες, είναι απεγνωσμένος για συσπείρωση και να κρύψει τα λάθη του.

Πρωτότυπο άρθρο